Zako\u0144czenie tegorocznego, pandemicznego festiwalu by\u0142o kolejnym dowodem, \u017ce – nawet w tej ograniczonej formie – trzyma\u0142 poziom.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Zwykle bywa\u0142y to jakie\u015b uroczyste koncerty orkiestrowe (co nie znaczy zreszt\u0105, \u017ce zawsze wybitne, bo pami\u0119tamy pewien niewypa\u0142, po kt\u00f3rym co poniekt\u00f3rzy wykonywali gest strzelania sobie w skro\u0144). Ale je\u015bli jest odpowiedni artysta, to nawet kiedy wyst\u0119puje solo, mo\u017ce to by\u0107 r\u00f3wnie efektowne jak wielka orkiestra, a mo\u017ce nawet bardziej. Yulianna Avdeeva pokaza\u0142a, \u017ce wyb\u00f3r w\u0142a\u015bnie jej na zwie\u0144czenie tych dw\u00f3ch tygodni by\u0142 nader trafiony.<\/p>\n\n\n\n
Kt\u00f3\u017c jeszcze pami\u0119ta, co si\u0119 wygadywa\u0142o po konkursie 10 lat temu – \u017ce wygra\u0142a przez pomy\u0142k\u0119, \u017ce mia\u0142a jakie\u015b chody, \u017ce to, \u017ce tamto… Dzi\u015b jest postrzegana po prostu jako wybitna, wra\u017cliwa pianistka i bardzo przez publiczno\u015b\u0107 lubiana. Za ka\u017cdym razem pokazuje, \u017ce rozwija si\u0119 coraz pi\u0119kniej.<\/p>\n\n\n\n
Tym razem przywioz\u0142a zupe\u0142nie inny repertuar od dotychczasowego tu prezentowanego. W pierwszej cz\u0119\u015bci recitalu uczci\u0142a Rok Beethovenowski dwoma utworami. Pierwszy z nich, Fantazja<\/em> op. 77, by\u0142 mi kompletnie nieznany i po wys\u0142uchaniu ju\u017c si\u0119 temu nie dziwi\u0119: po prostu nikt tego nie gra, tak straszna to jest ramota. Ale pianistka zrobi\u0142a jedyne, co mo\u017cna by\u0142o zrobi\u0107: nada\u0142a jej mo\u017cliwie najwi\u0119cej wdzi\u0119ku. Takie przymru\u017cenie oka, kt\u00f3re te\u017c nie opuszcza\u0142o jej podczas wykonania Wariacji na temat Eroiki <\/em>– \u0142adna klamra z inauguracyjnym recitalem Goernera. Te\u017c pogodnie i figlarnie, mo\u017ce nawet wi\u0119cej kolor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Druga cz\u0119\u015b\u0107 by\u0142a najbardziej rosyjska, jaka mog\u0142a by\u0107 – czyli Obrazki z wystawy<\/em> Musorgskiego. Tam dopiero by\u0142o kolor\u00f3w a kolor\u00f3w, nastroj\u00f3w a nastroj\u00f3w! Niesamowite by\u0142o wcielanie si\u0119 jej, dos\u0142ownie, w opisywane muzyk\u0105 postaci i sytuacje, z\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107 gnoma, harcuj\u0105ce dzieci w Tuileries czy kurczaki w skorupkach, pyszna pa\u0144sko\u015b\u0107 Samuela Goldenberga i \u017ca\u0142osne tyrady Szmula, k\u0142\u00f3c\u0105ce si\u0119 przekupki w Limoges – nawet postawa jej si\u0119 zmienia\u0142a, fascynuj\u0105ce by\u0142o obserwowanie tego. A na koniec pot\u0119ga Bramy Kijowskiej (nawiasem m\u00f3wi\u0105c strasznie si\u0119 rozczarowa\u0142am, gdy zobaczy\u0142am na miejscu, jak wygl\u0105da dzi\u015b ten obiekt…), cerkiewne dzwony i triumf.<\/p>\n\n\n\n Publiczno\u015b\u0107 zerwa\u0142a si\u0119 natychmiast do stojaka i wyprosi\u0142a jeszcze dwa bisy. Oba chopinowskie. Najpierw Nokturn F-dur<\/em>, jak ze snu, potem pot\u0119\u017cny Polonez As-dur<\/em>. I w ten spos\u00f3b patron festiwalu przypomnia\u0142 si\u0119 na jego zako\u0144czenie.<\/p>\n\n\n\n Sko\u0144czy\u0142o si\u0119 wi\u0119c kolejne \u015bwi\u0119to, zupe\u0142nie inne od tych poprzednich, ale dobrze, \u017ce si\u0119 odby\u0142o. Tym razem nie mniej od publiczno\u015bci szcz\u0119\u015bliwi byli wykonawcy, a my cieszyli\u015bmy si\u0119 tak\u017ce ich szcz\u0119\u015bciem. A \u017ce bez muzyki d\u0142ugo nie mo\u017cna, b\u0119d\u0105 kolejne imprezy. Wybieram si\u0119 kolejnego wieczoru na warszawski koncert pofestiwalowy warsztat\u00f3w Krzy\u017cowa Music<\/a> – pi\u0119kna sprawa, kt\u00f3r\u0105 warto popiera\u0107. Potem na par\u0119 dni wpadn\u0119 do Lublina, na bardzo w tym roku ciekawy festiwal Kody<\/a>, kt\u00f3ry zwykle odbywa si\u0119 w maju (i jestem tam co roku), ale si\u0142\u0105 rzeczy musia\u0142 zosta\u0107 przesuni\u0119ty na jesie\u0144. I tak dalej – zobaczymy, czy to \u017cycie koncertowe si\u0119 utrzyma. I tak mamy szcz\u0119\u015bcie, bo np. w Stanach zamar\u0142o chyba do ko\u0144ca roku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zako\u0144czenie tegorocznego, pandemicznego festiwalu by\u0142o kolejnym dowodem, \u017ce – nawet w tej ograniczonej formie – trzyma\u0142 poziom.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9227"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9227"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9227\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9229,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9227\/revisions\/9229"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9227"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9227"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9227"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}