Nie dotykaj mnie – takie has\u0142o nadano tegorocznej edycji festiwalu Nowe Epifanie. I nawet nie podejrzewano, jak aktualne si\u0119 oka\u017ce.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Do tego stopnia, \u017ce miejsce \u015brodowego koncertu musia\u0142o zosta\u0107 zmienione – mia\u0142 on si\u0119 odby\u0107, podobnie jak poniedzia\u0142kowy, w Sali Kolumnowej Wydzia\u0142u Historycznego UW. Tymczasem uniwersytet zamkn\u0105\u0142 podwoje. Wyst\u0119p szkockiej \u015bpiewaczki Carine Tinney i niemieckiego lutnisty Lukasa Henninga z dawn\u0105 muzyk\u0105 brytyjsk\u0105 (Dowland, Johnson, Lawes) odb\u0119dzie si\u0119 w Ko\u015bciele Ewangelicko-Reformowanym.<\/p>\n\n\n\n
Na UW zd\u0105\u017cy\u0142 jeszcze wyst\u0105pi\u0107 wspomniany lutnista Lukas Henning. Ten 28-letni artysta studiowa\u0142 u Hopkinsona Smitha w Schola Cantorum Basiliensis. Zagra\u0142 nam program \u201eTarot paryski\u201d na wz\u00f3r kart z 1624 r. zachowanych w paryskiej Biblioth\u00e8que Nationale; ka\u017cdy z \u201ekolor\u00f3w\u201d symbolizowany by\u0142 przez innego artyst\u0119 z czas\u00f3w zbli\u017conych: Johna Dowlanda, Michelagnola Galilei (syna kompozytora Vinzenza i brata Galileusza), Nicolasa Valleta i Giovanniego Girolama Kapsbergera. \u0141adny zestaw, cho\u0107 mo\u017ce troch\u0119 zbyt jednostajnie interpretowany. Henning jest w og\u00f3le interesuj\u0105c\u0105 postaci\u0105 nie tylko ze wzgl\u0119du na gr\u0119, ale i na erudycyjny projekt<\/a>, kt\u00f3ry prowadzi w Internecie.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b by\u0142 koncert w Ko\u015bciele Ewangelicko-Reformowanym, przy kt\u00f3rym troch\u0119 si\u0119 zatrzymam, jako \u017ce repertuar by\u0142 mi kiedy\u015b bliski. Wyst\u0105pi\u0142 \u017ce\u0144ski zesp\u00f3\u0142 wokalny Dziczka, kt\u00f3remu towarzyszy\u0142a graj\u0105ca na portatywie Catalina Vicens z Chile \u2013 taki troch\u0119 eksperyment, \u015brednio udany, bo jedno z drugim nie bardzo stroi\u0142o. Dziczka to zesp\u00f3\u0142 folkowy, \u015bpiewaj\u0105cy bia\u0142ym g\u0142osem. Tym razem wyst\u0105pi\u0142 w sk\u0142adzie czteroosobowym, cho\u0107 uczestniczek bywa wi\u0119cej. Dot\u0105d \u015bpiewa\u0142y g\u0142\u00f3wnie muzyk\u0119 ukrai\u0144sk\u0105, tym razem zaprezentowa\u0142y program Krwawe gody<\/em> z\u0142o\u017cony ze \u015bredniowiecznych polskich pie\u015bni pasyjnych.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b kto i rusz te pie\u015bni wykonuje, a nawet nagrywa, jednak\ntak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce \u0107wier\u0107 wieku temu mia\u0142am mo\u017cno\u015b\u0107 uczestniczy\u0107 w projekcie\npionierskim w tej dziedzinie (o czym ju\u017c nikt poza nami nie pami\u0119ta),\nrealizowanym przez nieistniej\u0105cy od dawna \u017ce\u0144ski zesp\u00f3\u0142 wokalny Studio 600.\nWspomina\u0142am tu kiedy\u015b o tym, by\u0142o nas pi\u0119\u0107, pie\u015bni pasyjne \u015bpiewa\u0142y\u015bmy u\u017cywaj\u0105c\njedynie momentami instrument\u00f3w perkusyjnych (terkotek i ko\u0142atek). Wykonywa\u0142y\u015bmy\nten program w r\u00f3\u017cnych miejscach, w tym w opactwie Royaumont w 1996 r., na\nzaproszenie Marcela P\u00e9r\u00e8sa.