By\u0142am na pierwszej postpandemicznej premierze operowej. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce wystawione zosta\u0142o to samo dzie\u0142o, kt\u00f3re by\u0142o pierwszym wykonanym przez Warszawsk\u0105 Oper\u0119 Kameraln\u0105.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
By\u0142o to 59 lat temu, dok\u0142adnie w tym samym miejscu \u2013 Teatrze\nKr\u00f3lewskim w \u0141azienkach. Tak jak dzi\u015b, w zespole gra\u0142o 7 os\u00f3b, ju\u017c pod nazw\u0105 Musicae\nAntiquae Collegium Varsoviense. \u015apiewa\u0142 nie byle kto, bo Bogna Sokorska\n(Serpina) i Bernard \u0141adysz (Uberto).\nRe\u017cyserowali Joanna i Jan Kulmowie; ona te\u017c sporz\u0105dzi\u0142a t\u0142umaczenie, wi\u0119c\n\u015bpiewano po polsku. Niem\u0105 rol\u0119 s\u0142u\u017c\u0105cego Vespone odgrywa\u0142 sam Bronis\u0142aw Pawlik.<\/p>\n\n\n\n
Czy Polska Opera Kr\u00f3lewska planuj\u0105c La serva padrona<\/em> Pergolesiego jako swoj\u0105 pierwsz\u0105 po przerwie premier\u0119 operow\u0105 celowo nawi\u0105za\u0142a do pocz\u0105tk\u00f3w instytucji, z kt\u00f3rej wyros\u0142a? Troch\u0119, ale niekoniecznie \u2013 chodzi\u0142o przede wszystkim o to, by wybra\u0107 co\u015b kr\u00f3tkiego, na najwy\u017cej godzink\u0119 (bo ile mo\u017ce wytrzyma\u0107 publiczno\u015b\u0107 w maseczkach) i z jak najmniejsz\u0105 ilo\u015bci\u0105 wykonawc\u00f3w. Dodatkowy zwi\u0105zek z histori\u0105 WOK przynosi\u0142a tu Jitka Stokalska, kt\u00f3ra co prawda przysz\u0142a tam kilka lat p\u00f3\u017aniej, lecz dzie\u0142ko Pergolesiego wystawia\u0142a tam r\u00f3wnie\u017c, np. w 2008 r., potem w 2013 r. na zamku w Pszczynie (program uzupe\u0142nia\u0142y w\u00f3wczas utwory Haendla i oczywi\u015bcie Telemanna), a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce w Warszawie. Po paru latach, kiedy \u00f3wczesny dyrektor WOK Jerzy Lach pr\u00f3bowa\u0142 odmrozi\u0107 scen\u0119 marionetek, dzie\u0142o pojawi\u0142o si\u0119 w tej wersji \u2013 r\u00f3wnie\u017c w \u0141azienkach, w re\u017cyserii tego samego Les\u0142awa Piecki, kt\u00f3ry wystawia\u0142 to w WOK wcze\u015bniej, w 1986 r. A zza kulis \u015bpiewali soli\u015bci.<\/p>\n\n\n\n S\u0142awomir Jurczak uczestniczy\u0142 zar\u00f3wno w spektaklach w Pszczynie\ni potem w Warszawie, jak w owym marionetkowym. Dla Agnieszki Koz\u0142owskiej to te\u017c\nnie by\u0142a nowo\u015b\u0107. Nowo\u015bci\u0105 by\u0142o, \u017ce oboje dzisiejsi soli\u015bci byli asystentami\npani re\u017cyser \u2013 zw\u0142aszcza Jurczak podejmuje te zadania coraz cz\u0119\u015bciej. Dekoracje\nw starym dobrym stylu (je\u017cd\u017c\u0105ce parawany-zas\u0142ony, pojedyncze meble, jak \u0142\u00f3\u017cko\nczy fotel, panorama Neapolu w tle) wyczarowa\u0142a Marlena Skoneczko, a ruchem\nscenicznym zaj\u0119\u0142a si\u0119 Alisa Makarenko, dawna studentka Jitki Stokalskiej. Du\u017c\u0105\ntu rol\u0119 mieli trzej mimowie (w tym kolejny weteran WOK Jerzy Klonowski) \u2013\nrozmno\u017cona rola Vespone. A zesp\u00f3\u0142 to by\u0142a oczywi\u015bcie Capella Regia Polona.<\/p>\n\n\n\n Bardzo sympatyczne jest to przedstawienie, lekkie i\ndowcipne, dok\u0142adnie godzinne, grane z ma\u0142\u0105 przerw\u0105 na strojenie zespo\u0142u.\nSoli\u015bci byli wyrazi\u015bci, czysta commedia dell\u2019arte. Zw\u0142aszcza Jurczak w roli\nsafandu\u0142y Uberto, kt\u00f3remu harda s\u0142u\u017c\u0105ca wchodzi na g\u0142ow\u0119, jest bardzo\nprzekonuj\u0105cy. Za tydzie\u0144 zagra druga obsada, z\u0142o\u017cona z m\u0142odych \u2013 Agnieszki Klimczak\n(zwykle zajmuj\u0105cej si\u0119 muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, studentki Anny Radziejewskiej, ale\nte\u017c\u2026 c\u00f3rki dyrektora POK) i Paw\u0142a Michalczuka. Dla nich b\u0119dzie to w tych rolach\ndebiut \u2013 ciekawe, jak wypadn\u0105.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b dla odmiany wybra\u0142am si\u0119 z maseczk\u0105 i jest to\nrozwi\u0105zanie o tyle wygodniejsze, \u017ce cz\u0142owiek jej sobie tak bez przerwy nie\npoprawia jak przy\u0142bicy. Ale te\u017c nie jest to komfortowe. Sama nie wiem, co\nlepsze \u2013 na kr\u00f3tsz\u0105 met\u0119 chyba jednak maseczka.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" By\u0142am na pierwszej postpandemicznej premierze operowej. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce wystawione zosta\u0142o to samo dzie\u0142o, kt\u00f3re by\u0142o pierwszym wykonanym przez Warszawsk\u0105 Oper\u0119 Kameraln\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9155"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9155"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9155\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9159,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9155\/revisions\/9159"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9155"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9155"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9155"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}