{"id":8766,"date":"2019-09-26T00:24:28","date_gmt":"2019-09-25T22:24:28","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8766"},"modified":"2019-09-26T00:24:28","modified_gmt":"2019-09-25T22:24:28","slug":"z-zycia-robotow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/09\/26\/z-zycia-robotow\/","title":{"rendered":"Z \u017cycia robot\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Thinking things<\/em> – my\u015bl\u0105ce rzeczy, czyli roboty s\u0105 bohaterami nowego dzie\u0142a teatralnego Georgesa Aperghisa, kt\u00f3re kilka dni po wykonaniu na Jesieni w ATM Studio zobaczy publiczno\u015b\u0107 Biennale Weneckiego.<\/p>\n

\u0141\u0105czony jest ten utw\u00f3r z dwoma wykonywanymi ju\u017c wcze\u015bniej na Warszawskich Jesieniach – Machinations<\/em><\/a> i Luna Park<\/em><\/a> – w „trylogi\u0119 maszyn”. Jednak r\u00f3\u017cni si\u0119 od tych poprzednich. O ile trudno by\u0142o okre\u015bli\u0107 postaci wyst\u0119puj\u0105ce w tamtych, to tu by\u0142o wiadomo, \u017ce chodzi w\u0142a\u015bnie o roboty – niekt\u00f3re teksty, co rzadkie u Aperghisa, by\u0142y ca\u0142kowicie zrozumia\u0142e (cz\u0119\u015b\u0107 z nich wydrukowano nawet w ksi\u0105\u017cce programowej) i wr\u0119cz okre\u015blone jako dialogi robot\u00f3w. Oczywi\u015bcie to, \u017ce grali je ludzie, mog\u0142o by\u0107 t\u0142umaczone w ten spos\u00f3b, \u017ce s\u0105 to androidy, roboty w ludzkim kszta\u0142cie. Te dialogi przypomnia\u0142y mi jeden z ulubionych obrazk\u00f3w w prozie Lema – \u015bmietniska robot\u00f3w, w kt\u00f3rych zdekompletowane egzemplarze wydobywaj\u0105 z siebie na po\u0142y zrozumia\u0142y be\u0142kot.<\/p>\n

Aperghis ma grup\u0119 sta\u0142ych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, znakomicie go – i siebie nawzajem – rozumiej\u0105cy, jego teatr jest wi\u0119c precyzyjny i perfekcjonistyczny do b\u00f3lu. To oczywi\u015bcie dzie\u0142o zbiorowe, ale przy absolutnie \u015bcis\u0142ej wsp\u00f3\u0142pracy: wideo, koncepcja i programowanie robot\u00f3w jest autorstwa Pierre’a Nouvela, scenografia i \u015bwiat\u0142o – Daniela L\u00e9vy’ego, a nad muzycznym programowaniem komputerowym czuwa Olivier Pasquet z IRCAM. To zreszt\u0105 w\u0142a\u015bnie IRCAM jest zreszt\u0105 producentem spektaklu. Sta\u0142a jest te\u017c grupa wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych z Aperghisem \u015bpiewak\u00f3w, aktor\u00f3w, tancerzy, z kt\u00f3rych wyst\u0105pi\u0142a czw\u00f3rka.<\/p>\n

Scenografia stanowi\u0142a swoisty ruchomy kola\u017c, obraz podzielony na cz\u0119\u015bci, zas\u0142aniane i ods\u0142aniane, z ukazuj\u0105cymi si\u0119 i znikaj\u0105cymi projekcjami, postaciami wkomponowanymi w ten obraz, z d\u017awi\u0119kiem r\u00f3wnie\u017c w formie kola\u017cu, akcj\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 g\u0119st\u0105 od zmian. Wszystko po\u0142\u0105czone w niezwyk\u0142ej wyobra\u017ani. „Partytura chaosu”, „scherzo pop\u0142ochu” – to okre\u015blenia, jakich u\u017cywa w stosunku do dzie\u0142a kompozytor. I co\u015b w tym jest. Tym razem go nie by\u0142o tu osobi\u015bcie, ale w jednym z powy\u017cszych link\u00f3w przypomnia\u0142am sobie w\u0142a\u015bnie, o czym m\u00f3wi\u0142, kiedy tu by\u0142 – m.in. o tym, \u017ce wed\u0142ug niego je\u015bli znamy dalszy ci\u0105g, przestajemy s\u0142ucha\u0107 – i w\u0142a\u015bnie dlatego zale\u017cy mu na pewnej niezrozumia\u0142o\u015bci tekstu. Przyznam, \u017ce jego utwory wci\u0105gaj\u0105 mnie i tak, zreszt\u0105 to, \u017ce tekst by\u0142 momentami wyra\u017any, nie oznacza, \u017ce zawsze by\u0142 zrozumia\u0142y w sensie budowania opowie\u015bci.<\/p>\n

Widzia\u0142am, \u017ce troch\u0119 os\u00f3b wysz\u0142o, ale niewiele. Mnie ten spektakl nie wyda\u0142 si\u0119 ani prze\u0142adowany, ani nu\u017c\u0105cy. Nic tam nie jest okre\u015blone do ko\u0144ca – je\u015bli chodzi o sens oczywi\u015bcie, nie o zawarto\u015b\u0107, \u015bci\u015ble wykonan\u0105 i zapewne te\u017c \u015bci\u015ble zanotowan\u0105 – i chyba to w\u0142a\u015bnie po\u0142\u0105czenie mnie u Aperghisa najbardziej fascynuje.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Thinking things – my\u015bl\u0105ce rzeczy, czyli roboty s\u0105 bohaterami nowego dzie\u0142a teatralnego Georgesa Aperghisa, kt\u00f3re kilka dni po wykonaniu na Jesieni w ATM Studio zobaczy publiczno\u015b\u0107 Biennale Weneckiego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8766"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8766"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8766\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8767,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8766\/revisions\/8767"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8766"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8766"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8766"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}