Damie lat si\u0119 nie liczy, ale ta dumnie sw\u00f3j wiek podaje. Dzi\u015b, w dzie\u0144 urodzin El\u017cbiety Sikory, odby\u0142 si\u0119 koncert wie\u0144cz\u0105cy jej rok jubileuszowy (75). To by\u0142y wi\u0119c zarazem jej 76 urodziny.<\/p>\n
W Studiu im. Witolda Lutos\u0142awskiego Orkiestra Polskiego Radia pod batut\u0105 swego szefa Micha\u0142a Klauzy (z satysfakcj\u0105 stwierdzam, \u017ce w niez\u0142ej kondycji) wykona\u0142a trzy utwory jubilatki, a ponadto jeszcze trzy. Przez ten rok na ka\u017cdym koncercie zesp\u00f3\u0142 ten gra jakie\u015b dzie\u0142o innego tegorocznego jubilata – Moniuszki, i \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce jak ju\u017c zdarzy\u0142o mi si\u0119 przyj\u015b\u0107, to nie trafi\u0142am na co\u015b mniej znanego ni\u017c wst\u0119p do Strasznego dworu<\/em>. To by\u0142 – wbrew pozorom – jedyny punkt programu, kt\u00f3ry bardzo stylistycznie odbiega\u0142 od reszty.<\/p>\n Pozosta\u0142e dwa utwory „nieswoje” kompozytorka wybra\u0142a sama. A wi\u0119c: Ucze\u0144 czarnoksi\u0119\u017cnika<\/em> Paula Dukasa, bo po prostu ten poemat lubi, a ponadto jest \u015bwietnie napisany, na niezwykle barwn\u0105 orkiestr\u0119. Podobny przypadek stanowi suita z Ognistego ptaka<\/em> Strawi\u0144skiego – zafascynowany impresjonizmem m\u0142ody kompozytor, operuj\u0105cy orkiestr\u0105 po wirtuozowsku (w ko\u0144cu by\u0142 uczniem Rimskiego-Korsakowa), debussy’owskiego kolorytu u\u017cy\u0142, by opowiedzie\u0107 rosyjsk\u0105 bajk\u0119. Wykonano wersj\u0119 suity z 1945 r., nieco wyd\u0142u\u017con\u0105 w stosunku do tej, kt\u00f3r\u0105 najcz\u0119\u015bciej si\u0119 grywa.<\/p>\n Kiedy us\u0142ysza\u0142am najnowszy utw\u00f3r El\u017cbiety Sikory, przesta\u0142am si\u0119 dziwi\u0107, sk\u0105d ten Dukas i Strawi\u0144ski. Przej\u015bcie podziemne<\/em> na orkiestr\u0119 i elektronik\u0119 zosta\u0142o zam\u00f3wione specjalnie na t\u0119 okazj\u0119 przez Polskie Radio. I orkiestra tu u\u017cyta jest w podobny spos\u00f3b barwna jak w wymienionych wy\u017cej utworach, nawet czasem s\u0142ycha\u0107 podobne formu\u0142y. D\u017awi\u0119ki nagrane z natury przeplataj\u0105 si\u0119 z brzmieniem zespo\u0142u – s\u0105 to odg\u0142osy miasta, nagrywane przez kompozytork\u0119 z realizatork\u0105 d\u017awi\u0119ku Barbar\u0105 Oko\u0144-Makowsk\u0105 (wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142y jeszcze w dawnych czasach w Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia). Jest te\u017c d\u0142u\u017cszy, kilkuminutowy fragment, kiedy rozbrzmiewa sama elektronika. To jest wi\u0119c na sw\u00f3j spos\u00f3b muzyka konkretna (tu trzeba przypomnie\u0107, \u017ce Sikora uczy\u0142a si\u0119 w Pary\u017cu u tw\u00f3rcy gatunku, Pierre’a Schaeffera). Ale te\u017c jest w niej spos\u00f3b snucia, jak u np. Charlesa Ivesa, rozmaitych w\u0105tk\u00f3w jednocze\u015bnie, kt\u00f3re poza t\u0105 jednoczesno\u015bci\u0105 niewiele maj\u0105 wsp\u00f3lnego ze sob\u0105. Podobnie jak w \u017cyciu.<\/p>\n Z innych utwor\u00f3w Sikory us\u0142yszeli\u015bmy jedn\u0105 z cz\u0119\u015bci III Suity barokowej<\/em> – nie zna\u0142am tego dzie\u0142a powsta\u0142ego w 1997 r., o tytule przekornym, poniewa\u017c w dziedzinie stylistyki z barokiem nie ma on nic wsp\u00f3lnego – oraz dramatyczn\u0105 scen\u0119 lamentu Marii po \u015bmierci Piotra z Madame Curie<\/em>, oczywi\u015bcie z niezast\u0105pion\u0105 Ann\u0105 Miko\u0142ajczyk jako solistk\u0105. To bardzo mocny fragment tej opery.<\/p>\n Wszystkiego najlepszego!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Damie lat si\u0119 nie liczy, ale ta dumnie sw\u00f3j wiek podaje. Dzi\u015b, w dzie\u0144 urodzin El\u017cbiety Sikory, odby\u0142 si\u0119 koncert wie\u0144cz\u0105cy jej rok jubileuszowy (75). To by\u0142y wi\u0119c zarazem jej 76 urodziny.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8807"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8807"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8807\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8808,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8807\/revisions\/8808"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8807"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8807"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8807"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}