W tym tygodniu uda\u0142o mi si\u0119 to, co nie uda\u0142o w zesz\u0142ym – odwiedzi\u0142am jednego dnia trzy festiwale.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
A w\u0142a\u015bciwie cztery, poniewa\u017c jeszcze po po\u0142udniu by\u0142am na odczycie mojej siostry w ramach Festiwalu Singera, tak\u017ce z muzycznym tematem, bo o fascynacji wielu pisarzy jidyszowych postaci\u0105 Beethovena – w\u0142a\u015bnie postaci\u0105 przede wszystkim, cho\u0107 jego muzyk\u0105 tak\u017ce. Ale to osobny rozdzia\u0142 i d\u0142u\u017csza historia.<\/p>\n\n\n\n
Pozostaj\u0105c przy tematyce \u017cydowskiej, zacz\u0119\u0142am seri\u0119 koncert\u00f3w fina\u0142em WarszeMuzik, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 w Polin. Gra\u0142 Hashtag Ensemble w kilkuosobowym sk\u0142adzie. Na pocz\u0105tku zabrzmia\u0142 uroczy utw\u00f3r Paw\u0142a Szyma\u0144skiego Recalling a Serenade<\/em> na kwartet smyczkowy z klarnetem (napisany ze 20 lat temu na zam\u00f3wienie wspania\u0142ego festiwalu muzyki kameralnej w fi\u0144skim Kuhmo) i mo\u017cna by si\u0119 zdziwi\u0107, co on w\u0142a\u015bciwie w tym programie robi\u0142. Okazuje si\u0119, \u017ce na tym koncercie mia\u0142 by\u0107 zupe\u0142nie inny jego utw\u00f3r, napisany dla Kapeli Sejne\u0144skiej, kt\u00f3ra mia\u0142a przyjecha\u0107 – niestety pandemia i ten projekt zniweczy\u0142a, czy te\u017c mo\u017ce odsun\u0119\u0142a w czasie. Po tym wi\u0119c dziele us\u0142yszeli\u015bmy jeszcze par\u0119 przeskok\u00f3w stylistycznych. W utworze Phantom Shakedown<\/em> Annie Gosfield, kompozytorki z kr\u0119gu znanego ameryka\u0144skiego zespo\u0142u Bang on a Can, industrialne brzmienia z ta\u015bmy zosta\u0142y zestawione z ca\u0142kiem tradycyjnie brzmi\u0105cymi akordami na fortepianie (Marek Bracha). Potem skok daleko do wczesnego baroku – Salamone Rossi (grany przez trio smyczkowe na barokowy spos\u00f3b) i wreszcie prawykonanie zam\u00f3wione specjalnie na t\u0119 okazj\u0119: No: vorrei e non<\/em> m\u0142odego kompozytora izraelskiego Yaira Klartaga, troch\u0119 w duchu spektralizmu.<\/p>\n\n\n\n Potem pobieg\u0142am na Rynek Starego Miasta na ostatni z koncert\u00f3w Jazzu na Star\u00f3wce (sp\u00f3\u017aniwszy si\u0119 troch\u0119 oczywi\u015bcie). G\u0142\u00f3wnym bohaterem wieczoru by\u0142 Leszek Mo\u017cd\u017cer, a jego go\u015b\u0107mi – druga pianistka, Gloria Campanas z Wenecji, kt\u00f3ra gra\u0142a r\u00f3wnie\u017c na tzw. \u015bpiewaj\u0105cych kamieniach, a tak\u017ce Magdalena Kordylasi\u0144ska i Mi\u0142osz P\u0119kala, czyli Hob-Beats Duo, czyli po\u0142owa Kwadrofonika. Program sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z w\u0142asnych wersji przyst\u0119pnej klasyki: Clair de lune<\/em> Debussy’ego czy fina\u0142 Ksi\u0119\u017cycowej<\/em>, ale tak\u017ce Wariacje na temat Paganiniego<\/em> Lutos\u0142awskiego. T\u0142umy by\u0142y potworne i nic nie da\u0142o si\u0119 zobaczy\u0107 (nie widzia\u0142am wi\u0119c tych „kamieni”), a i us\u0142ysze\u0107 z trudem, ale doceniam misj\u0119 krzewienia muzyki „wysokiej”.<\/p>\n\n\n\n No i wreszcie Chopieje – Ensemble Dialoghi, tym razem w formie tria: klarnet, wiolonczela, fortepian. To kolejny zesp\u00f3\u0142-rezydent festiwalu: gra tu trzeci rok z rz\u0119du, ale zawsze to jest urocze – Lorenzo Coppola zn\u00f3w opowiada\u0142, \u017ce Trio <\/em>op. 11 Beethovena czy druga i czwarta cz\u0119\u015b\u0107 Tria <\/em>Chopina to opera buffa. Pomi\u0119dzy nimi by\u0142o par\u0119 pie\u015bni Schuberta (w transkrypcji oczywi\u015bcie), Utwory fantastyczne<\/em> Schumanna (pi\u0119knie wy\u015bpiewane na klarnecie), a ponadto pianistka Cristina Esclapez zagra\u0142a jeszcze (na buchholtzu) t\u0119 niesamowit\u0105 woln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 z przedostatniej Sonaty A-dur <\/em>Schuberta. Trio <\/em>Chopina w wersji z klarnetem historycznym jest jeszcze bardziej przekonuj\u0105ce – dzi\u0119ki \u015bpiewno\u015bci tego instrumentu. A ponadto w\u0142a\u015bnie gra na spos\u00f3b teatralny nader pasuje do tej muzyki. a Coppola przypomnia\u0142, i s\u0142usznie, o operowych zainteresowaniach Chopina i o tanecznej proweniencji fina\u0142u. A na bis jeszcze jedna transkrypcja – Preludium e-moll.<\/em><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W tym tygodniu uda\u0142o mi si\u0119 to, co nie uda\u0142o w zesz\u0142ym – odwiedzi\u0142am jednego dnia trzy festiwale.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9215"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9215"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9215\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9224,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9215\/revisions\/9224"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9215"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9215"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9215"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}