Uda\u0142o mi si\u0119 sko\u0144czy\u0107 planowane rob\u00f3tki i p\u00f3j\u015b\u0107 wieczorem na koncert w ko\u015bciele \u015bw. Krzy\u017ca. By\u0142a to inauguracja festiwalu „Moniuszko w ko\u015bcio\u0142ach Warszawy”.<\/p>\n
<\/p>\n
Akurat ta \u015bwi\u0105tynia wi\u0105\u017ce si\u0119 z autorem Strasznego dworu<\/em> do\u015b\u0107 istotnie: to tu odby\u0142y si\u0119 uroczysto\u015bci \u017ca\u0142obne, kiedy zmar\u0142. Wykonano w\u00f3wczas jego Msz\u0119 d-moll<\/em>, zwan\u0105 te\u017c Pieniami \u017ca\u0142obnymi<\/em>. Nie us\u0142yszeli\u015bmy jej tym razem (zabrzmi w ko\u015bciele Franciszkan\u00f3w w pi\u0105tek), za to mieli\u015bmy przegl\u0105d jego tw\u00f3rczo\u015bci z r\u00f3\u017cnych okres\u00f3w. By\u0142o nawet par\u0119 prawykona\u0144 wsp\u00f3\u0142czesnych. Do wykonania jednej z oczekiwanych atrakcji, Marsza \u017ca\u0142obnego Antoniego Or\u0142owskiego<\/em>, kt\u00f3ry Moniuszko napisa\u0142 po\u015bwi\u0119caj\u0105c pami\u0119ci tego muzyka – skrzypka, dyrygenta, kompozytora, kolegi Chopina – kt\u00f3ry zmar\u0142 na emigracji we Francji i zosta\u0142 pochowany w Rouen, niestety nie dosz\u0142o, poniewa\u017c PWM \u017ale wydrukowa\u0142 nuty. Mo\u017cna tej muzyki pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>, z tym, \u017ce dzisiejszego wykonania szkoda o tyle, \u017ce by\u0142oby ono odtworzone na instrumentach z epoki.<\/p>\n Gra\u0142a bowiem Wroc\u0142awska Orkiestra Barokowa, \u015bpiewa\u0142 Ch\u00f3r NFM, a dyrygowa\u0142 Andrzej Szadejko, zarazem kurator festiwalu. Podszed\u0142 do zadania z ca\u0142\u0105 mo\u017cliw\u0105 solidno\u015bci\u0105, cho\u0107 zesp\u00f3\u0142 montowa\u0142 si\u0119 niemal do ostatniej chwili i czasami dyscyplina rytmiczna i intonacyjna pozostawia\u0142a to i owo do \u017cyczenia. Natomiast bardzo ciekawie by\u0142o w og\u00f3le tego wszystkiego pos\u0142ucha\u0107.<\/p>\n \u017be muzyka religijna Moniuszki nie jest znana i grywana, to du\u017cy b\u0142\u0105d i wydaje si\u0119, \u017ce niewiele narod\u00f3w pozwoli\u0142oby sobie na takie marnotrawstwo. To jest muzyka naprawd\u0119 dobrej jako\u015bci, ujmuj\u0105ca szczero\u015bci\u0105, naturalno\u015bci\u0105 i prze\u017cyciem, a ma\u0142o kto o tym wie i pami\u0119ta. Jeszcze od czasu do czasu grywa si\u0119 Litanie ostrobramskie<\/em>, z kt\u00f3rych dzi\u015b zabrzmia\u0142y wszystkie opr\u00f3cz ostatniej (ta, istniej\u0105ca tylko w wersji na ch\u00f3r i organy, w takiej w\u0142a\u015bnie postaci zostanie wykonana jutro u Wizytek). Ka\u017cda jest inna, od Pierwszej<\/em>, pogodnej i jeszcze w charakterze klasycznym, po Trzeci\u0105<\/em>, dramatyczn\u0105 i mroczn\u0105, kt\u00f3r\u0105 sam kompozytor ceni\u0142 najbardziej, do tego stopnia, \u017ce pos\u0142a\u0142 nuty Rossiniemu.<\/p>\n Bardzo interesuj\u0105ce by\u0142y owe wsp\u00f3\u0142czesne prawykonania: motet Ecce lignum crucis<\/em> (w instrumentacji Noskowskiego; w oryginalnej wersji z organami b\u0119dzie mo\u017cna tego pos\u0142ucha\u0107 na niedzielnym koncercie fina\u0142owym w Ko\u015bciele Ewangelicko-Augsburskim) oraz Requiem aeternam – cantata religiosa cis-moll<\/em>. To r\u00f3wnie\u017c muzyka o ciemnym, dramatycznym charakterze. Nieco ja\u015bniejszy by\u0142 hymn Wzno\u015b si\u0119 duszo<\/em> na ch\u00f3r m\u0119ski i instrumenty d\u0119te (ciekawy zestaw; jedyny przy tym utw\u00f3r do tekstu polskiego), kt\u00f3ry Moniuszko poprowadzi\u0142 na pogrzebie Ignacego Feliksa Dobrzy\u0144skiego. Przy okazji posmakowali\u015bmy jednego z kolor\u00f3w dawnej Warszawy, nie tylko Wilna z Litanii<\/em>.<\/p>\n To by\u0142 jedyny koncert festiwalu, na kt\u00f3ry by\u0142am w stanie dotrze\u0107, i warto by\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Uda\u0142o mi si\u0119 sko\u0144czy\u0107 planowane rob\u00f3tki i p\u00f3j\u015b\u0107 wieczorem na koncert w ko\u015bciele \u015bw. Krzy\u017ca. By\u0142a to inauguracja festiwalu „Moniuszko w ko\u015bcio\u0142ach Warszawy”.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8833"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8833"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8833\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8834,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8833\/revisions\/8834"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8833"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8833"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8833"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}