Kiedy\u015b powiedzia\u0142am sobie, \u017ce nie b\u0119d\u0119 wi\u0119cej chodzi\u0107 na wyst\u0119py Ivo Pogorelicia. Jednak tym razem podesz\u0142am do sprawy po dziennikarsku i posz\u0142am z czyst\u0105 ciekawo\u015bci\u0105, w jako spos\u00f3b tym razem zdekonstruuje sw\u00f3j program.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Bo zrozumia\u0142am, \u017ce inaczej podej\u015b\u0107 si\u0119 do tego zjawiska nie da. \u017be trzeba tego s\u0142ucha\u0107 bez za\u0142o\u017cenia, \u017ce b\u0119dzie si\u0119 s\u0142ucha\u0107 Bacha, Chopina czy Ravela. Bo b\u0119dzie si\u0119 s\u0142ucha\u0107 utwor\u00f3w przefiltrowanych przez osob\u0119 pianisty. M\u00f3g\u0142by kto\u015b powiedzie\u0107, co w tym dziwnego, przecie\u017c ka\u017cdy artysta wykonuj\u0105c jakie\u015b dzie\u0142a filtruje je przez siebie. Owszem, ale wszystko zale\u017cy od stopnia filtracji i od tego, czy osobowo\u015b\u0107 tego\u017c artysty jest interesuj\u0105ca. Ot\u00f3\u017c co do drugiego czynnika odpowiem od razu: w tym wypadku nie zawsze, by\u0142y momenty, kiedy si\u0119 po prostu nudzi\u0142am. Ale by\u0142y te\u017c inne, kt\u00f3re budzi\u0142y pewn\u0105 konsternacj\u0119. Z moim poprzednim podej\u015bciem, z mi\u0142o\u015bci\u0105 do czystej muzyki, zamiast konsternacji by\u0142aby irytacja. Ale patrz\u0105c na luzie mog\u0142am tylko wsp\u00f3\u0142czu\u0107 temu, co artysta ma w \u015brodku.<\/p>\n\n\n\n
A jest tam ch\u0142\u00f3d, sztywno\u015b\u0107 i rodzaj turpizmu, kt\u00f3ry by\u0107 mo\u017ce wynika z technicznego regresu. Bo o ile piana wci\u0105\u017c potrafi mie\u0107 pi\u0119kne i aksamitne, to jego forte jest krzykliwe i ordynarne. Najbardziej razi\u0142o to w Suicie angielskiej g-moll<\/em> Bacha, w kt\u00f3rej wydobywa\u0142 przypadkowo wybrane akcenty, robi\u0142 dziwne crescenda (np. w ko\u0144c\u00f3wce), a ju\u017c rekordowe by\u0142y Preludium<\/em> i Gigue<\/em> – jak maszyna. Mechaniczna pomara\u0144cza. Podczas Sarabandy<\/em> zacz\u0119\u0142am si\u0119 zastanawia\u0107, jakiego kompozytora on w\u0142a\u015bciwie gra – bo je\u015bli uzna\u0107, \u017ce to nie ma wiele wsp\u00f3lnego z Bachem, to mog\u0142o by\u0107 nawet chwilami na sw\u00f3j spos\u00f3b interesuj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n Brzydkie forte da\u0142o si\u0119 te\u017c bardzo we znaki w Barkaroli<\/em> Chopina – gondolier chyba by\u0142 pijany, bo si\u0119 mocno zatacza\u0142. W Preludium cis-moll<\/em> op. 45 na szcz\u0119\u015bcie forte nie ma, wi\u0119c da\u0142o si\u0119 je jeszcze znie\u015b\u0107. Natomiast mieszane odczucia mia\u0142am przy Gaspard de la nuit<\/em> Ravela, pami\u0119taj\u0105c, jak kiedy\u015b Pogoreli\u0107 gra\u0142 ten utw\u00f3r<\/a>. Jaki\u015b cie\u0144 tej dawnej interpretacji by\u0142, zw\u0142aszcza w Le Gibet<\/em> – to by\u0142 jedyny moment na tym koncercie, gdy ciarki mnie przesz\u0142y. Ondine<\/em> by\u0142a przyci\u0119\u017cka, ju\u017c nie tak perlista jak kiedy\u015b, a Scarbo<\/em> – zupe\u0142nie inny. O ile ten dawny gnom by\u0142 szybki, zwrotny i elektryzuj\u0105cy, to dzisiejszy jest powolny w ruchach, kulawy, ordynarny i wyra\u017anie z\u0142y. W tym kontek\u015bcie mo\u017cna t\u0119 interpretacj\u0119 kupi\u0107, nawet je\u015bli irytuje. Pomy\u015bla\u0142am te\u017c przez moment, \u017ce pianista gra tu po prostu siebie… <\/p>\n\n\n\n A po po\u0142udniu by\u0142 bardzo przyjemny koncert Apollon\u00f3w, kt\u00f3rzy sami zagrali Kwartet d-moll „\u015amier\u0107 i dziewczyna”<\/em> Schuberta, a z Kevinem Kennerem – Kwintet Es-dur<\/em> Schumanna. Wspania\u0142e muzykowanie. I to ju\u017c niestety koniec z kwartetami na tym festiwalu.<\/p>\n\n\n\n PS. Niestety wyjazd do Pragi w tym tygodniu si\u0119 nie odb\u0119dzie – jeden z podr\u00f3\u017cnik\u00f3w zawiadomi\u0142 o swojej niedyspozycji (niewirusowej!), a przy tak ma\u0142ej grupce jeden robi wielk\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119. Pr\u00f3bujemy wi\u0119c jeszcze raz przesun\u0105\u0107 termin: na 11-13 wrze\u015bnia. Program wycieczki by\u0142by dok\u0142adnie taki sam.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kiedy\u015b powiedzia\u0142am sobie, \u017ce nie b\u0119d\u0119 wi\u0119cej chodzi\u0107 na wyst\u0119py Ivo Pogorelicia. Jednak tym razem podesz\u0142am do sprawy po dziennikarsku i posz\u0142am z czyst\u0105 ciekawo\u015bci\u0105, w jako spos\u00f3b tym razem zdekonstruuje sw\u00f3j program.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9206"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9206"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9206\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9207,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9206\/revisions\/9207"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9206"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9206"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9206"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}