<\/p>\n\n\n\n Akurat kilka dni temu odby\u0142y\u015bmy z kole\u017cankami spotkanie wspominkowe po latach i pos\u0142ucha\u0142y\u015bmy sobie nagrania naszego wyst\u0119pu w Studiu im. Lutos\u0142awskiego, na kt\u00f3rym publiczno\u015bci by\u0142o tyle co nic, ale brzmia\u0142o pi\u0119knie. Waha\u0142y\u015bmy si\u0119 swego czasu, gdy dosta\u0142y\u015bmy propozycj\u0119 nagrania p\u0142yty, czy mo\u017ce nie nagra\u0107 w\u0142a\u015bnie tego repertuaru; ostatecznie stan\u0119\u0142o na francuskim chorale barokowym, kt\u00f3rego uczy\u0142y\u015bmy si\u0119 na kursie u P\u00e9r\u00e8sa. To te\u017c \u0142adnie wysz\u0142o, ale skoro nie nagra\u0142y\u015bmy pie\u015bni pasyjnych, nie zosta\u0142o utrwalone, \u017ce by\u0142y\u015bmy pierwsze\u2026<\/p>\n\n\n\n S\u0142uchaj\u0105c by\u0142y\u015bmy zbudowane: co prawda to by\u0142o troch\u0119 takie \u201einteligenckie\u201d \u015bpiewanie, cho\u0107 bli\u017csze bia\u0142emu g\u0142osowi ni\u017c w innych programach (tylko jedn\u0105 z nich, P\u0142aczy dzisia, duszo wszelka<\/em>, zaryzykowa\u0142y\u015bmy wykona\u0107 z ludowym za\u015bpiewem, mia\u0142o to pewien wdzi\u0119k, nie powiem), ale by\u0142o r\u00f3wno, czysto, z dobr\u0105 dykcj\u0105 \u2013 wszystkie s\u0142owa da si\u0119 zrozumie\u0107.<\/p>\n\n\n\n Kiedy dzi\u015b wybiera\u0142am si\u0119 na koncert, ciekawa by\u0142am, czym \u015bpiewanie Dziczki b\u0119dzie si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0107 od naszego. Te\u017c jest troch\u0119 po\u015brodku, niby bia\u0142y g\u0142os, ale bardziej u\u0142adzony ni\u017c zwykle u nich. Troch\u0119 mnie par\u0119 szczeg\u00f3\u0142\u00f3w zdziwi\u0142o. Zacz\u0119\u0142y od Lamentu \u015bwi\u0119tokrzyskiego<\/em> (tego, z kt\u00f3rego pochodzi fragment u\u017cyty przez Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego w pierwszej cz\u0119\u015bci III Symfonii<\/em>), a \u017ce nie wiadomo, na jak\u0105 melodi\u0119 si\u0119 go \u015bpiewa\u0142o, pod\u0142o\u017cy\u0142y pode\u0144 melodi\u0119 Krzy\u017cu \u015bwi\u0119ty nade wszystko<\/em>, co by\u0142o do\u015b\u0107 naci\u0105gane, bo rytm si\u0119 nie zgadza\u0142. Znan\u0105 pie\u015b\u0144 \u0141adys\u0142awa z Gielniowa Jezusa Judasz przeda\u0142<\/em> wykona\u0142y w wersji czterog\u0142osowej Cypriana Bazylika, \u015bpiewaj\u0105c jednak prawie wszystkie zwrotki (my\u015bmy \u015bpiewa\u0142y to jednog\u0142osowo i tylko wyb\u00f3r, bo tych zwrotek jest 24), podobnie B\u0105d\u017a pozdrowion, Krzy\u017cu \u015bwi\u0119ty<\/em>, kt\u00f3r\u0105 my \u015bpiewa\u0142y\u015bmy jako jednog\u0142osowy chora\u0142, pod\u0142o\u017cy\u0142y pod M\u0105dro\u015b\u0107 Ojca wszechmocnego<\/em> Bazylika. Tu przynajmniej rytm si\u0119 zgadza\u0142. R\u00f3wnie\u017c w wersji trzyg\u0142osowej wykona\u0142y najstarsz\u0105 z pie\u015bni, Jezus Chrystus, B\u00f3g cz\u0142owiek<\/em>, oraz Krzy\u017cu wierny i wyborny<\/em> (my pierwszy z nich \u015bpiewa\u0142y\u015bmy jednog\u0142osowo zawsze na pocz\u0105tek koncertu, a drugi, chora\u0142owy \u2013 kwartami). Najpodobniej do nas za\u015bpiewa\u0142y Ciebie dla, cz\u0142owiecze<\/em>, z tym, \u017ce my wykonywa\u0142y\u015bmy to energicznie, akompaniuj\u0105c sobie ko\u0142atkami. To wszystko pisz\u0119 nie dlatego, \u017ce uwa\u017cam nasze wykonania za jaki\u015b wzorzec z S\u00e8vres. Tak sobie po prostu wspominam.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie dotykaj mnie – takie has\u0142o nadano tegorocznej edycji festiwalu Nowe Epifanie. I nawet nie podejrzewano, jak aktualne si\u0119 oka\u017ce.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9061"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9061"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9061\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9063,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9061\/revisions\/9063"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9061"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9061"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9061"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}