Co jak co, ale uk\u0142ada\u0107 programy to Royal String Quartet\numie. Na dzisiejszym koncercie w Studiu im. Lutos\u0142awskiego wszystko by\u0142o\npowi\u0105zane i skontrastowane, \u0142\u0105cz\u0105c si\u0119 w interesuj\u0105c\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mozart w parze z Lutos\u0142awskim, a Szyma\u0144ski z Beethovenem. Co\u015b w tym jest. Adagio i fuga c-moll<\/em> KV 546 to utw\u00f3r bardzo emocjonalny, pe\u0142en patosu rzadko spotykanego u Mozarta (fuga w wykonaniu zespo\u0142u wydawa\u0142a si\u0119 mo\u017ce troch\u0119 zbyt masywna), a Kwartet<\/em> Lutos\u0142awskiego te\u017c ma momenty bardzo emocjonalne, jak Funebre<\/em> pod koniec. R\u00f3\u017cnica jest mo\u017ce tylko taka, \u017ce utw\u00f3r Mozarta nale\u017cy raczej do pobocznego nurtu jego tw\u00f3rczo\u015bci, zainspirowanego Bachem, a dzie\u0142o Lutos\u0142awskiego zdecydowanie jest jednym z jego najwa\u017cniejszych, tak\u017ce z tego powodu, \u017ce po raz pierwszy zosta\u0142a w nim zastosowana szczeg\u00f3lna pisownia, oddaj\u0105ca r\u00f3wnowa\u017cno\u015b\u0107 wszystkich partii i ich solowy, cho\u0107 wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cy charakter. To najbardziej wyrazisty pod tym wzgl\u0119dem jego utw\u00f3r.<\/p>\n\n\n\n \u017be Pi\u0119\u0107 utwor\u00f3w na kwartet smyczkowy<\/em> Paw\u0142a Szyma\u0144skiego ma niema\u0142o wsp\u00f3lnego z Beethovenem, wspomina\u0142am ju\u017c tu chyba kiedy\u015b. Dzi\u015b i w tym zestawieniu wysz\u0142o to bardzo wyra\u017anie. Szczeg\u00f3lne to dzie\u0142o. Napisane zosta\u0142o 18 lat temu dla Brodsky Quartet, kt\u00f3ry wykonywa\u0142 je pono\u0107 cz\u0119sto (podobno r\u00f3wnie\u017c jako support przed wyst\u0119pami Bj\u00f6rk), ale my tu poznali\u015bmy je w wykonaniu Kwartetu \u015al\u0105skiego \u2013 lepszego sobie nie wyobra\u017cam (jeszcze z Markiem Mosiem na czele), cho\u0107 i Royalsi graj\u0105 je dobrze. Jednocze\u015bnie bardzo wa\u017cna jest jeszcze dedykacja pami\u0119ci Jerzego Stajudy, znakomitego malarza, wielkiego przyjaciela muzyk\u00f3w i wielbiciela muzyki Szyma\u0144skiego. Zawsze bardzo \u017ca\u0142owa\u0142am \u2013 bo i ja przyja\u017ani\u0142am si\u0119 ze Stajud\u0105 \u2013 \u017ce nie m\u00f3g\u0142 ju\u017c tego dzie\u0142a us\u0142ysze\u0107. Pawe\u0142 chcia\u0142 mu je zadedykowa\u0107, ale pisanie si\u0119 przeci\u0105ga\u0142o i w ko\u0144cu nie zd\u0105\u017cy\u0142. Za to mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce te utwory pasuj\u0105 do \u017ca\u0142oby: mo\u017cna w nich us\u0142ysze\u0107 smutek, nawet rozpacz. Pierwszy z utwor\u00f3w ma w sobie w\u0142a\u015bnie co\u015b rozpaczliwego, drugi jest spokojniejszy, bardziej intelektualny, trzeci niebia\u0144ski ze swoimi wysokimi fla\u017coletami, czwarty, najd\u0142u\u017cszy, biegnie w k\u00f3\u0142ko z niepokojem, ale najbardziej wstrz\u0105saj\u0105cy jest pi\u0105ty z rozpaczliwym, jakby ptasim krzykiem pierwszych skrzypiec na tle cichego glissanda pozosta\u0142ych smyczk\u00f3w, ze zmieniaj\u0105cymi si\u0119 \u0142agodnie i smutno harmoniami.<\/p>\n\n\n\n Muzycy musieli potem chwil\u0119 odpocz\u0105\u0107, by zagra\u0107 r\u00f3wnie\u017c\nbardzo anga\u017cuj\u0105cy emocjonalnie utw\u00f3r \u2013 Grosse Fuge<\/em> Beethovena. W Kwartecie\nB-dur<\/em> op. 130, kt\u00f3rego ta fuga mia\u0142a pocz\u0105tkowo by\u0107 fina\u0142em (i tak wci\u0105\u017c j\u0105\ngra Belcea Quartet), s\u0105 momenty, kt\u00f3re mog\u0142yby si\u0119 znale\u017a\u0107 u Szyma\u0144skiego (w\nwolnej cz\u0119\u015bci), a tym razem us\u0142ysza\u0142am, \u017ce i w fudze takowe s\u0105. Cho\u0107by w\u0142a\u015bnie\npod koniec \u00f3w urwany krzyk tematu w pierwszych skrzypcach \u2013 prawie jak w\nostatnim z Pi\u0119ciu utwor\u00f3w<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Bis te\u017c by\u0142 przemy\u015blany: nie ma dw\u00f3ch tak r\u00f3\u017cnych od siebie\nfug jak ta Beethovena i Contrapunctus I<\/em> z Kunst der Fuge<\/em>.<\/p>\n\n\n\n To by\u0142 niestety ostatni koncert \u0141a\u0144cucha XVII, na kt\u00f3rym\nmog\u0142am by\u0107. Jutro jad\u0119 do Krakowa na kolejne premiery Opera Rara.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Co jak co, ale uk\u0142ada\u0107 programy to Royal String Quartet umie. Na dzisiejszym koncercie w Studiu im. Lutos\u0142awskiego wszystko by\u0142o powi\u0105zane i skontrastowane, \u0142\u0105cz\u0105c si\u0119 w interesuj\u0105c\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9009"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9009"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9009\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9010,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9009\/revisions\/9010"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9009"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9009"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9009"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}