I zn\u00f3w Fabio Biondi z Europa Galante mieli frajd\u0119 (tak pono\u0107 czuj\u0105) zagrania kolejnej opery Moniuszki. Dzi\u0119ki pandemii rzecz mia\u0142a miejsce na du\u017cej sali.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
I \u015bwietnie. Bo w normalnych czasach ten koncert odby\u0142by si\u0119, jak poprzednie podobne, na scenie i zn\u00f3w tylko jedna trzecia publiczno\u015bci by\u0142aby w stanie us\u0142ysze\u0107 cokolwiek. Sala im. Moniuszki ma akustyk\u0119, jak\u0105 ma, ale przynajmniej jak\u0105\u015b. Publiczno\u015b\u0107 usadzi\u0142o si\u0119 bez zas\u0142aniania krzese\u0142, tylko po prostu co drugie miejsce, i by\u0142o ca\u0142kiem du\u017co ludzi.<\/p>\n\n\n\n
Na scenie by\u0142o te\u017c ca\u0142kiem du\u017co ludzi – jeszcze nie widzia\u0142am od lutego tak poka\u017anego sk\u0142adu. Ponadto by\u0142 ch\u00f3r (tradycyjnie ten z Filharmonii Podlaskiej), \u0142adnie „pandemicznie” rozstawiony. I soli\u015bci, o nieco zmienionym sk\u0142adzie – zamiast ulubie\u0144ca Biondiego, Mateusa Pompeu, kt\u00f3ry ugrz\u0105z\u0142 chyba w swojej rodzinnej Brazylii, rol\u0119 Kazimierza \u015bpiewa\u0142 Rafa\u0142 Bartmi\u0144ski i bynajmniej mnie ta zmiana nie zmartwi\u0142a – polski tenor bardzo si\u0119 rozwin\u0105\u0142, mo\u017ce czasem tylko troch\u0119 zbytnio epatuje si\u0142\u0105 g\u0142osu.<\/p>\n\n\n\n
Tytu\u0142ow\u0105 meksyka\u0144sk\u0105 Hrabin\u0105 by\u0142a znana nam z zesz\u0142orocznego Korsarza<\/em> Karen Gardeazabal – kobieta o egzotycznej urodzie i g\u0142osie mocnym, troch\u0119 metalicznym, co nie zawsze dobrze brzmia\u0142o. Bardzo si\u0119 stara\u0142a dobrze wymawia\u0107 po polsku, co r\u00f3wnie\u017c nie zawsze si\u0119 udawa\u0142o, ale starania nale\u017cy doceni\u0107, bo to dla niej nie\u0142atwe. Du\u017co \u0142atwiejsze to by\u0142o dla czeskiego basa Jana Martinika (Chor\u0105\u017cy), kt\u00f3rego r\u00f3wnie\u017c mieli\u015bmy przyjemno\u015b\u0107 s\u0142ucha\u0107 w zesz\u0142ym roku – w Krakowiakach i G\u00f3ralach<\/em>. Nie tylko znakomicie wymawia\u0142, ale jego spos\u00f3b bycia na scenie zdradza\u0142 niepospolite poczucie humoru. Inne, ale te\u017c du\u017ce wykazywa\u0142 jego kolega – Podczaszyc, czyli Mariusz Godlewski, oraz jego siostrzeniec Dzidzi – Krystian Krzeszowiak. Jego \u017cona, Natalia Rubi\u015b, by\u0142a rzewn\u0105 Broni\u0105 (taka to partia). I jeszcze solistka jednej arii, ale szczeg\u00f3lnej – w\u0142oskiej Panny Ewy, czyli popis koloratury. Austriaczka Nicola Proksch wesz\u0142a z falstartem, ale pod koniec ju\u017c troch\u0119 poszala\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Brzmienie zespo\u0142u i tym razem pozwoli\u0142o zobaczy\u0107 w tej muzyce nowe walory. Chocia\u017cby w ostatniej arii Hrabiny Zbudzi\u0107 si\u0119 z u\u0142udnych sn\u00f3w<\/em>, w kt\u00f3rej orkiestrowy akompaniament dok\u0142adnie odzwierciedla\u0142 burzliwe uczucia targaj\u0105ce bohaterk\u0105. A ju\u017c naturalny r\u00f3g nawo\u0142uj\u0105cy do polowania zza sceny – po prostu pyszny (ch\u00f3r swoje Pojedziemy na \u0142\u00f3w<\/em> te\u017c \u015bpiewa\u0142 za scen\u0105). My\u015bl\u0119 te\u017c, \u017ce muzycy \u015bwietnie si\u0119 bawili graj\u0105c te wszystkie pastisze z II aktu: troch\u0119 Rossiniego, troch\u0119 Wagnera, tu poleczka, tam tyrolski walczyk. My\u015bl\u0119, \u017ce z przyjemno\u015bci\u0105 b\u0119dzie si\u0119 s\u0142ucha\u0107 nagrania.<\/p>\n\n\n\n Po po\u0142udniu jeszcze by\u0142 recital Bozhanova. Ustali\u0142 ju\u017c sobie od pewnego czasu swoje w\u0142asne rytua\u0142y: niskie krzese\u0142ko a la Gould, fortepian Shigeru Kawai, wszystko grane mi\u0119kkim, aksamitnym d\u017awi\u0119kiem, nawet tam, gdzie to nie pasuje, wydobywanie melodii bardzo niekonsekwentne – czasem bardzo intensywne, czasem wprost przeciwnie, i trudno te r\u00f3\u017cnice uzasadni\u0107. W sumie naj\u0142adniejsza, bo kr\u00f3tka i konsekwentna, by\u0142a Arabeska<\/em> Schumanna i z podobnych powod\u00f3w Nokturn H-dur<\/em> Chopina.. Ostatni\u0105 sonat\u0105 Schuberta mnie zdegustowa\u0142, Sonat\u0105 h-moll<\/em> Chopina troch\u0119 te\u017c. Strasznie to manieryczne. Taka jego uroda.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" I zn\u00f3w Fabio Biondi z Europa Galante mieli frajd\u0119 (tak pono\u0107 czuj\u0105) zagrania kolejnej opery Moniuszki. Dzi\u0119ki pandemii rzecz mia\u0142a miejsce na du\u017cej sali.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9196"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9196"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9196\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9197,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9196\/revisions\/9197"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9196"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9196"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9196"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}