Jego wizyta zawsze pozostawia piorunuj\u0105ce wra\u017cenie. A on by\u0142 taki jak zawsze (cho\u0107 chyba jeszcze przyty\u0142). Wychodzi\u0142 na scen\u0119, nie ogl\u0105daj\u0105c si\u0119 siada\u0142, potem wstawa\u0142 i wychodzi\u0142 z lew\u0105 r\u0105czk\u0105 do ty\u0142u i tak dalej – zachowanie niemal autystyczne. Ale jak zaczyna\u0142 gra\u0107…<\/p>\n
Program dzisiejszego recitalu w Filharmonii Narodowej by\u0142 troch\u0119 anderszewskopodobny – Bach i Schumann. W pierwszej cz\u0119\u015bci Koncert w\u0142oski<\/em> i Uwertura francuska<\/em>, w drugiej, schumannowskiej – Humoreska <\/em>i 4 Klavierst\u00fccke<\/em> op. 32. Dwa \u015brodkowe z tych utwor\u00f3w grywa i nasz pianista, wi\u0119c por\u00f3wnania si\u0142\u0105 rzeczy si\u0119 narzuca\u0142y.<\/p>\n Najmniej w sumie podoba\u0142 mi si\u0119 Koncert w\u0142oski<\/em>: do\u015b\u0107 ci\u0119\u017cki, masywny (zapachnia\u0142o Richterem czy Niko\u0142ajew\u0105), fina\u0142 to by\u0142 wr\u0119cz jaki\u015b Bauertanz, a najbardziej razi\u0142o mnie, \u017ce w drugiej cz\u0119\u015bci, przepi\u0119knej i wzruszaj\u0105cej, akompaniament lewej r\u0119ki w og\u00f3le gdzie\u015b schowa\u0142, wybijaj\u0105c przesadnie melodi\u0119 w prawej. Uwertura<\/em> by\u0142a ju\u017c inna, cho\u0107 og\u00f3lnie Sokolov nie boi si\u0119 w Bachu masywno\u015bci. Ale te\u017c towarzyszy jej – gdy potrzeba – koronkowa delikatno\u015b\u0107, ornamenty, kt\u00f3rych nie powstydzi\u0142by si\u0119 nawet HIPcio. Jego Bach jest kontrowersyjny, oparty na skrajno\u015bciach. Fina\u0142owe Echo<\/em> mia\u0142o tytu\u0142owy efekt nawet nieco przesadzony. No i oczywi\u015bcie ca\u0142o\u015b\u0107 tego wykonania by\u0142a zupe\u0142nie inna ni\u017c w wersji Anderszewskiego.<\/p>\n Jeszcze ostrzejsza r\u00f3\u017cnica by\u0142a w interpretacji Humoreski<\/em> Schumanna. Pami\u0119tam, \u017ce kiedy pierwszy raz j\u0105 us\u0142ysza\u0142am w wykonaniu Piotra, wyda\u0142a mi si\u0119 zimna i przeintelektualizowana, dopiero p\u00f3\u017aniej bardzo si\u0119 do niej przywi\u0105za\u0142am. Wykonanie Sokolova by\u0142o zupe\u0142nie z innego ducha. O ile Anderszewski w Schumannie szuka\u0142 Bacha, to on odwrotnie. To by\u0142 Schumann bardzo romantyczny, niezwykle nami\u0119tny, gor\u0105cy, pe\u0142en kontrast\u00f3w, to burzliwy, to subtelny. Niemal bez przerwy pianista zagra\u0142 opus 32;<\/a> teoretycznie s\u0105 tu nawi\u0105zania do Bacha – Gigue<\/a> <\/em>i Fughette<\/a><\/em> (ciekawe, \u017ce temat tej fugetty jest z akompaniamentem)\u00a0– ale u Sokolova ta muzyka kipia\u0142a od emocji. Cho\u0107 innych nieco\u00a0ni\u017c u Gilelsa, kt\u00f3rego podrzucam.<\/p>\n Publiczno\u015b\u0107 zerwa\u0142a si\u0119 z miejsca zaraz po zako\u0144czeniu utworu. A \u017ce pianista lubi bisowa\u0107, zagra\u0142 jeszcze pi\u0119\u0107 razy. By\u0142y to: najpierw dwa hity Rameau z Suity e-moll<\/em> – Le rappel des oiseaux<\/a><\/em> i Tambourin<\/a><\/em>, potem Capriccio d-moll<\/a><\/em> op. 116 nr 7 Brahmsa, delikatny Mazurek a-moll<\/em> <\/em><\/a>op. 68 nr 2 Chopina i na koniec zn\u00f3w Brahms – Intermezzo a-moll<\/a><\/em> op. 76 nr 7. Daj\u0119\u00a0niekt\u00f3re rzeczy\u00a0w innych wykonaniach, ale to tak orientacyjnie, \u017ceby\u015bcie nie mieli w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce to by\u0142o to.<\/p>\n