Sesja w krakowskiej Akademii Muzycznej b\u0119dzie jutro, natomiast wczoraj i dzi\u015b, a tak\u017ce pojutrze we Floriance – koncerty. Bardzo ciekawe, cho\u0107 publiczno\u015bci garstka.<\/p>\n
Trzeba te\u017c przyzna\u0107, \u017ce nie jest \u0142atwo tam dotrze\u0107 – przed uczelni\u0105 wisi jeden plakat, a do samej Florianki – pi\u0119knej auli w dawnym gmachu Towarzystwa Ubezpiecze\u0144 Wzajemnych, o nie\u0142atwej jednak akustyce – wchodzi si\u0119 teraz nie od Basztowej, jak to zawsze by\u0142o, tylko od r\u00f3wnoleg\u0142ej uliczki na ty\u0142ach, kt\u00f3rej nazwy nawet powt\u00f3rzy\u0107 nie umiem (a na dodatek pisana jest podobno z b\u0142\u0119dem), przez niskie drzwi, kt\u00f3re wygl\u0105daj\u0105, jakby by\u0142y na sta\u0142e zamkni\u0119te. Zrobiono tak, poniewa\u017c front budynku od Basztowej zajmuje szko\u0142a muzyczna, co zreszt\u0105 miewa niemi\u0142e konsekwencje, jako to d\u017awi\u0119ki \u0107wicz\u0105cych perkusist\u00f3w, kt\u00f3rzy niechc\u0105cy zak\u0142\u00f3caj\u0105 koncert.<\/p>\n
Ale o koncertach. Wczoraj zn\u00f3w mia\u0142am przyjemno\u015b\u0107 s\u0142ucha\u0107 Linusa Rotha i jego wspania\u0142ego stradivariusa, kt\u00f3ry da\u0142 recital ca\u0142kowicie solowy – niecz\u0119sto si\u0119 takie zdarzaj\u0105. A na dodatek zagra\u0142 nie tylko ow\u0105 piekielnie trudn\u0105 I Sonat\u0119 na skrzypce solo<\/em> Wajnberga, ale otoczy\u0142 j\u0105 dwoma hitami: II Partit\u0105 d-moll<\/em> Bacha\u00a0 tak, t\u0105 z Ciacon\u0105<\/em> – i III Sonat\u0105 „Ballad\u0105”<\/em> Ysaye’a. Ni mniej, ni wi\u0119cej. Nie wiem, kogo jeszcze by\u0142oby sta\u0107 na taki zestaw zagrany bez przerwy, jednym ci\u0105giem. I to z pe\u0142nym zaanga\u017cowaniem, na najwy\u017cszych obrotach. Imponuj\u0105ce. Tak\u017ce dlatego, \u017ce ka\u017cdy z tych utwor\u00f3w jest na sw\u00f3j spos\u00f3b emblematyczny. Bardzo si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce pos\u0142ucha\u0142am Rotha w innym repertuarze ni\u017c Wajnberg – poza prawykonaniem Koncertu skrzypcowego<\/em> El\u017cbiety Sikory na Festiwalu Prawykona\u0144 w NOSPR nie mia\u0142am chyba dot\u0105d okazji.<\/p>\n Bezpo\u015brednio po recitalu odby\u0142o si\u0119 spotkanie ze skrzypkiem, kt\u00f3ry dowcipnie opowiada\u0142, jak wygl\u0105da jego praca nad muzyk\u0105 Wajnberga. Najpierw wi\u0119c jest entuzjazm: o, b\u0119d\u0119 gra\u0142 t\u0119 wspania\u0142\u0105 muzyk\u0119. P\u00f3\u017aniej zaczyna si\u0119 frustracja: jak to u licha spami\u0119ta\u0107 i opanowa\u0107, odnale\u017a\u0107 te wszystkie d\u017awi\u0119ki na instrumencie, kt\u00f3re, jak si\u0119 wydaje, ewidentnie do siebie nie pasuj\u0105? Ale jak ju\u017c ten etap si\u0119 przejdzie, przychodzi wielka przyjemno\u015b\u0107 z poznawania tego j\u0119zyka d\u017awi\u0119kowego.<\/p>\n Linus Roth poprowadzi\u0142 jeszcze dzi\u015b rano kurs mistrzowski ze studentami i polecia\u0142, a wieczorem grali muzycy zwi\u0105zani z Akademi\u0105. I tym razem Wajnberg zosta\u0142 umieszczony w\u015br\u00f3d innych utwor\u00f3w, kt\u00f3rych obecno\u015b\u0107 w jego s\u0105siedztwie by\u0142a w jaki\u015b spos\u00f3b uzasadniona. Andrzej Panufnik studiowa\u0142 razem z nim przed wojn\u0105 w Warszawie, a jego studenckie Trio fortepianowe<\/em> – zgrabne, zawieraj\u0105ce ju\u017c owe s\u0142odkie harmonie, kt\u00f3re w przysz\u0142o\u015bci b\u0119d\u0105 cz\u0119sto si\u0119 u niego pojawia\u0107 – zosta\u0142o wykonane na koncercie dyplomowym z… koleg\u0105 