Dawno nie s\u0142ysza\u0142am Geniu\u0161asa i ciekawi\u0142o mnie, jak si\u0119 ch\u0142opak rozwija. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce troch\u0119 mnie zaskoczy\u0142.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W kwestiach technicznych nigdy nie mia\u0142 problem\u00f3w, ale te\u017c je\u015bli ma si\u0119 tylu muzyk\u00f3w w rodzinie, a Wier\u0119 Gornostajew\u0105 za babci\u0119, to trudno by\u0142oby inaczej. To s\u0105 sprawy, o kt\u00f3rych on w og\u00f3le nie musi my\u015ble\u0107. Pami\u0119tam jednak, \u017ce czego\u015b mi w jego grze brakowa\u0142o, jakiej\u015b g\u0142\u0119bi, wydawa\u0142 mi si\u0119 nijaki mimo tych wszystkich nutek na swoim miejscu.<\/p>\n\n\n\n
Teraz, po 10 latach od II nagrody na naszym Konkursie Chopinowskim, a pi\u0119ciu od srebrnego medalu na Konkursie im. Czajkowskiego, pokazuje, \u017ce jednak osobowo\u015b\u0107 ma, cho\u0107 specyficzn\u0105, Gra, jakby \u015bni\u0142. Niesamowicie pi\u0119kne ma piana i potrafi wprowadza\u0107 w nastr\u00f3j. Troch\u0119 tylko przeszkadza, \u017ce nader cz\u0119sto jego frazy s\u0105 na tym samym poziomie, bez r\u00f3\u017cnic mi\u0119dzy d\u017awi\u0119kami – widz\u0119 t\u0119 cech\u0119 u wielu m\u0142odych pianist\u00f3w. Mo\u017ce moda taka? W ka\u017cdym razie szczeg\u00f3lnie ta jego oniryczno\u015b\u0107 ujawni\u0142a si\u0119 w cz\u0119\u015bci Schubertowskiej, od Allegretta c-moll<\/em> D915 (bardzo dobry utw\u00f3r na pocz\u0105tek) poprzez wszystkie impromptus z D945. W cz\u0119\u015bci po\u015bwi\u0119conej Chopinowi bardzo adekwatnie dla tej swojej wizji wybra\u0142 Berceuse<\/em>, a w Sonacie h-moll<\/em> oczywi\u015bcie najpi\u0119kniej zagra\u0142 cz\u0119\u015b\u0107 woln\u0105, bardzo „ksi\u0119\u017cycowo”. A pozosta\u0142e cz\u0119\u015bci – te\u017c raczej spokojne, nie zap\u0119dzone, raczej zamy\u015blone. Nawet fina\u0142, co ju\u017c zupe\u0142nie nietypowe. Nietypowy by\u0142 tak\u017ce bis, w kt\u00f3rym wr\u00f3ci\u0142 do Schuberta – nic specjalnego, nic wirtuozowskiego, prosty i powolny smutny Walc h-moll<\/em> D145 (nr 6). Kolejny sen.<\/p>\n\n\n\n Mo\u017cna to granie polubi\u0107. Mo\u017ce te\u017c znu\u017cy\u0107. Ale mo\u017cna przy nim zapewne spokojnie zasn\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n Nie da\u0142oby si\u0119 spa\u0107 na wieczornym koncercie, na kt\u00f3rym Matthias Goerne, z Janem Lisieckim przy fortepianie, \u015bpiewa\u0142 pie\u015bni Beethovena. Ja nie jestem ich entuzjastk\u0105 (maj\u0105 i one swoich wielbicieli), moim zdaniem to nie by\u0142o emploi tego kompozytora. (W programie zosta\u0142a zacytowana jego wypowied\u017a „Niech\u0119tnie pisz\u0119 pie\u015bni”, kt\u00f3rej nie zna\u0142am, ale wcale mnie nie zdziwi\u0142a.) Jednak pewien urok maj\u0105, a ju\u017c kiedy \u015bpiewa je tak wyrazisty artysta, nabieraj\u0105 kolor\u00f3w. Goerne znakomicie wie, jak podawa\u0107 g\u0142os, jak u\u017cywa\u0107 naturalnych rezonator\u00f3w cia\u0142a, no i – jak interpretowa\u0107. Co on te\u017c wyrabia\u0142 na tej scenie, kr\u0119ci\u0142 si\u0119, kiwa\u0142, gestykulowa\u0142, chwilami niemal ta\u0144czy\u0142. A z wyra\u017an\u0105 frajd\u0105 towarzyszy\u0142 mu Lisiecki, kt\u00f3ry dawno w niczym tak mnie nie przekona\u0142. Mo\u017ce powinien w\u0142a\u015bnie to robi\u0107? A ju\u017c w wykonanej na drugi bis Pie\u015bni o pchle<\/em> wspaniale si\u0119 obaj bawili.<\/p>\n\n\n\n