{"id":9064,"date":"2020-03-17T00:32:10","date_gmt":"2020-03-16T23:32:10","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=9064"},"modified":"2020-03-17T00:32:10","modified_gmt":"2020-03-16T23:32:10","slug":"dla-kazdego-cos-milego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2020\/03\/17\/dla-kazdego-cos-milego\/","title":{"rendered":"Dla ka\u017cdego co\u015b mi\u0142ego"},"content":{"rendered":"\n

Id\u0119 za propozycj\u0105 Frajde<\/strong> sprzed paru dni: par\u0119 s\u0142\u00f3w o koncercie, kt\u00f3rego zapewne cz\u0119\u015b\u0107 z nas s\u0142ucha\u0142a w sieci na \u017cywo.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Recenzja z koncertu, na kt\u00f3rym si\u0119 fizycznie nie by\u0142o? Ale nikt nie by\u0142 poza wykonawcami, a publiczno\u015b\u0107 tylko wirtualnie. Bayerische Staatsoper na pi\u0105tym ze swoich Akademiekonzerte uraczy\u0142a jednego wieczoru zar\u00f3wno mi\u0142o\u015bnik\u00f3w muzyki wokalnej, jak te\u017c kameralnej, fortepianowej i\u2026 troch\u0119 l\u017cejszej. Program by\u0142 w\u0142a\u015bciwie zaimprowizowany, poniewa\u017c mia\u0142 wyst\u0105pi\u0107 Igor Levit z miejscow\u0105 orkiestr\u0105 pod batut\u0105 Joany Mallwitz, ale ten sk\u0142ad musia\u0142 zosta\u0107 odwo\u0142any – w Bawarii og\u0142oszono w\u0142a\u015bnie stan katastrofy.<\/p>\n\n\n\n

Christina Landshamer (pierwszy raz j\u0105 s\u0142ysza\u0142am), Christian Gerhaher i pianista Gerold Huber wykonali Liederalbum f\u00fcr die Jugend<\/em> op. 79 Roberta Schumanna. Nie zna\u0142am wcze\u015bniej tego cyklu 29 pie\u015bni na sopran i tenor (wi\u0119kszo\u015b\u0107 osobno, ale te\u017c kilka duet\u00f3w), napisanego w 1849 r., gdy kompozytor mia\u0142 ju\u017c pi\u0119cioro dzieci. Przy tej ilo\u015bci potomstwa (w sumie by\u0142o ich o\u015bmioro, jeden synek zmar\u0142 maj\u0105c rok, najm\u0142odszego Robert nigdy ju\u017c nie pozna\u0142) bliska mu by\u0142a pedagogika muzyczna \u2013 wi\u0119kszo\u015b\u0107 adept\u00f3w gry na fortepianie na poziomie podstaw\u00f3wki zna jego utworki z Albumu dla m\u0142odzie\u017cy<\/em>, a jeszcze kilka kompozycji w jego dorobku mia\u0142o s\u0142u\u017cy\u0107 do gry dzieciom. Inna sprawa to Kinderszenen<\/em>, utw\u00f3r nie dla dzieci, ale o dzieciach dla doros\u0142ych. Co do pie\u015bni z op. 79, s\u0105 raczej bli\u017cej drugiej kategorii, czyli do wykonywania przez doros\u0142ych, mimo do\u015b\u0107 prostych melodii, o wiele prostszych ni\u017c inne pie\u015bni Schumanna, ale chyba do s\u0142uchania przez dzieci. Teksty \u2013 g\u0142\u00f3wnie Augusta von Fallerslebena, ale te\u017c Goethego, Schillera czy M\u00f6rickego, a tak\u017ce ludowe, w tym jedna z ukochanego p\u00f3\u017aniej przez Mahlera zbioru Des Knaben Wunderhorn<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

