Pr\u00e9gardien-ojciec, oczywi\u015bcie. Zawsze zreszt\u0105 jego g\u0142os\nwydawa\u0142 si\u0119 uniwersalny, a nie po prostu tenorowy. Na koncercie w Filharmonii\nNarodowej \u015bpiewa\u0142 tym razem w\u0142a\u015bciwie wy\u0142\u0105cznie dzie\u0142a barytonowe.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mo\u017cna w\u0142a\u015bciwie powiedzie\u0107 nawet \u2013 basowe, bo by\u0142y to kantaty Bacha Ich will den Kreuzstab<\/em> gerne tragen <\/em>i Ich habe genug. <\/em>Artysta, kt\u00f3ry wci\u0105\u017c jest przedstawiany jako tenor \u2013 tak\u017ce w programie tego koncertu \u2013 coraz cz\u0119\u015bciej \u015bpiewa ni\u017csze partie, cho\u0107 troch\u0119 s\u0142ycha\u0107, \u017ce dolne d\u017awi\u0119ki nie s\u0105 a\u017c tak g\u0142\u0119bokie jak u naturalnego barytonu, a g\u00f3rne nie s\u0105 z kolei tak wysilone, jak mog\u0142yby by\u0107 u ni\u017cszego g\u0142osu. Przypomina si\u0119 Pl\u00e1cido Domingo, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c w pewnym momencie przestawi\u0142 si\u0119 na baryton, ale Pr\u00e9gardien jest m\u0142odszy i nie czyni tego dlatego, \u017ce mu \u015bpiewanie tenorem nie wychodzi, tylko dlatego, \u017ce ta skala mu odpowiada.<\/p>\n\n\n\n Co tu mo\u017cna jeszcze powiedzie\u0107 o tym wspania\u0142ym \u015bpiewaku,\nje\u015bli nie powt\u00f3rzy\u0107 tego, co zawsze o nim pisz\u0119: wielka klasa. Zar\u00f3wno obie\nkantaty, jak za\u015bpiewane na bis dwie arie z Pasji Mateuszowej<\/em>, nie mog\u0142y\nby\u0107 wykonane lepiej. Nawet towarzysz\u0105cy mu zesp\u00f3\u0142 przy nim pi\u0119kniej brzmia\u0142,\nwida\u0107 te\u017c, \u017ce maj\u0105 z solist\u0105 bardzo serdeczny kontakt.<\/p>\n\n\n\n Zesp\u00f3\u0142 \u2013 to Le Concert Lorrain, dzia\u0142aj\u0105cy w Metz, ale de\nfacto mi\u0119dzynarodowy, jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 tego typu ansambli. To zdecydowanie nie\njest jeden z tych najlepszych \u2013 utwory instrumentalne niestety tego w\nwi\u0119kszo\u015bci dowodzi\u0142y. Solistki r\u00f3wnie\u017c nie do ko\u0144ca satysfakcjonowa\u0142y:\nskrzypaczka, a zarazem koncertmistrzyni Chouchane Siranossian, cho\u0107 ma na koncie\nwiele sukces\u00f3w, a jej instrument (Gagliano) brzmi pi\u0119knie, wyda\u0142a mi si\u0119 sprawna,\nale jakby wycofana, troch\u0119 bez wyrazu, natomiast oboistka Susanne Regel \u2013\nprzeciwnie, jej d\u017awi\u0119k wybija\u0142 si\u0119 do\u015b\u0107 ostro, co zreszt\u0105 najbardziej by\u0142o\nprzykre w duetach z Pr\u00e9gardienem, kt\u00f3rego momentami przyg\u0142usza\u0142a.<\/p>\n\n\n\n To tyle, ale jeszcze jeden szczeg\u00f3\u0142, kt\u00f3ry zaskoczy\u0142:\npubliczno\u015b\u0107, kt\u00f3ra klaska\u0142a mi\u0119dzy cz\u0119\u015bciami zar\u00f3wno koncert\u00f3w instrumentalnych,\njak kantat. Dopiero pod koniec troch\u0119 si\u0119 uspokoi\u0142o. Przypomnia\u0142a mi si\u0119 akcja\nsprzed kilku lat, kiedy to niekt\u00f3rzy pisz\u0105cy (w tym niestety tak\u017ce na \u0142amach\nmojej macierzystej redakcji) wr\u0119cz zach\u0119cali do takich dzia\u0142a\u0144, bo przecie\u017c co\nw tym z\u0142ego, \u017ce poka\u017ce si\u0119 muzykom, \u017ce si\u0119 podoba\u0142o. Niekt\u00f3rzy co bardziej\noczytani przypominali, \u017ce kiedy\u015b by\u0142a praktyka wr\u0119cz mieszania ze sob\u0105 utwor\u00f3w\n(to prawda, tak by\u0142o np. na po\u017cegnalnym warszawskim koncercie Chopina, na\nkt\u00f3rym pomi\u0119dzy cz\u0119\u015bci jego utworu wstawiona by\u0142a aria) i oklaskiwania\nwszystkich. Jednak nieklaskanie mi\u0119dzy cz\u0119\u015bciami ma sw\u00f3j g\u0142\u0119boki sens: chodzi o\nto, by nie przerywa\u0107 muzycznego toku, kt\u00f3rego pauza te\u017c jest cz\u0119\u015bci\u0105, i nie\nrozprasza\u0107 zar\u00f3wno muzyk\u00f3w, jak skupionej publiczno\u015bci. Bo to dla nich bywa\nwr\u0119cz przykre.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pr\u00e9gardien-ojciec, oczywi\u015bcie. Zawsze zreszt\u0105 jego g\u0142os wydawa\u0142 si\u0119 uniwersalny, a nie po prostu tenorowy. Na koncercie w Filharmonii Narodowej \u015bpiewa\u0142 tym razem w\u0142a\u015bciwie wy\u0142\u0105cznie dzie\u0142a barytonowe.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9053"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9053"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9053\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9054,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9053\/revisions\/9054"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9053"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9053"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9053"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}