Ju\u017c trzeci warszawski zesp\u00f3\u0142 kameralny – po Royal String Quartet i Kwadrofoniku – stworzy\u0142 sw\u00f3j festiwal. I wspaniale.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ka\u017cdy z tych zespo\u0142\u00f3w ma troch\u0119 inne emploi, wi\u0119c festiwale te\u017c s\u0105 r\u00f3\u017cne. Royal\nString Quartet grywa bardzo r\u00f3\u017cn\u0105 muzyk\u0119, od klasyki po wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107, wi\u0119c\nprogram Kwartesencji te\u017c jest do\u015b\u0107 mieszany; Kwadrofonik jest raczej od muzyki\nXX i XXI wieku, wi\u0119c ich festiwal te\u017c wok\u00f3\u0142 niej si\u0119 obraca. Gruppo di Tempera \u2013\nbo to ten zesp\u00f3\u0142 wymy\u015bli\u0142 i zorganizowa\u0142 Warsaw Winds+ Festival \u2013 r\u00f3wnie\u017c ma w\ncentrum zainteresowa\u0144 ostatnie p\u00f3\u0142tora wieku (cho\u0107 w przysz\u0142ym roku ma by\u0107\ntroch\u0119 inaczej \u2013 oczywi\u015bcie bez Beethovena si\u0119 nie obejdzie). Na dzisiejszej\ninauguracji w Studiu im. Lutos\u0142awskiego s\u0142uchali\u015bmy wi\u0119c przede wszystkim\nmuzyki neoklasycznej lub bliskiej neoklasycyzmowi.<\/p>\n\n\n\n
Trudno si\u0119 temu dziwi\u0107, bo w\u0142a\u015bnie w tym okresie powsta\u0142o\nnajwi\u0119cej znakomitych kompozycji na zespo\u0142y d\u0119te. Gruppo di Tempera to flet\n(Agata Igras), ob\u00f3j (Sebastian Aleksandrowicz), klarnet (Adrian Janda), fagot\n(Artur Kasperek), waltornia (Tomasz Bi\u0144kowski) i fortepian (Agnieszka\nKopacka-Aleksandrowicz) \u2013 w sumie zesp\u00f3\u0142 jak do s\u0142ynnego Sekstetu<\/em>\nPoulenca (kt\u00f3rego pocz\u0105tek starszym pokoleniom znany jest jako sygna\u0142\ntelewizyjnej Kobry<\/em>). Wszyscy graj\u0105 lub grali w r\u00f3\u017cnych orkiestrach\n(Opery Narodowej, Filharmonii Narodowej, Sinfonii Varsovii itp.), wszyscy znaj\u0105\nsi\u0119 ze studi\u00f3w i \u2013 jak twierdz\u0105 \u2013 po prostu bardzo si\u0119 lubi\u0105, wi\u0119c lubi\u0105 te\u017c ze\nsob\u0105 gra\u0107. Grupa wyda\u0142a ju\u017c dwie \u015bwietne p\u0142yty, jedn\u0105 w firmie DUX z muzyk\u0105\nfrancusk\u0105 (Jean Fran\u00e7aix, Jacques Ibert, Darius Milhaud, Francis Poulenc),\ndrug\u0105 w Polskim Radiu z polsk\u0105 (Wojciech Kilar, Micha\u0142 Spisak, Tadeusz Szeligowski,\nAleksander Tansman). Obie wi\u0119c neoklasyczne, w bardzo dobrym gatunku, pe\u0142ne\nhumoru, czasem cierpkiego, czasem szampa\u0144skiego. S\u0142ucha si\u0119 ich z u\u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n Z tej polskiej zesp\u00f3\u0142 wykona\u0142 dzi\u015b Kwintet<\/em> Micha\u0142a\nSpisaka, jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 jego utwor\u00f3w b\u0119d\u0105cy pod niew\u0105tpliwym wp\u0142ywem\nStrawi\u0144skiego w jego \u015brodkowym okresie (ja te\u017c ten okres bardzo lubi\u0119, wi\u0119c dla\nmnie to tylko zaleta) oraz pyszny Dance de la sorci<\/em>\u00e8re<\/em>\nTansmana, kt\u00f3ry przed wojn\u0105 by\u0142 wielkim przebojem. Z repertuaru francuskiego\nnie by\u0142o nic z p\u0142yty, ale znalaz\u0142 si\u0119 inny utw\u00f3r Jeana Fran\u00e7aix\n\u2013 Dixtuor<\/em>, czyli decet na kwintet d\u0119ty, kwartet smyczkowy i kontrabas \u2013\ndo\u0142\u0105czy\u0142 w nim drugi zesp\u00f3\u0142, Lutos\u0142awski Quartet, oraz kontrabasista Tomasz\nJanuchta. R\u00f3wnie\u017c przesympatyczna, pogodna muzyka.<\/p>\n\n\n\n Do tego zestawu muzycy do\u0142\u0105czyli dwa specjalnie napisane na\nten koncert utwory. Pawe\u0142 Pud\u0142o napisa\u0142 dla sekstetu utw\u00f3r Whistleblower<\/em>,\nkt\u00f3ry jest w\u0142a\u015bciwie happeningiem i trudno go ocenia\u0107 pod wzgl\u0119dem muzycznym;\nMiko\u0142aj Majkusiak stworzy\u0142 Concerto in Air<\/em>, kt\u00f3rego skrajne cz\u0119\u015bci\nnawi\u0105zuj\u0105 do neoklasycyzmu, a \u015brodkowa r\u00f3\u017cni si\u0119 stylistycznie; rozpoczyna si\u0119\njednym d\u017awi\u0119kiem przechodz\u0105cym przez wszystkie instrumenty.<\/p>\n\n\n\n Jutro, mimo nazwy festiwalu, d\u0119tych nie us\u0142yszymy \u2013 zagra tylko\nLutos\u0142awski Quartet, i to w zupe\u0142nie innym miejscu: Sali im. Kisielewskiego w\nPKiN. Wczoraj za\u015b w SPATiFie by\u0142 prolog: wyst\u0119p zespo\u0142u Bastarda, o kt\u00f3rym tu\nniedawno pisa\u0142am, wi\u0119c nie powtarza\u0142am si\u0119. Ale te\u017c warto by\u0142o przyj\u015b\u0107. Studio\nim. Lutos\u0142awskiego trudniej wype\u0142ni\u0107 \u2013 publiczno\u015b\u0107 by\u0142a niezbyt wielka. Nowy\nfestiwal musi si\u0119 dopiero zakorzeni\u0107 w \u015bwiadomo\u015bci meloman\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ju\u017c trzeci warszawski zesp\u00f3\u0142 kameralny – po Royal String Quartet i Kwadrofoniku – stworzy\u0142 sw\u00f3j festiwal. I wspaniale.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8907"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8907"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8907\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8908,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8907\/revisions\/8908"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8907"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8907"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8907"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}