O ile dobrze zrozumia\u0142am (s\u0142ucha\u0142am zapowiedzi jednym uchem), to ma by\u0107 z tego repertuaru p\u0142yta, a arty\u015bci podzielili si\u0119 z nami swoj\u0105 pr\u00f3b\u0105. Wykonanie absolutnie znakomite. Christina Landshamer ma d\u017awi\u0119czny, dzwoneczkowo-fletowy sopran, wi\u0119c mo\u017cna by\u0142o zachwyca\u0107 si\u0119 jego barw\u0105. Gerhaher mniej my\u015bli o tym, \u017ceby by\u0142o \u0142adnie, wi\u0119cej o tym, \u017ceby mo\u017cna by\u0142o wszystko zrozumie\u0107 i to jest bardzo ujmuj\u0105ce. A pianista rozumia\u0142 si\u0119 z nimi w lot.<\/p>\n\n\n\n

Kwartet smyczkowy G-dur<\/em> KV 387 Mozarta zagra\u0142 Schumann Quartet M\u00fcnchen, z\u0142o\u017cony z cz\u0142onk\u00f3w operowej orkiestry, ale osobno dzia\u0142aj\u0105cy d\u0142ugo \u2013 jesieni\u0105 obchodzi\u0142 25-lecie. Gra porz\u0105dnie, mo\u017ce nie jest to wykonanie chwytaj\u0105ce za gard\u0142o, ale solidne, mo\u017cna by\u0142o si\u0119 tym Mozartem cieszy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Punktem kulminacyjnym by\u0142y Beethovenowskie Wariacje na temat Diabellego<\/em> w wykonaniu Igora Levita. Wspania\u0142e po prostu. Gra je dzi\u015b o wiele lepiej ni\u017c na p\u0142ycie sprzed czterech lat, o wiele bardziej dojrzale. Ma za sob\u0105 nagranie kompletu sonat fortepianowych dla Sony Classical (nie mam go niestety). Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, dlatego pewnie teraz te sonaty eksploatuje na swoich prywatnych twitterowych recitalach \u2013 wykona\u0142 ju\u017c na nich Waldsteinowsk\u0105<\/em> i Appassionat\u0119<\/em>. Prawd\u0119 powiedziawszy to to jego granie z domu, acz sympatyczne, jest troch\u0119 graniem \u201ena brudno\u201d, bardziej \u017cywio\u0142owym, ale te\u017c czasem zap\u0119dzonym, nieporz\u0105dnym. Wariacje<\/em> gra\u0142 \u201ena czysto\u201d, koncertowo. Mam nadziej\u0119, \u017ce po tej domowej serii nie nabierze domowych nawyk\u00f3w\u2026<\/p>\n\n\n\n

Na deser ucz\u0119stowano nas wyst\u0119pem kolejnego zespo\u0142u wywodz\u0105cego si\u0119 z Bayerische Staatsorchester \u2013 OPERcussion. A\u017c mi\u0142o by\u0142o zobaczy\u0107, jak muzycy zwykle siedz\u0105cy w kanale mogli mie\u0107 mo\u017cno\u015b\u0107 si\u0119 wy\u017cy\u0107. Najpierw by\u0142o Preludium c-moll<\/em> z I tomu Wohltemperiertes Klavier<\/em>, zagrane w rytmach latynoskich, p\u00f3\u017aniej przy tych rytmach zostali w Spain<\/em> Chicka Corei (ze wst\u0119pem z Concierto d\u2019Aranjuez<\/em>; w \u015brodku by\u0142 te\u017c cytacik z Nessun dorma<\/em>, przypomnieli sobie wida\u0107, \u017ce s\u0105 z opery). Tak wi\u0119c wiecz\u00f3r zako\u0144czy\u0142 si\u0119 w dobrym humorze.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Id\u0119 za propozycj\u0105 Frajde sprzed paru dni: par\u0119 s\u0142\u00f3w o koncercie, kt\u00f3rego zapewne cz\u0119\u015b\u0107 z nas s\u0142ucha\u0142a w sieci na \u017cywo.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9064"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9064"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9064\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9065,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9064\/revisions\/9065"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9064"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9064"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9064"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}