To by\u0142 pomys\u0142 dyrektora artystycznego Opery Rary, Jana Tomasza Adamusa, \u017ceby do dzie\u0142a Monteverdiego doda\u0107 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 interpretacj\u0119 muzyczn\u0105, on te\u017c wybra\u0142 do tego celu kompozytork\u0119 Teoniki Ro\u017cynek.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Spektakl w MOCAK-u w re\u017cyserii Magdy Szpecht, kt\u00f3ry b\u0119dzie mo\u017cna jeszcze obejrze\u0107 10, 11 i 13 lutego, jest szczeg\u00f3lny: nie tylko nie jest, jak \u0142atwo si\u0119 domy\u015bli\u0107, prost\u0105 inscenizacj\u0105 Il ballo delle ingrate<\/em>, lecz do\u015b\u0107 abstrakcyjn\u0105 wizj\u0105 nakre\u015blon\u0105 obok tre\u015bci spektaklu. Dla samej re\u017cyserki, jak twierdzi, teatr jest bardziej krajobrazem ni\u017c opowie\u015bci\u0105 i bardziej poezj\u0105 ni\u017c proz\u0105. Nie b\u0119d\u0119 tu mo\u017ce robi\u0107 wielu spoiler\u00f3w, powiem tylko, \u017ce zaskakuj\u0105ce s\u0105 przebrania wszystkich muzyk\u00f3w, a s\u0105 to odblaskowe w wi\u0119kszo\u015bci kombinezony robocze; graj\u0105cy maj\u0105 te\u017c kaski, a najlepiej ubrany jest prowadz\u0105cy to przedsi\u0119wzi\u0119cie Marcin \u015awi\u0105tkiewicz, z twarz\u0105 ca\u0142\u0105 zabudowan\u0105 mask\u0105, w dresowej bluzie i spodniach do kolan. Co mu zreszt\u0105 nie przeszkadza znakomicie gra\u0107 na klawesynie i pozytywie.<\/p>\n\n\n\n Zar\u00f3wno ten zesp\u00f3\u0142, nazwany tu Festival Ensemble, faktycznie sk\u0142ada si\u0119 z muzyk\u00f3w Capelli Cracoviensis, jak grupa solist\u00f3w, w wi\u0119kszo\u015bci z Ch\u00f3ru CC. Ale, jak wiadomo, ten ch\u00f3r sk\u0142ada si\u0119 ze znakomitych \u015bpiewak\u00f3w, kt\u00f3rzy ju\u017c nieraz dali si\u0119 pozna\u0107 r\u00f3wnie\u017c solo. Sopranistka Jolanta Kowalska-Pawlikowska jest jego gwiazd\u0105 od dawna, ale nie zna\u0142am wcze\u015bniej pozosta\u0142ych: Ilony Szczepa\u0144skiej o ciep\u0142ym mezzosopranie, tenora Piotra Windaka i prawdziwego basa, kt\u00f3ry wyst\u0105pi\u0142 w roli patriarchalnego Plutona \u2013 Jerzego Butryna. Go\u015bciem by\u0142 znany nam dobrze z Arpeggiaty kontratenor Vincenzo Capezzuto; nie jestem wielbicielk\u0105 bardzo jasnej i troch\u0119 p\u0142askiej jego barwy g\u0142osu, ale przyznaj\u0119, \u017ce jest bardzo sprawny, tak\u017ce fizycznie zreszt\u0105. Zreszt\u0105 ten g\u0142os, maj\u0105cy w sobie co\u015b kobiecego, zosta\u0142 trafnie wykorzystany w\u0142a\u015bnie w kobiecej roli, \u015bpiewa\u0142 on bowiem rol\u0119 Wenus, za to Jolanta Kowalska ze swoj\u0105 czyst\u0105, troch\u0119 ch\u0142opi\u0119c\u0105 barw\u0105 r\u00f3wnie\u017c pasowa\u0142a do syna Wenus, czyli Amora.<\/p>\n\n\n\n A na czym polega\u0142 wk\u0142ad do spektaklu Teoniki Ro\u017cynek? Na\npocz\u0105tku, jako wst\u0119p, umie\u015bci\u0142a lament Barbary Strozzi, z lekka\nuwsp\u00f3\u0142cze\u015bniony: Andreas Arendt, kt\u00f3ry w utworze Monteverdiego gra\u0142 na teorbie,\ntu u\u017cywa\u0142 gitary, r\u00f3wnie\u017c graj\u0105c na niej smyczkiem, a akordy momentami mia\u0142y\nposmak popowy. Z kolei na ko\u0144cu, bezpo\u015brednio po tym, jak Pluton swoim\nmonologiem wysy\u0142a tytu\u0142owe \u201eniewdzi\u0119czne\u201d do piek\u0142a, dodaje owo \u201epiek\u0142o\u201d\nelektroniczne, rozwijaj\u0105c ko\u0144c\u00f3wk\u0119 utworu Monteverdiego z nagranymi g\u0142osami.\nInterpretacja wi\u0119c dyskretna, ale sugestywna, nie detronizuj\u0105ca Monteverdiego,\nbo te\u017c to jest niemo\u017cliwe.<\/p>\n\n\n\n Tre\u015b\u0107 Il ballo delle ingrate<\/em> jest oczywi\u015bcie z\ndzisiejszego punktu widzenia emanacj\u0105 patriarchalno\u015bci, a zarazem wr\u0119cz\npaternalizmu: ot\u00f3\u017c zak\u0142ada si\u0119 tu, \u017ce powinno\u015bci\u0105 kobiet jest wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za\nm\u0119skie zaloty, a je\u015bli nie wyra\u017caj\u0105 one owej wdzi\u0119czno\u015bci, nale\u017cy im si\u0119\npiek\u0142o. Ale czy koniecznie musimy to bra\u0107 serio i polemizowa\u0107 z takim pogl\u0105dem\nz pozycji feministycznych? Magda Szpecht nie posz\u0142a t\u0105 zbyt \u0142atw\u0105 drog\u0105, i\ndobrze. Tym bardziej, \u017ce wa\u017cna tu jest przede wszystkim muzyka, a tekst to\nprzecie\u017c tylko pretekst.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To by\u0142 pomys\u0142 dyrektora artystycznego Opery Rary, Jana Tomasza Adamusa, \u017ceby do dzie\u0142a Monteverdiego doda\u0107 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 interpretacj\u0119 muzyczn\u0105, on te\u017c wybra\u0142 do tego celu kompozytork\u0119 Teoniki Ro\u017cynek.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9011"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9011"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9011\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9012,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9011\/revisions\/9012"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9011"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9011"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9011"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}