Z przyjemno\u015bci\u0105 s\u0142ucha\u0142o si\u0119 naszych muzyk\u00f3w graj\u0105cych na co\ndzie\u0144 inne rzeczy w innym stylu, a tym razem pr\u00f3buj\u0105cych wczu\u0107 si\u0119 w historycznego\nBacha.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Stefano Montanari to wybitny muzyk. Przez lata znany przede\nwszystkim jako znakomity skrzypek, zar\u00f3wno solista, jak te\u017c koncertmistrz\nAccademia Bizantina \u2013 tu by\u0142 najd\u0142u\u017cej. Jednak to mu, jak wielu innym jego\nkolegom, nie wystarcza\u0142o, wi\u0119c zabra\u0142 si\u0119 od pewnego czasu za dyrygowanie, i to\nbardzo r\u00f3\u017cnymi formami, tak\u017ce operami. Minusem tego jest, \u017ce mniej gra, ale te\u017c,\njak si\u0119 przekonali\u015bmy, i z jego dyrygowania wiele interesuj\u0105cych rzeczy wynika.<\/p>\n\n\n\n
Wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce dla rasowego \u201ebarokowca\u201d wykonanie Mszy\nh-moll<\/em> Bacha na wsp\u00f3\u0142czesnych instrumentach winno by\u0107 \u2013 no, mo\u017ce nie a\u017c\nzbrodni\u0105, ale wykroczeniem przeciwko prawdzie historycznej. Ale gdy si\u0119 ma tak\u0105\ndezynwoltur\u0119 jak Montanari, to wszystko mo\u017cna. Przyznam, \u017ce gdy spojrza\u0142am na\nch\u00f3r w pe\u0142nym wymiarze, z lekka si\u0119 przerazi\u0142am \u2013 w ko\u0144cu przywyk\u0142o si\u0119 do niewielkich\nsk\u0142ad\u00f3w, o solowych nie m\u00f3wi\u0105c. Jednak odpowiednio przygotowany (zapewne swoje\nte\u017c zrobi\u0142 szef ch\u00f3ru Bartosz Micha\u0142owski) \u015bpiewa\u0142 leciutko i precyzyjnie, z\nbarokowym frazowaniem, kt\u00f3rym mnie absolutnie zaskoczy\u0142. Przy tym je\u015bli chodzi\no tempa, Montanari nie bra\u0142 je\u0144c\u00f3w, by\u0142o to jedno z najszybszych wykona\u0144 cz\u0119\u015bci\nch\u00f3ralnych takich jak Cum Sancto Spiritu<\/em> czy Et ressurexit<\/em>, a s\u0105\none potwornie trudne, co\u015b o tym wiem (ale wiem te\u017c, ile satysfakcji przynosz\u0105).<\/p>\n\n\n\n Orkiestra by\u0142a zmniejszona do 23 smyczk\u00f3w plus d\u0119te \u2013 dwa\nflety, trzy oboje, dwa fagoty, trzy tr\u0105bki, jedna waltornia oraz kot\u0142y.\nWszystko ma si\u0119 rozumie\u0107 wsp\u00f3\u0142czesne, Ale smyczki gra\u0142y fachowo, bez wibracji,\njasnym d\u017awi\u0119kiem, nawet \u2013 kto pami\u0119ta\u0142 \u2013 z odpowiednio trzymanym smyczkiem. Z\nd\u0119tymi troch\u0119 inna sprawa, bo wsp\u00f3\u0142czesny flet jest jednak w brzmieniu zupe\u0142nie\ninny od traverso, ob\u00f3j tak\u017ce r\u00f3\u017cni si\u0119 od barokowego, tylko tr\u0105bkom i waltorni\nzdarzy\u0142o si\u0119 par\u0119 kiksik\u00f3w zupe\u0142nie jakby by\u0142y naturalne \u2013 ale og\u00f3lnie te\u017c nie\nma co narzeka\u0107. Z zewn\u0105trz do\u0142\u0105czy\u0142a klawesynistka Danuta Kojro-Pawulska, kt\u00f3ra\nprzez wiele lat gra\u0142a barok w podobnej konfiguracji z instrumentami wsp\u00f3\u0142czesnymi\n\u2013 w zespole Concerto Avenna, a tak\u017ce na pozytywie Piotr Wilczy\u0144ski.<\/p>\n\n\n\n Soli\u015bci byli w wi\u0119kszo\u015bci z tych wszechstronnych, co to imaj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cnych repertuar\u00f3w, ale barok te\u017c im nieobcy. Olga Pasiecznik jak zwykle z klas\u0105, jako drugi sopran obiecuj\u0105ca Karolina Maku\u0142a (obecnie w Akademii Operowej we Frankfurcie), altowe cz\u0119\u015bci \u015bpiewa\u0142a Agata Schmidt, zadomowiona w Pary\u017cu \u2013 bardzo pi\u0119kna barwa g\u0142osu. Tenor Hugo Hymas to typowy wychowanek brytyjskich ch\u00f3r\u00f3w, a Czech Jaromir Nosek, znany nam ju\u017c z wyst\u0119p\u00f3w z Collegium 1704, pokaza\u0142 swoj\u0105 wszechstronno\u015b\u0107 zar\u00f3wno w prawdziwie basowym Quoniam tu solus<\/em>, jak i w bardziej barytonowym w skali Et in Spiritum Sanctum<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Publiczno\u015b\u0107 zosta\u0142a porwana na tyle, \u017ce stojak by\u0142\nnatychmiastowy. Niekt\u00f3rzy znajomi przyszli drugi raz, zach\u0119ceni koncertem\npi\u0105tkowym \u2013 podobno zreszt\u0105 sobotni by\u0142 lepszy. Tak czy owak, to wielka lekcja\ndla filharmonicznych muzyk\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Z przyjemno\u015bci\u0105 s\u0142ucha\u0142o si\u0119 naszych muzyk\u00f3w graj\u0105cych na co dzie\u0144 inne rzeczy w innym stylu, a tym razem pr\u00f3buj\u0105cych wczu\u0107 si\u0119 w historycznego Bacha.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8975"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8975"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8975\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8977,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8975\/revisions\/8977"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8975"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8975"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8975"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}