W ramach nowego projektu Instytutu Muzyki i Ta\u0144ca zesp\u00f3\u0142 Gruppo\ndi Tempera gra\u0142 dzi\u015b w sali kameralnej FN program w sam raz na popraw\u0119 humoru.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Scena dla muzyki polskiej to cykl koncert\u00f3w, kt\u00f3re mog\u0105 sobie zamawia\u0107 krajowe filharmonie i kt\u00f3re \u2013 jak mi wysz\u0142o z analizowania repertuar\u00f3w, kt\u00f3rego wynikami podzieli\u0142am si\u0119 z czytelnikami numeru zerowego nowej wersji \u201eRuchu Muzycznego\u201d (co wywo\u0142a\u0142o zreszt\u0105 najr\u00f3\u017cniejsze reakcje) \u2013 w niekt\u00f3rych miejscach podnosz\u0105, wydatnie nawet, poziom repertuarowo-wykonawczy. I dobrze. Gruppo di Tempera te\u017c jedzie jutro z tym programem do Olsztyna. Tyle, \u017ce to jest akurat zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry dysponuje do\u015b\u0107 ograniczonym czasem, poniewa\u017c ka\u017cdy z jego cz\u0142onk\u00f3w \u2013 jak pisa\u0142am przy okazji za\u0142o\u017conego przez nich festiwalu<\/a> \u2013 gra w jakiej\u015b orkiestrze, o pracy pedagogicznej nie m\u00f3wi\u0105c (w\u015br\u00f3d dzisiejszej publiczno\u015bci znale\u017ali si\u0119 ich uczniowie).<\/p>\n\n\n\n Dost\u0119pne s\u0105 wci\u0105\u017c na rynku obie p\u0142yty zespo\u0142u: z muzyk\u0105 francusk\u0105<\/a> i z muzyk\u0105 polsk\u0105<\/a>. Dzi\u015b us\u0142yszeli\u015bmy oczywi\u015bcie repertuar z tej drugiej p\u0142yty (ca\u0142y), z uzupe\u0142nieniem o ma\u0142o znany, m\u0142odzie\u0144czy Kwintet na instrumenty d\u0119te<\/em> Gra\u017cyny Bacewicz, z 1932 r. \u2013 kompozytorka mia\u0142a wi\u0119c w\u00f3wczas tylko 23 lata i uko\u0144czy\u0142a w\u0142a\u015bnie konserwatorium; w tym samym roku rozpocz\u0119\u0142a studia uzupe\u0142niaj\u0105ce u Nadii Boulanger, wi\u0119c trudno powiedzie\u0107, czy napisa\u0142a to jeszcze w Polsce, czy ju\u017c w Pary\u017cu \u2013 tak czy owak mo\u017cna ten utw\u00f3r uzna\u0107 za studencki, a jednocze\u015bnie zadziwi\u0107 si\u0119 jego wysokim poziomem i widocznym ju\u017c temperamentem w\u0142a\u015bciwym kompozytorce. Mo\u017cna go znale\u017a\u0107 na tubie<\/a> w paru r\u00f3\u017cnych wykonaniach; mnie najbardziej zaskoczy\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 druga pod wyra\u017anym wp\u0142ywem Strawi\u0144skiego.<\/p>\n\n\n\n Wi\u0119kszo\u015b\u0107 kompozytor\u00f3w, kt\u00f3rych muzyk\u0119 us\u0142yszeli\u015bmy tego wieczoru, \u0142\u0105czy\u0142y w\u0142a\u015bnie studia u Nadii Boulanger (poza Aleksandrem Tansmanem, kt\u00f3ry ju\u017c studiowa\u0107 nie musia\u0142), ale ka\u017cdy z nich mia\u0142 inn\u0105 osobowo\u015b\u0107, wi\u0119c mimo wszelkich podobie\u0144stw r\u00f3wnie istotnie by\u0142y r\u00f3\u017cnice. Najstarszy \u2013 o rok starszy od Tansmana \u2013 Tadeusz Szeligowski w Kwintecie<\/em> z 1952 r. jest liryczny i rzewny, troch\u0119 \u017cartobliwy, a troch\u0119 melancholijny, francuskie echa s\u0105 tu bardzo s\u0142yszalne. M\u0142odzie\u0144cze dzie\u0142o z tego samego roku Wojciecha Kilara (mia\u0142 22 lata) jest bardziej zadziorne; pojawiaj\u0105 si\u0119 tu jego ulubione motywy g\u00f3ralskie. Natomiast Micha\u0142 Spisak przez ca\u0142e \u017cycie zafascynowany by\u0142 Strawi\u0144skim. No i na koniec Danse de la sorci\u00e8re<\/em> Tansmana \u2013 utw\u00f3r, kt\u00f3ry przed wojn\u0105 by\u0142 wielkim przebojem. I jeszcze rozkoszny, \u017cartobliwy bis \u2013 pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 sekstetu L\u2019heure de Berger<\/em>. Mo\u017cna go pos\u0142ucha\u0107 na stronie zespo\u0142u<\/a>, podobnie jak kilka jeszcze utwor\u00f3w us\u0142yszanych na dzisiejszym koncercie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W ramach nowego projektu Instytutu Muzyki i Ta\u0144ca zesp\u00f3\u0142 Gruppo di Tempera gra\u0142 dzi\u015b w sali kameralnej FN program w sam raz na popraw\u0119 humoru.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9027"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9027"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9027\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9028,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9027\/revisions\/9028"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9027"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9027"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9027"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}