Mietkiem przy fortepianie (zachowany program jest jednym ze \u015bwiadectw, \u017ce u\u017cywano w\u00f3wczas pisowni Weinberg). Zagrali je Piotr Tarcholik, Beata Urbanek-Kalinowska i Monika Gardo\u0144-Preinl. Dawno nie s\u0142ysza\u0142am Aleksandry Kuls – zagra\u0142a trzy utwory Bacewicz\u00f3wny: najpierw sama Kaprys polski<\/em>, a potem z Marcinem Zdunikiem przy fortepianie m\u0142odzie\u0144czy Witra\u017c<\/em> oraz Oberek<\/em>, ale nie ten popularny, tylko kompletnie nieznany, nie wiadomo w\u0142a\u015bciwie dlaczego, bo jest te\u017c bardzo wdzi\u0119czny. Mo\u017ce tylko nie tak wirtuozowski.<\/p>\n Wykonana przez Danut\u0119 i Mieczys\u0142awa Szlezer\u00f3w II Sonata<\/em> Bohuslava Martinu powsta\u0142a co prawda w czasie, gdy Wajnberg chodzi\u0142 jeszcze do szko\u0142y, ale pos\u0142ucha\u0107 by\u0142o ciekawie. \u0141\u0105czy tych dw\u00f3ch kompozytor\u00f3w, \u017ce s\u0105 wci\u0105\u017c niedoceniani, \u017ce obaj zostawili ogromny dorobek, nie w ca\u0142o\u015bci do dzi\u015b wykonany, a ponadto muzyka Martinu bywa podobnie nieoczywista jak Wajnberga, skr\u0119caj\u0105c w nieprzewidziane strony.<\/p>\n Jeszcze jednym przerywnikiem by\u0142 zagrany przez Karolin\u0119 Szymbare i Agnieszk\u0119 Riess Mazurek Jankiela<\/em> kolejnego kolegi Wajnberga, Ryszarda Sielickiego, kt\u00f3ry zaczyna\u0142 studia r\u00f3wnie\u017c w Warszawie (nazywa\u0142 si\u0119 jeszcze wtedy Berlinson), ale potem spotkali si\u0119 w Mi\u0144sku w klasie kompozycji Wasilija Zo\u0142otariowa. P\u00f3\u017aniej te\u017c zetkn\u0119li si\u0119 w Moskwie, ale Sielicki postanowi\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do Polski. Znany jest z popularnych piosenek z lat 60. (np. Szesna\u015bcie lat<\/em> \u015bpiewana przez Violett\u0119 Villas czy Na Francuskiej<\/em> wykonywana przez S\u0142aw\u0119 Przybylsk\u0105) i bajek dla dzieci. Tak\u017ce w jakim\u015b sensie rozrywkowa jest ta miniatura.<\/p>\n Wreszcie g\u0142\u00f3wny bohater. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce obu utwor\u00f3w – III Sonaty na skrzypce i fortepian<\/em> (Maria S\u0142awek i Monika Gardo\u0144-Preinl) i Tria smyczkowego<\/em> (Ma\u0142gorzata Wasiucionek, Maria Shetty i Beata Urbanek-Kalinowska, grywaj\u0105ce razem w kwartecie Messages) wcze\u015bniej nie s\u0142ysza\u0142am. Oba zosta\u0142y zagrane z du\u017cym zaanga\u017cowaniem. Pojutrze b\u0119dzie tu zagrane inne trio – to z op. 24, fortepianowe, kt\u00f3re da\u0142o nazw\u0119 zespo\u0142owi za\u0142o\u017conemu przez Szymona Krzeszowca, prymariusza Kwartetu \u015al\u0105skiego. I oni postanowili umie\u015bci\u0107 Wajnberga w kontek\u015bcie: Geistertrio<\/em> Beethovena oraz Trio<\/em> op. 8 Szostakowicza.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Sesja w krakowskiej Akademii Muzycznej b\u0119dzie jutro, natomiast wczoraj i dzi\u015b, a tak\u017ce pojutrze we Floriance – koncerty. Bardzo ciekawe, cho\u0107 publiczno\u015bci garstka.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8837"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8837"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8837\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8838,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8837\/revisions\/8838"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8837"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8837"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8837"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}