{"id":8890,"date":"2019-11-27T00:59:51","date_gmt":"2019-11-26T23:59:51","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=8890"},"modified":"2019-11-28T00:25:55","modified_gmt":"2019-11-27T23:25:55","slug":"mistrzowie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2019\/11\/27\/mistrzowie\/","title":{"rendered":"Mistrzowie"},"content":{"rendered":"\n

Na ten film<\/a> wybra\u0142am si\u0119 z czystej sympatii dla samej postaci Arvo P\u00e4rta, bo czeg\u00f3\u017c tu niby jeszcze o jego tw\u00f3rczo\u015bci mo\u017cna si\u0119 by\u0142o dowiedzie\u0107. Ot\u00f3\u017c i mo\u017cna by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Pracuj\u0105c z dzieciakami nad w\u0142asnymi utworami mia\u0142 on wyra\u017anie frajd\u0119, ale te\u017c przy tym traktowa\u0142 je absolutnie serio, jak ka\u017cdego innego artyst\u0119 wykonawc\u0119. Serio, ale z poczuciem humoru, bardzo specyficznym i ciep\u0142ym. W Arvo jest w og\u00f3le wiele dzieci\u0119co\u015bci. W rozmowie z Nor\u0105 (\u017con\u0105) po wszystkich pr\u00f3bach m\u00f3wi\u0105 nawet o tym, \u017ce trzeba mie\u0107 w sobie dzieci\u0119co\u015b\u0107, \u017ceby dobrze porozumiewa\u0107 si\u0119 z dzie\u0107mi.<\/p>\n\n\n\n

W programie pracy, a p\u00f3\u017aniej koncertu, znalaz\u0142y si\u0119 znane utwory z epoki tintinnabuli<\/em>, ale te\u017c i m\u0142odzie\u0144cze, w\u0142a\u015bciwie nieznane. Ja osobi\u015bcie nie zna\u0142am wcze\u015bniej jego muzyki do teatru dzieci\u0119cego, kt\u00f3r\u0105 stworzy\u0142 b\u0119d\u0105c gdzie\u015b ko\u0142o trzydziestki. Zabawne utworki, w kt\u00f3rych pojawiaj\u0105 si\u0119 \u2013 jak w nieco prokofiewowskiej bajce o Czerwonym Kapturku \u2013 zaskakuj\u0105ce motywy i zwroty. No i liryczne kawa\u0142ki w rodzaju tego rozkosznego walczyka, kt\u00f3rego w filmie dziecko ze swoj\u0105 nauczycielk\u0105 graj\u0105 na cytrach, a kompozytor spontanicznie do\u0142\u0105cza si\u0119 na fortepianie. Chyba w og\u00f3le lubi ten walczyk<\/a>. To jest przyk\u0142ad jego absolutnej bezpretensjonalno\u015bci; w filmie Sounds and Silence<\/em>, kt\u00f3rego g\u0142\u00f3wnym bohaterem jest Manfred Eicher, jest taka scenka, w kt\u00f3rej Arvo porywa go do ta\u0144ca. Eicher chcia\u0142 to wyci\u0105\u0107, ale realizatorzy go przekonali, \u017ceby nie wycina\u0107. To du\u017co m\u00f3wi o jednym i o drugim.<\/p>\n\n\n\n

