Dzie\u0142o Ludomira R\u00f3\u017cyckiego, wykonane w\u0142a\u015bnie w wersji koncertowej w Filharmonii Narodowej pod batut\u0105 \u0141ukasza Borowicza, chwilami przypomina raczej operetk\u0119 ni\u017c oper\u0119, wi\u0119c w sam raz nadawa\u0142o si\u0119 na karnawa\u0142.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W por\u00f3wnaniu z wystawionym ponad dwa lata temu w Operze Narodowej Erosem i Psyche<\/em> jest to dzie\u0142o du\u017co mniej powa\u017cne, w ko\u0144cu podtytu\u0142 \u201eopera komiczna\u201d zobowi\u0105zuje. Ale ma cz\u0119\u015bciowo podobne mankamenty jak tamto i mo\u017cna zrozumie\u0107, czemu w\u0142a\u015bciwie obu utwor\u00f3w raczej si\u0119 nie grywa. Ot\u00f3\u017c po pierwsze R\u00f3\u017cycki najwyra\u017aniej si\u0119 lubowa\u0142 w opowie\u015bciach typu szkatu\u0142kowego, z\u0142o\u017conych z licznych epizod\u00f3w, z kt\u00f3rych w ka\u017cdym pojawia si\u0119 masa innych postaci \u2013 wymaga\u0142 wi\u0119c wielu wykonawc\u00f3w. Te epizody zreszt\u0105 czasem s\u0105 od sasa do lasa. Po drugie, kompozytor pisa\u0142 dla \u015bpiewak\u00f3w bardzo trudne partie. Tytu\u0142owy Casanova ma ten sam problem, co Psyche: parti\u0119 napisan\u0105 w wysokiej tessyturze tenorowej, ale te\u017c schodz\u0105c\u0105 ni\u017cej, wi\u0119c wymagaj\u0105c\u0105 naprawd\u0119 bardzo sprawnego g\u0142osu. Kt\u00f3ry zreszt\u0105 i tak brzmia\u0142by zapewne monotonnie, w\u0142a\u015bnie jak partia Psyche.<\/p>\n\n\n\n Nie wiem, czym si\u0119 kierowano wybieraj\u0105c do roli tytu\u0142owej\nPiotra Kalin\u0119, wci\u0105\u017c jeszcze studenta, cho\u0107 koncertuj\u0105cego. Nie by\u0142 on w stanie\nza\u015bpiewa\u0107 do h1 (taki jest najwy\u017cszy d\u017awi\u0119k tej partii), dusi\u0142 si\u0119 w og\u00f3le na\nwysokich d\u017awi\u0119kach. Mo\u017ce by\u0142 niedysponowany, cho\u0107 to nie jego, a Miko\u0142aja\nZalasi\u0144skiego (\u015bpiewaj\u0105cego dwie role) t\u0142umaczy\u0142 przed drug\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 koncertu\ndyrektor Wojciech Nowak. Zalasi\u0144ski zreszt\u0105 poradzi\u0142 sobie nie\u017ale, to\ndo\u015bwiadczony \u015bpiewak.<\/p>\n\n\n\n Og\u00f3lnie wyczuwa\u0142o si\u0119 brak koncepcji, czy to wykonanie (nagrywane, nawiasem m\u00f3wi\u0105c) mia\u0142o by\u0107 semiscenicznym, czy nie. Par\u0119 os\u00f3b podesz\u0142o do zadania po aktorsku i to by\u0142 niez\u0142y pomys\u0142, zw\u0142aszcza orientalny taniec z kr\u0119ceniem r\u0105czkami i paluszkami w wykonaniu Aleksandry Kubas-Kruk, rola prefekta policji w wykonaniu Dariusza Macheja czy sympatyczny duet pokoj\u00f3wki i kamerdynera \u2013 Marty Boberskiej i Tomasza Warmijaka (ten ostatni jest cz\u0142onkiem Ch\u00f3ru FN, z kt\u00f3rego wywodzi\u0142o si\u0119 jeszcze kilkoro solist\u00f3w \u2013 zdecydowanie nale\u017celi oni do tych lepszych, a ch\u00f3r w og\u00f3le by\u0142 jedn\u0105 z lepszych stron tego wykonania). Kontrast tu stanowi\u0142a Sylwia Olszy\u0144ska, \u015bpiewaj\u0105ca mocnym g\u0142osem, ale bez \u015bladu wyrazu, albo te\u017c sam g\u0142\u00f3wny bohater, sztywny, zachowuj\u0105cy si\u0119, jakby nie mia\u0142 cienia poczucia humoru, o uwodzicielsko\u015bci nie m\u00f3wi\u0105c. Wokalnie naprawd\u0119 atrakcyjna by\u0142a chyba tylko Wioletta Chodowicz w roli \u015bpiewaczki Caton, zw\u0142aszcza w ostatnim akcie, w kt\u00f3rym wykonuje g\u0142\u00f3wnie s\u0142ynny walc, ten sam, kt\u00f3ry 20 lat p\u00f3\u017aniej mia\u0142 sta\u0107 si\u0119 tematem r\u00f3wnie s\u0142ynnych wariacji W\u0142adys\u0142awa Szpilmana, wykonywanych przez niego w getcie warszawskim z Wier\u0105 Gran.<\/p>\n\n\n\n Tak nawiasem m\u00f3wi\u0105c, zawsze by\u0142am ciekawa, czy R\u00f3\u017cycki pozna\u0142 ten szczeg\u00f3lny los swojego przeboju \u2013 w ko\u0144cu zmar\u0142 w 1953 r., a Wiera Gran \u015bpiewa\u0142a jeszcze ten walc po wojnie.<\/p>\n\n\n\n PS. Szkoda, \u017ce nie pomy\u015blano o napisach. Dykcja nie jest dobr\u0105 stron\u0105 wi\u0119kszo\u015bci z tych \u015bpiewak\u00f3w, niestety…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzie\u0142o Ludomira R\u00f3\u017cyckiego, wykonane w\u0142a\u015bnie w wersji koncertowej w Filharmonii Narodowej pod batut\u0105 \u0141ukasza Borowicza, chwilami przypomina raczej operetk\u0119 ni\u017c oper\u0119, wi\u0119c w sam raz nadawa\u0142o si\u0119 na karnawa\u0142.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8962"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8962"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8962\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8964,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8962\/revisions\/8964"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8962"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8962"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8962"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}