Warszawskie Eufonie maj\u0105 pod wzgl\u0119dem repertuaru wiele wsp\u00f3lnego z pozna\u0144sk\u0105 Nostalgi\u0105, kt\u00f3rej nawiasem m\u00f3wi\u0105c tegoroczna edycja w\u0142a\u015bnie si\u0119 sko\u0144czy\u0142a (jej bohaterami byli Komeda i Kanczeli).<\/p>\n
<\/p>\n
Dzisiejszy koncert AUKSO do Nostalgii idealnie by pasowa\u0142. Tak zreszt\u0105 jak wczorajszy ch\u00f3ralny – to w\u0142a\u015bnie na Nostalgii po raz pierwszy chyba w Polsce zaprezentowano szerzej tw\u00f3rczo\u015b\u0107\u00a0Erkki-Svena\u00a0T\u00fc\u00fcra (nie wiedzie\u0107 czemu nigdy niewykonywanego na Warszawskiej Jesieni), a pami\u0119tne Dni\u00a0Arvo\u00a0P\u00e4rta mia\u0142y miejsce tak\u017ce w Poznaniu; ich organizatorem r\u00f3wnie\u017c by\u0142a Malta.<\/p>\n
Zar\u00f3wno Walentin Silwestrow<\/a>, jak i zmar\u0142y miesi\u0105c temu Gija Kanczeli byli bohaterami Nostalgii; ten ostatni przyje\u017cd\u017ca\u0142 jeszcze wcze\u015bniej do \u0141odzi na Festiwal Czterech Kultur, w czasach, gdy prowadzi\u0142 go r\u00f3wnie\u017c Micha\u0142 Merczy\u0144ski. W smutnych latach 80. wzruszali\u015bmy si\u0119 na Warszawskiej Jesieni jego VI Symfoni\u0105<\/em><\/a>; przyznam, \u017ce p\u00f3\u017aniejsze utwory nie robi\u0142y ju\u017c na mnie takiego wra\u017cenia. Ale ciekawe, \u017ce – jak opowiada\u0142 w\u0142a\u015bnie Silwestrow na Nostalgii – wszyscy ci „nostalgiczni” kompozytorzy przyja\u017anili si\u0119 i lubili. Pierwszy utw\u00f3r wykonany przez AUKSO, Hymn – 2001<\/em> na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105, Silwestrow po\u015bwi\u0119ci\u0142 w\u0142a\u015bnie Kanczelemu. Kr\u00f3ciutki jak na niego, trwaj\u0105cy zaledwie kilka minut, stylem podobny do innych – klasyczne zwroty spowite w paj\u0119czyn\u0119 po\u015bwist\u00f3w i dysonans\u00f3w. Kanczelego z kolei us\u0142yszeli\u015bmy co\u015b mniej typowego, czyli A little Daneliade<\/em><\/a>, \u017cartobliw\u0105 kompilacj\u0119 w\u0142asnej muzyki, kt\u00f3r\u0105 stworzy\u0142 do paru film\u00f3w Gieorgija Daneliego. Jak wida\u0107, kompozytor wychodzi tu troch\u0119 na takiego gruzi\u0144skiego Nino Rot\u0119. Zabawne i bezpretensjonalne.<\/p>\n Koncert wiolonczelowy<\/em> Andrzeja Panufnika, ostatni jego utw\u00f3r napisany dla M\u015bcis\u0142awa Rostropowicza (kt\u00f3ry dokona\u0142 prawykonania ju\u017c po \u015bmierci kompozytora), zagra\u0142 znakomicie Narek Hakhnazarian. To on wygra\u0142 osiem lat temu Konkurs im. Czajkowskiego (w\u00f3wczas, kiedy w kategorii fortepianu zwyci\u0119\u017cy\u0142 Trifonow). Rozwija si\u0119 pi\u0119knie. Na bis zagra\u0142 Lamentatio<\/em><\/a> Giovanniego Sollimy – tego samego, kt\u00f3ry pojawia\u0142 si\u0119 na Wratislaviach zapraszany przez swego przyjaciela Antoniniego. Zaskoczy\u0142o mnie, \u017ce to w\u0142a\u015bnie on, bo jego w\u0142asne wyst\u0119py wydawa\u0142y mi si\u0119 nieco cyrkowe.<\/p>\n Peteris Vasks – jeszcze jeden tw\u00f3rca „nostalgiczny”, ale m\u0142odszy i z \u0141otwy. Musica dolorosa<\/em>, napisana w latach 80. po \u015bmierci siostry, by\u0142a prawdziwie wzruszaj\u0105ca. I na koniec arcydzie\u0142o z klasyki XX wieku – Divertimento<\/em> Bart\u00f3ka. Zagrane perfekcyjnie.<\/p>\n Przedtem jeszcze zajrza\u0142am na wyst\u0119p litewskiego m\u0142odego zespo\u0142u muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej Synaesthesis, kt\u00f3ry wykonywa\u0142 utwory m\u0142odych tw\u00f3rc\u00f3w litewskich – Dominykasa Digimasa i Juliusa Aglinskasa – i polskich – Jagody Szmytki i Piotra Bednarczyka. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce utwory litewskie by\u0142y \u0142agodne w brzmieniu i minimalistyczne a la wczesny Cage, a polskie – ha\u0142a\u015bliwe i dynamiczne. Mo\u017ce to nie przypadek?<\/p>\n Z nocnego recitalu Francesca Tristano, kt\u00f3ry mia\u0142 gra\u0107 swoje opracowania temat\u00f3w Kilara, zrezygnowa\u0142am – mia\u0142am ju\u017c przesyt. Na festiwal wr\u00f3c\u0119 dopiero we wtorek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Warszawskie Eufonie maj\u0105 pod wzgl\u0119dem repertuaru wiele wsp\u00f3lnego z pozna\u0144sk\u0105 Nostalgi\u0105, kt\u00f3rej nawiasem m\u00f3wi\u0105c tegoroczna edycja w\u0142a\u015bnie si\u0119 sko\u0144czy\u0142a (jej bohaterami byli Komeda i Kanczeli).<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8866"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8866"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8866\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8867,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8866\/revisions\/8867"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8866"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8866"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8866"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}