A co do muzyki p\u00f3\u017aniejszej, jak Alina<\/em> czy Arinuszka<\/em> (skracam tytu\u0142y), tak\u017ce mo\u017cna by\u0142o si\u0119 niejednego dowiedzie\u0107, np. o znaczeniu jednego d\u017awi\u0119ku cis w pierwszym z tych utwor\u00f3w. On rzeczywi\u015bcie prze\u0142amuje troch\u0119 tok \u2013 nagle na chwil\u0119 w sta\u0142e h-moll <\/em>wskakuje dominanta. Kompozytor radzi gra\u0107 to ze spokojem, m\u00f3wi, \u017ce jest to moment pogodzenia. Nawet nie my\u015bla\u0142am, prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, \u017ce jest on tak wa\u017cny dla niego, cho\u0107 faktycznie si\u0119 wyr\u00f3\u017cnia. Ciekawe te\u017c by\u0142y pomys\u0142y pedagog\u00f3w: gitarzysty, \u017ceby zaadaptowa\u0107 Pari intervallo<\/em> na cztery gitary (!), a nauczyciela gry na flecie prostym, by przetransponowa\u0107 na cztery flety Da pacem Domine<\/em> (zawarto\u015b\u0107 tych utwor\u00f3w jest prawie ta sama). W sumie wida\u0107 by\u0142o, \u017ce praca z kompozytorem daje tym dzieciakom ogromnie wiele. Koncertu ju\u017c nie wys\u0142ucha\u0142am, bo pierwsze DVD trwa\u0142o ju\u017c prawie cztery godziny, a ja chcia\u0142am jako\u015b dojecha\u0107 do domu. Co za\u015b do tych ciekawostek repertuarowych, tutaj p\u0142yta<\/a>, na kt\u00f3rej wszystkie si\u0119 znajduj\u0105 w wersji fortepianowej.<\/p>\n\n\n\n

Kolejny wiecz\u00f3r: gdybym wiedzia\u0142a, \u017ce ten koncert jest na tubie<\/a>, pewnie i tak bym przysz\u0142a \u2013 ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce to widzia\u0142am i s\u0142ysza\u0142am w lepszych warunkach i musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce ogromnie si\u0119 wzruszy\u0142am. Genialno\u015b\u0107 Kurt\u00e1ga, symbioza jego i \u017cony M\u00e1rty \u2013 oboje fantastycznie wra\u017cliwi i rozumiej\u0105cy si\u0119 w pe\u0142ni \u2013 naprawd\u0119 robi wra\u017cenie, zw\u0142aszcza \u017ce patrzy si\u0119 na ludzi po osiemdziesi\u0105tce (w 2012 r. Gy\u00f6rgy mia\u0142 86 lat, a M\u00e1rta 85 \u2013 nie powiedzia\u0142oby si\u0119, prawda?). Kamera z czu\u0142o\u015bci\u0105 obserwuje czu\u0142o\u015b\u0107 zaplataj\u0105cych si\u0119 r\u0105k starszych pa\u0144stwa. A co do muzyki, dzie\u0142o Kurt\u00e1ga to swoiste wyci\u0105gni\u0119cie konsekwencji z Bart\u00f3ka (zreszt\u0105 podobno w m\u0142odo\u015bci marzy\u0142, by u niego studiowa\u0107). Uwielbiam to po prostu. A transkrypcje Bacha na cztery r\u0119ce \u2013 te\u017c bardzo specyficzne, czasem trzeba te r\u0119ce skrzy\u017cowa\u0107, ale czasem te\u017c skrzy\u017cowa\u0107 w\u0142asne. Gdybym by\u0142a na takim koncercie na \u017cywo, wsta\u0142abym do stojaka natychmiast. Ale niestety nie b\u0119d\u0119 i nikt ju\u017c nie b\u0119dzie. M\u00e1rta zmar\u0142a dok\u0142adnie miesi\u0105c i 10 dni temu. Byli ze sob\u0105 73 lata.<\/p>\n\n\n\n

Obejrzyjcie ten film koniecznie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na ten film wybra\u0142am si\u0119 z czystej sympatii dla samej postaci Arvo P\u00e4rta, bo czeg\u00f3\u017c tu niby jeszcze o jego tw\u00f3rczo\u015bci mo\u017cna si\u0119 by\u0142o dowiedzie\u0107. Ot\u00f3\u017c i mo\u017cna by\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8890"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8890"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8890\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8906,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8890\/revisions\/8906"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8890"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8890"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8890"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}