W\u0142asne interpretacje dw\u00f3ch pi\u0119knych temat\u00f3w w Studiu im. Lutos\u0142awskiego – bardzo ciekawe.<\/p>\n
S\u0142ysz\u0105c zapowied\u017a Katalogu ptak\u00f3w<\/em> – temat i tytu\u0142 w nawi\u0105zaniu do znanego cyklu fortepianowego<\/a> Oliviera Messiaena – ale w wykonaniu Wac\u0142awa Zimpla i Marcina Maseckiego mo\u017cna by\u0142o si\u0119 spodziewa\u0107, \u017ce Messiaena b\u0119dzie w tym niewiele. Ale nie my\u015bla\u0142am, \u017ce a\u017c tak ma\u0142o – raz tylko w partii klarnecisty znalaz\u0142 si\u0119 motyw z francuskiego kompozytora, ale nie z Katalogu<\/em>, lecz z solowej klarnetowej Otch\u0142ani ptak\u00f3w<\/em> z Kwartetu na koniec czasu<\/em>. Zimpel m\u00f3wi\u0142 p\u00f3\u017aniej, \u017ce chcia\u0142 nawet wstawi\u0107 wi\u0119cej tych cytat\u00f3w, ale tak wysz\u0142o. Tak to ju\u017c jest z improwizacj\u0105 – muzycy mieli opracowany og\u00f3lny schemat oraz tematy przewodnie, nawi\u0105zuj\u0105ce do ptasich \u015bpiew\u00f3w, a wszystko to – jak pokazali – zmie\u015bci\u0142o si\u0119 na jednej kartce, mimo \u017ce grali prawie godzin\u0119.<\/p>\n Masecki tym razem nie u\u017cywa\u0142 pianina, lecz zupe\u0142nie zwyczajnie (jak na niego) gra\u0142 na fortepianie, a Zimpel u\u017cywa\u0142 basklarnetu oraz – w jednej z cz\u0119\u015bci – laota\u0144sko-tajskiego instrumentu zwanego khaen<\/a>, przypominaj\u0105cego nieco chi\u0144ski sheng; mo\u017cna na nim gra\u0107 zar\u00f3wno wdychaj\u0105c, jak wydychaj\u0105c powietrze, wi\u0119c przez d\u0142u\u017cszy czas mo\u017ce si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce wykonawca w og\u00f3le nie oddycha. By\u0142o to do\u015b\u0107 niesamowite, zw\u0142aszcza \u017ce by\u0142 to szybki fragment, kulminacja ca\u0142ego wyst\u0119pu.<\/p>\n Arty\u015bci zagrali wi\u0119c wymy\u015blony przez siebie \u015bpiew ptak\u00f3w, a na pytanie, czy ptak\u00f3w s\u0142uchaj\u0105 na co dzie\u0144, odpowiadaj\u0105, \u017ce nie, ale mo\u017ce teraz zaczn\u0105. Ja jestem za – cz\u0119sto s\u0142ucham ptak\u00f3w na moim osiedlu (najcz\u0119\u015bciej kos\u00f3w) i s\u0105 to po prostu brzmienia rozkoszne. Od razu mo\u017cna poczu\u0107 si\u0119 milej.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci – zesp\u00f3\u0142 Bastarda w programie po\u015bwi\u0119conym chasydzkim nigunom, czyli mistycznym pie\u015bniom bez s\u0142\u00f3w. Zesp\u00f3\u0142 ten sk\u0142ada si\u0119 z trzech muzyk\u00f3w z zupe\u0142nie r\u00f3\u017cnych \u015bwiat\u00f3w: Pawe\u0142 Szamburski – z kr\u0119gu muzyki improwizowanej, bliskiej jazzowi; Micha\u0142 G\u00f3rczy\u0144ski te\u017c zajmuje si\u0119 improwizacj\u0105, ale wywodzi si\u0119 ze \u015bwiata awangardy, a Tomasz Pokrzywi\u0144ski to wiolonczelista barokowy, znany z wielu formacji. Ka\u017cdy wni\u00f3s\u0142 tu swoje do\u015bwiadczenia i wysz\u0142o co\u015b przedziwnego i mocnego. Klarnet kontrabasowy G\u00f3rczy\u0144skiego ze swoim g\u0142\u0119bokim brzmieniem by\u0142 tu podstaw\u0105, wiolonczela dzia\u0142a\u0142a g\u0142\u00f3wnie po\u015brodku, a klarnet solowy wzbija\u0142 si\u0119 ponad to wszystko ze swymi melodiami. Muzycy korzystali z repertuaru dynastii Modrzyc\u00f3w, wywodz\u0105cej si\u0119 od rabina Tauba spod D\u0119blina, kt\u00f3rej odnogi s\u0105 w Jerozolimie, ale tak\u017ce w Stanach Zjednoczonych. Pawe\u0142 Szamburski pozna\u0142 ten repertuar graj\u0105c kilka lat temu z Alanem Bernem<\/a>. Jednak tamten koncert by\u0142 do\u015b\u0107 tradycyjny, a on chcia\u0142 sobie zagra\u0107 ten repertuar po swojemu. No i to si\u0119 uda\u0142o – powsta\u0142a muzyka skupiona, uduchowiona, nostalgiczna, o nie zawsze oczywistych harmoniach, troch\u0119 filmowa w nastroju. Publiczno\u015b\u0107 by\u0142a zachwycona, a muzycy przygotowali na koniec niespodziank\u0119: podczas wykonywania ostatniego numeru na scen\u0119 wszed\u0142 ch\u00f3r Groch\u00f3w i do\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 \u015bpiewem. My troch\u0119 te\u017c. Ma by\u0107 z tego repertuaru p\u0142yta, i \u015bwietnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W\u0142asne interpretacje dw\u00f3ch pi\u0119knych temat\u00f3w w Studiu im. Lutos\u0142awskiego – bardzo ciekawe.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8817"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8817"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8817\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8818,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8817\/revisions\/8818"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8817"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8817"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8817"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}