1 marca m\u00f3wi si\u0119 o r\u00f3\u017cnych rocznicach, kt\u00f3rych obchody s\u0105 mniej lub bardziej uzasadnione, ale dla nas najwa\u017cniejsze s\u0105 i pozostan\u0105 urodziny Chopina. W tym roku 210-te.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wyprawi\u0142 je NIFC w Filharmonii Narodowej z rozmachem \u2013 cho\u0107 sam\nkoncert by\u0142 kameralny, to jego oprawa by\u0142a prawdziwie urodzinowa: wielki tort\ndla wszystkich (strasznie s\u0142odki zreszt\u0105), czekoladki oraz r\u00f3\u017ce rozdawane\npaniom przy wyj\u015bciu przez postaci w strojach z epoki (powiedzmy).<\/p>\n\n\n\n
Smaczny by\u0142 \u2013 i nie za s\u0142odki \u2013 program koncertu w wykonaniu go\u015bci: Aleny Baevej, Vadyma Kholodenki i Alexandra Rudina, do kt\u00f3rych w pierwszym utworze do\u0142\u0105czy\u0142 jeszcze Piotr Szumie\u0142, altowiolista z Apollon Musag\u00e8te Quartett. Program \u015bwietnie u\u0142o\u017cony, wszystkie utwory mia\u0142y ze sob\u0105 co\u015b wsp\u00f3lnego, nawet tonacje do siebie pasowa\u0142y \u2013 g-moll obu dzie\u0142 z pierwszej cz\u0119\u015bci i B-dur z drugiej. Pi\u0119kny Kwartet fortepianowy <\/em>KV 478 Mozarta pe\u0142en jest szlachetnej melancholii, niemal ju\u017c romantycznej, tylko fina\u0142 jest pogodniejszy. M\u0142odzie\u0144cze Trio<\/em> op. 8 Chopina jest utworem studenckim, ale jak na studenta wybitnym; pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 ma nastr\u00f3j jakby nawi\u0105zuj\u0105cy do analogicznej cz\u0119\u015bci utworu Mozarta (pomijaj\u0105c oczywi\u015bcie istotne r\u00f3\u017cnice stylistyczne), trzecia, powolna, ma w sobie z kolei co\u015b beethovenowskiego. Niekt\u00f3re nastroje przypominaj\u0105 nawet s\u0142ynne Geistertrio<\/em> op. 70 nr 1. Nie wiadomo, czy m\u0142ody Chopin je zna\u0142, wiadomo natomiast, \u017ce zachwyca\u0142 si\u0119 p\u00f3\u017aniejszym Triem<\/em> op. 97, zwanym, nie przez kompozytora zreszt\u0105, Erzherzog-Trio<\/em> (w programie nie wiedzie\u0107 czemu nazywanym Arcyksi\u0105\u017c\u0119<\/em>, tymczasem trafniej by\u0142oby przet\u0142umaczy\u0107 t\u0119 nazw\u0119 jako Trio Arcyksi\u0105\u017c\u0119ce<\/em>); pozna\u0142 je zreszt\u0105 ju\u017c po napisaniu w\u0142asnego. I w\u0142a\u015bnie ono pojawi\u0142o si\u0119 w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu.<\/p>\n\n\n\n Wszyscy muzycy, kt\u00f3rzy wyst\u0105pili, uprawiaj\u0105 kameralistyk\u0119 z upodobaniem, ale jednak – zw\u0142aszcza skrzypaczka i pianista – cz\u0119\u015bciej bywaj\u0105 solistami. S\u0142yszalne wi\u0119c by\u0142y ich zabiegi zwi\u0105zane z obaw\u0105 o nadmierne wybijanie si\u0119. Szczeg\u00f3lnie Baeva gra\u0142a chwilami zbyt delikatnie; znajomi, kt\u00f3rzy siedzieli bardziej z ty\u0142u, po prawej, m\u00f3wili, \u017ce by\u0142a ma\u0142o s\u0142yszalna (ja s\u0142ysza\u0142am wszystkich z grubsza jednakowo). Zachwyci\u0142 mnie szczeg\u00f3lnie tym razem Kholodenko, kt\u00f3ry cho\u0107 te\u017c ogranicza\u0142 nader kulturalnie si\u0142\u0119 brzmienia, to jego d\u017awi\u0119k by\u0142 wr\u0119cz aksamitny, zw\u0142aszcza w Chopinie.<\/p>\n\n\n\n Kilka dni temu na tej samej sali, siedz\u0105c w tym samym miejscu, czyli po\u015brodku, s\u0142ucha\u0142am tego samego Erzherzog-Trio<\/em> w wykonaniu tria Shaham-Erez-Wallfish, bardzo przyzwoitym, cho\u0107 troch\u0119 bardziej rutynowym, jak to w zespole z d\u0142ugim sta\u017cem. W dzisiejszym ansamblu wyra\u017ane s\u0142yszalne by\u0142y poszczeg\u00f3lne, bardzo przecie\u017c ciekawe osobowo\u015bci. Tamto trio \u0142\u0105czy d\u0142ugie do\u015bwiadczenie wsp\u00f3lnego grania, a ponadto s\u0142yszalne by\u0142o o wiele lepiej, r\u00f3wnie\u017c dlatego, \u017ce muzycy usiedli z samego przodu sceny. Baeva, Kholodenko i Rudin siedzieli dalej, tak\u017ce dlatego, \u017ce sta\u0142a przed nimi masa mikrofon\u00f3w. W radiu zapewne by\u0142o ich s\u0142ycha\u0107 lepiej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" 1 marca m\u00f3wi si\u0119 o r\u00f3\u017cnych rocznicach, kt\u00f3rych obchody s\u0105 mniej lub bardziej uzasadnione, ale dla nas najwa\u017cniejsze s\u0105 i pozostan\u0105 urodziny Chopina. W tym roku 210-te.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9051"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9051"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9051\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9052,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9051\/revisions\/9052"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9051"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9051"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9051"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}