{"id":9072,"date":"2020-03-27T00:45:59","date_gmt":"2020-03-26T23:45:59","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=9072"},"modified":"2020-03-27T11:46:26","modified_gmt":"2020-03-27T10:46:26","slug":"don-giovanni-w-szarosciach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2020\/03\/27\/don-giovanni-w-szarosciach\/","title":{"rendered":"Don Giovanni w szaro\u015bciach"},"content":{"rendered":"\n

Ten spektakl mia\u0142am zobaczy\u0107 na \u017cywo w Pary\u017cu, by\u0142am na\u0144 zaproszona. C\u00f3\u017c, zamiast tego obejrza\u0142am go na stronie Opery Paryskiej<\/a> i mog\u0119 go poleci\u0107. B\u0119dzie tu wisia\u0142 tylko do 29 marca.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Jest to sfilmowane jedno z przedstawie\u0144 z zesz\u0142ego roku (teraz, w marcu i kwietniu, mia\u0142o by\u0107 wznowienie). Powsta\u0142 w koprodukcji z Metropolitan Opera, gdzie mia\u0142 mie\u0107 premier\u0119 1 marca. Prawd\u0119 powiedziawszy nawet nie wiem, czy si\u0119 odby\u0142a \u2013 powinna by\u0142a, skoro Met zamkni\u0119to bodaj 12 marca. Mia\u0142 to w ka\u017cdym razie by\u0107 nowojorski debiut belgijskiego re\u017cysera Ivo van Hove, warszawskiej publiczno\u015bci znanego r\u00f3wnie\u017c z Mozartowskiego spektaklu, <\/a>La clemenza di Tito<\/a><\/em>, w Operze Narodowej. O ile jednak tamto przedstawienie by\u0142o \u015brednio udane, to to ju\u017c zupe\u0142nie inaczej.<\/p>\n\n\n\n

Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce jest minimalistyczne. \u017badnych nawi\u0105za\u0144 do przesz\u0142o\u015bci (z wyj\u0105tkiem balu maskowego), \u017cadnych ozd\u00f3bek, bardzo uproszczona dekoracja przedstawiaj\u0105ca fragment miejskiej ulicy, wszystko w szaro\u015bci, domy o najprostszej architekturze, schody, balkony \u2013 tu si\u0119 rozgrywa akcja i ta sceneria nie zmienia si\u0119 przez ca\u0142y prawie spektakl, chyba \u017ce za pomoc\u0105 \u015bwiat\u0142a, a i pod koniec te\u017c jest par\u0119 zmian, ale nie b\u0119d\u0119 robi\u0107 spoilera.<\/p>\n\n\n\n

Bohaterowie r\u00f3wnie\u017c s\u0105 prosto, wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie ubrani. Don Giovanni\ni Leporello r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 od siebie w\u0142a\u015bciwie tylko tym, \u017ce ten pierwszy do\ngarnituru nosi krawat i p\u0142aszcz, a ten drugi tylko rozpi\u0119t\u0105 koszul\u0119, a i\nprzystojniakiem jest nie gorszym ni\u017c g\u0142\u00f3wny bohater, bo to znany nam\n(rozmawiali\u015bmy tu o nim) Philippe Sly. Natomiast rol\u0119 tytu\u0142ow\u0105 wykonuje Kanadyjczyk\nEtienne Dupuis, \u015bwietny aktorsko w roli uwodzicielskiego drania.<\/p>\n\n\n\n

W garniturze paraduje te\u017c Don Ottavio (francuski tenor Stanislas de Barbeyrac), bardzo sprawny wokalnie, ale tak\u017ce aktorsko \u2013 gra nieszcz\u0119snego myd\u0142ka w typie przedwojennego amanta. W niebieskiej roboczej bluzie paraduje Masetto, kt\u00f3ry cho\u0107 wygl\u0105da jak prawdziwy W\u0142och, jest Rosjaninem (Mikhail Timoshenko).<\/p>\n\n\n\n

W prostej bia\u0142ej, a potem czarnej sukni wyst\u0119puje Donna Anna \u2013 Amerykanka Jacquelyn Wagner, urodziwa i o mocnym g\u0142osie. Atrakcyjna jest te\u017c Donna Elvira, ta z kolei w prostej szarej sukni z dekoltem \u2013 australijska sopranistka Nicole Car. Wreszcie urocza Zerlina \u2013 Elsa Dreisig, \u015bpiewaczka francusko-du\u0144ska, kt\u00f3ra swego czasu spodoba\u0142a mi si\u0119 w berli\u0144skiej Staatsoper. No i Komandor \u2013 Ain Anger, wielkie ch\u0142opisko, bynajmniej nie wygl\u0105daj\u0105cy na ojca Anny. Mniejsza jednak o to, na kogo kto wygl\u0105da \u2013 wszyscy \u015bpiewaj\u0105 i graj\u0105 aktorsko naprawd\u0119 dobrze, wida\u0107 te\u017c, \u017ce koncepcje poszczeg\u00f3lnych r\u00f3l by\u0142y naprawd\u0119 przemy\u015blane. Dobra teatralna robota. Widz\u0105c wcze\u015bniej trailery spodziewa\u0142am si\u0119 ch\u0142odnego p\u00f3\u0142nocnego Don Giovanniego<\/em>, a jednak mimo szaro\u015bci obrazu emocje tu a\u017c kipi\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Tutaj<\/a> re\u017cyser wypowiada si\u0119 na temat przedstawienia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ten spektakl mia\u0142am zobaczy\u0107 na \u017cywo w Pary\u017cu, by\u0142am na\u0144 zaproszona. C\u00f3\u017c, zamiast tego obejrza\u0142am go na stronie Opery Paryskiej i mog\u0119 go poleci\u0107. B\u0119dzie tu wisia\u0142 tylko do 29 marca.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9072"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9072"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9072\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9075,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9072\/revisions\/9075"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9072"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9072"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9072"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}