Prosto z demonstracji wpad\u0142am do Opery Narodowej na jedno z\nostatnich wydarze\u0144 Roku Moniuszkowskiego. Nie podejrzewa\u0142am, \u017ce demonstracja\nmnie dogoni\u2026<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
By\u0142am mianowicie na fina\u0142ach konkursu kompozytorskiego,\nkt\u00f3ry og\u0142osi\u0142 Zwi\u0105zek Kompozytor\u00f3w Polskich wsp\u00f3lnie z Oper\u0105 Narodow\u0105 pod\nhas\u0142em \u201e12 minut dla Moniuszki\u201d. Przedmiotem konkursu by\u0142a wi\u0119c mikroopera.\nWarunki: czas trwania 12 minut z ewentualn\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105 jednej minuty, kameralny\nsk\u0142ad orkiestry oraz libretto w j\u0119zyku polskim. Ten ostatni warunek nie\nprzeszkodzi\u0142 zg\u0142osi\u0107 si\u0119 kompozytorom zagranicznym \u2013 w fina\u0142owej sz\u00f3stce\nznalaz\u0142o si\u0119 ich dwoje.<\/p>\n\n\n\n
Nie by\u0142o natomiast warunku, by w\u0142\u0105czy\u0107 cytaty czy nawi\u0105zania do Moniuszki. Jednak zdecydowa\u0142y si\u0119 na to a\u017c trzy osoby \u2013 co znamienne, wszyscy z Polski. I co jeszcze bardziej znamienne, by\u0142y to nawi\u0105zania do Halki<\/em>. W Poczekalni<\/em> Ignacego Zalewskiego (laureata nagrody publiczno\u015bci) wyst\u0119puje troje pacjent\u00f3w \u2013 Ona, On i Janusz oraz Lekarka i jest drobne wahni\u0119cie w \u015brodku, gdy Lekarka \u015bpiewa nagle do niego \u201eM\u00f3j Ja\u015bko!\u201d, a on w malignie i przera\u017ceniu: \u201eCo? Wielki Bo\u017ce, ona tu? Jej \u0142ez si\u0119 boj\u0119\u2026\u201d. W Klonie<\/em> Estery Wity\u0144skiej sportretowana jest obsesyjna mi\u0142o\u015b\u0107 g\u0142\u00f3wnej bohaterki (ale wi\u0119cej tu nawi\u0105za\u0144 do znanej piosenki o Rebece), natomiast szumi\u0105, 36<\/em> Paw\u0142a Sieka to absurdalna miniopera o smogu i po\u017carze, oczywi\u015bcie to \u201ep\u0142on\u0105 jod\u0142y\u201d.<\/p>\n\n\n\n Mo\u017ce to i by\u0142o zabawne, ale stanowi\u0142o te\u017c pewn\u0105 \u0142atwizn\u0119. W\nsumie ciekawsze by\u0142y utwory, kt\u00f3re takich akcent\u00f3w nie potrzebowa\u0142y. Zwyci\u0119\u017cy\u0142a\nopera Tomasza Szczepanika imigrant<\/em> \u2013 nic tu nie trzeba t\u0142umaczy\u0107, to\ntekst o wysiedleniu i t\u0119sknocie, szlachetny \u2013 i muzyka te\u017c szlachetna. Mnie\nspodoba\u0142a si\u0119 te\u017c Maska<\/em> pochodz\u0105cego z Czech, a mieszkaj\u0105cego w Wiedniu\nOttona Wankego, nawi\u0105zuj\u0105ca do Lema. I jeszcze na koniec utw\u00f3r kompozytorki\nargenty\u0144skiej Patricii Elizabeth Mart\u00ednez 2001<\/em>, nawi\u0105zuj\u0105cy do \u00f3wczesnych\nprotest\u00f3w spo\u0142ecznych w Argentynie, kt\u00f3re doprowadzi\u0142y \u00f3wczesnego prezydenta do\nrezygnacji. Niesamowity zbieg okoliczno\u015bci, \u017ce obejrzeli\u015bmy to akurat dzi\u015b\u2026<\/p>\n\n\n\n Re\u017cyserowa\u0142 ca\u0142o\u015b\u0107 Janusz Wi\u015bniewski i wpad\u0142 na pomys\u0142, jak wszystkie te minisztuki po\u0142\u0105czy\u0107. Ot\u00f3\u017c wszyscy siedzieli\u015bmy na scenie Sali im. M\u0142ynarskiego, a w \u015brodku zbudowano sal\u0119 szpitaln\u0105 z dziewi\u0119cioma \u0142\u00f3\u017ckami. Co\u015b takiego samo si\u0119 narzuca\u0142o, bo dwa spektakle obraca\u0142y si\u0119 wok\u00f3\u0142 spraw medycznych, a reszt\u0119 mo\u017cna by\u0142o podci\u0105gn\u0105\u0107 do szalonych wizji chorych psychicznie. Fina\u0142owa rewolucja te\u017c polega\u0142a na tym, \u017ce przewr\u00f3cono \u0142\u00f3\u017cka i zbudowano z nich barykad\u0119. To oczywi\u015bcie jest jeden z najpospolitszych wytrych\u00f3w \u2013 albo dom wariat\u00f3w, albo burdel, albo sen \u2013 i ka\u017cdy nonsens mo\u017ce ju\u017c by\u0107 usprawiedliwiony. Ale tu akurat nie razi\u0142o. \u015awietni byli wykonawcy \u2013 w wi\u0119kszo\u015bci m\u0142odzi \u015bpiewacy (z bardziej znanych Anna Bernacka, Katarzyna Trylnik i Wojciech Parchem, ale reszta te\u017c znakomita) i zesp\u00f3\u0142 kameralny Opery Narodowej pod batut\u0105 Jerzego Wo\u0142osiuka ze szczeci\u0144skiej Opery na Zamku.<\/p>\n\n\n\n Zwyci\u0119zca otrzymuje 40 tys. z\u0142, pozosta\u0142a pi\u0105tka laureat\u00f3w \u2013\npo 20 tys., a dodatkowo laureat nahrody publiczno\u015bci \u2013 10 tys.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Prosto z demonstracji wpad\u0142am do Opery Narodowej na jedno z ostatnich wydarze\u0144 Roku Moniuszkowskiego. Nie podejrzewa\u0142am, \u017ce demonstracja mnie dogoni\u2026<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8947"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8947"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8947\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8948,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8947\/revisions\/8948"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8947"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8947"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8947"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}