{"id":8848,"date":"2019-11-13T23:28:09","date_gmt":"2019-11-13T22:28:09","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8848"},"modified":"2019-11-13T23:28:09","modified_gmt":"2019-11-13T22:28:09","slug":"mily-fortepian-drapiezna-trabka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/11\/13\/mily-fortepian-drapiezna-trabka\/","title":{"rendered":"Mi\u0142y fortepian, drapie\u017cna tr\u0105bka"},"content":{"rendered":"

Kiedy gugla\u0142am, co kiedy\u015b tu pisa\u0142am o bohaterach dzisiejszego wieczoru, odkry\u0142am, \u017ce by\u0142am kiedy\u015b na koncercie<\/a>, na kt\u00f3rym obaj wyst\u0105pili. Co ciekawe, pami\u0119ta\u0142am g\u0142\u00f3wnie tr\u0119bacza – to jest wymowne.<\/p>\n

Niekt\u00f3rzy z muzyk\u00f3w im towarzysz\u0105cych r\u00f3wnie\u017c byli ci sami: w przypadku Giovanniego Guidiego by\u0142 to perkusista, r\u00f3wnie\u017c dzi\u015b niespecjalnie si\u0119 wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy. Natomiast dw\u00f3ch w\u0142oskich cz\u0142onk\u00f3w kwintetu – i owszem, zw\u0142aszcza uroczy saksofonista, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c w paru momentach \u015bpiewa\u0142, ale bez pretensji. Pianista… no c\u00f3\u017c. Mog\u0119 powt\u00f3rzy\u0107 to, co napisa\u0142am w linkowanym wpisie: wyczuwa si\u0119 dominuj\u0105cy wp\u0142yw ECM, wszystko jest mi\u0142e i \u0142agodne. By\u0142 to zreszt\u0105 materia\u0142 z p\u0142yty Avec le temps<\/em>, nagranej dla tej wytw\u00f3rni w\u0142a\u015bnie. Ale zdarzy\u0142o si\u0119 par\u0119 bardziej \u017cywych, dynamicznych utwor\u00f3w. Jeden z nich by\u0142 pono\u0107 ostatnim, jaki pianista gra\u0142 z Tomaszem Sta\u0144ko – ostatnia trasa koncertowa, jak\u0105 Tomasz odby\u0142, by\u0142a z Enrico Rav\u0105 i jego zespo\u0142em, w kt\u00f3rym gra\u0142 Guidi (Rava z zespo\u0142em da\u0142 tego lata pi\u0119kny koncert na festiwalu Jazz na Star\u00f3wce). Guidi to \u015bwietny pianista, ale dzisiejszy jego wyst\u0119p rozczarowa\u0142 mnie, bo wci\u0105\u017c mam w pami\u0119ci jego rozkoszny, dowcipny i inteligentny wyst\u0119p w duecie z puzonist\u0105 Gianluc\u0105 Petrell\u0105 pi\u0119\u0107 lat temu w\u0142a\u015bnie w Bielsku – jak wida\u0107, wspominam o nim za ka\u017cdym razem, gdy mowa o tym piani\u015bcie.<\/p>\n

Natomiast Ambrose Akinmusire i jego zesp\u00f3\u0142 byli \u015bwietni, razem i z osobna. Tr\u0119bacz powiedzia\u0142 na wst\u0119pie, \u017ce dedykuje ten koncert Tomaszowi Sta\u0144ko, i nawet jego pierwsze solo odrobin\u0119 przywiod\u0142o na my\u015bl adresata dedykacji, ale potem by\u0142o ju\u017c zupe\u0142nie inaczej. To by\u0142a muzyka trudna, wyrafinowana, ale zarazem bardzo emocjonalna. Pi\u0119kne jest brzmienie tr\u0105bki Akinmusire’a, mi\u0119kkie i ciep\u0142e jak kornetowe. Jednak sama muzyka by\u0142a dzika i mroczna. \u015awietne by\u0142o solo basisty Matthew Brewera, nader dynamiczne – perkusisty Justina Browna, pianista za\u015b – wci\u0105\u017c Sam Harris – mia\u0142 swoj\u0105 sol\u00f3wk\u0119 tylko w towarzystwie sekcji rytmicznej. Akinmusire pokaza\u0142 wszystkie walory swojej gry: wirtuozeri\u0119, si\u0142\u0119 d\u017awi\u0119ku, ale te\u017c r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 intonacji i barwy. Publiczno\u015b\u0107 by\u0142a entuzjastyczna. O ile wi\u0119c pierwszy z koncert\u00f3w by\u0142 przyjemn\u0105 rozrywk\u0105, o tyle drugi – mocnym wyst\u0119pem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kiedy gugla\u0142am, co kiedy\u015b tu pisa\u0142am o bohaterach dzisiejszego wieczoru, odkry\u0142am, \u017ce by\u0142am kiedy\u015b na koncercie, na kt\u00f3rym obaj wyst\u0105pili. Co ciekawe, pami\u0119ta\u0142am g\u0142\u00f3wnie tr\u0119bacza – to jest wymowne.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8848"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8848"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8848\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8849,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8848\/revisions\/8849"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8848"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8848"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8848"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}