Oba czwartkowe koncerty na lubelskich Kodach by\u0142y mocne i wa\u017cne, ka\u017cdy inaczej.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Po po\u0142udniu L\u015bnienie<\/em> – impresje oparte na fotografiach. To Ryszard Latecki, improwizator i cz\u0142onek r\u00f3\u017cnych grup graj\u0105cych muzyk\u0119 intuicyjn\u0105, zainicjowa\u0142 ju\u017c jaki\u015b czas temu cykl Partytury fotograficzne<\/em>. W 2014 r. z Tadeuszem Wieleckim i Cezarym Duchnowskim zrealizowali podobne przedsi\u0119wzi\u0119cie z udzia\u0142em fotografii Vlada Dumitrescu, a w 2016 r. na festiwalu Musica Polonica Nova by\u0142am na koncercie Haiku from Romania<\/em>, na kt\u00f3rym Latecki z Wieleckim, Szabolcsem Esztenyim i Hubertem Zemlerem improwizowali<\/a> pod fotografie innego rumu\u0144skiego artysty, Andreia Baciu. Tym razem by\u0142 ten ostatni sk\u0142ad graj\u0105cy r\u00f3wnie\u017c „pod” Baciu, ale z zupe\u0142nie innymi zdj\u0119ciami: ju\u017c nie tylko w czerni i bieli, ale i w innych kolorach; te\u017c pejza\u017ce i te\u017c z mg\u0142\u0105. Muzycy rozsnuli na tej kanwie niezwykle delikatn\u0105 i skupion\u0105 tkank\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105, o zmiennym charakterze. To by\u0142a prawdziwa medytacja, trwa\u0142a p\u00f3\u0142torej godziny, ale nie czu\u0142o si\u0119 up\u0142ywu czasu.<\/p>\n\n\n\n Wieczorny koncert-spektakl Diabelskie skrzypce<\/em> mia\u0142 by\u0107 punktem kulminacyjnym festiwalu – i by\u0142. Spe\u0142nia\u0142 ca\u0142kowicie za\u0142o\u017cenia tej imprezy, kt\u00f3re s\u0105 specyficzne: jest to „festiwal tradycji i awangardy muzycznej”, a po\u0142\u0105czenie tych dw\u00f3ch czynnik\u00f3w zwykle dawa\u0142o tu najciekawsze rezultaty. R\u00f3\u017cni ju\u017c nasi kompozytorzy mierzyli si\u0119 z takim tematem, m.in. Lidia Zieli\u0144ska, Jagoda Szmytka, Tadeusz Wielecki, Aleksander Ko\u015bci\u00f3w. Cezary Duchnowski ju\u017c tak\u017ce pojawia\u0142 si\u0119 na Kodach, ale tym razem sam wraz z Maciejem Filipczukiem, skrzypkiem folkowym, by\u0142 autorem ca\u0142ego wieczoru. Ma to podtytu\u0142 L’opera del villaggio<\/em>, czyli wiejska opera, wi\u0119c by\u0107 mo\u017ce kto\u015b si\u0119 spodziewa\u0142 mniej lub bardziej rzewnej opowie\u015bci o jakim\u015b Janku Muzykancie. Nic b\u0142\u0119dniejszego. Nie mo\u017cna nawet powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142a tam jaka\u015b sceniczna akcja, cho\u0107 gest\u00f3w scenicznych by\u0142o mn\u00f3stwo, g\u0142\u00f3wnie za spraw\u0105 znakomitej Maniuchy Bikont, kt\u00f3ra snu\u0142a opowie\u015bci, \u015bpiewa\u0142a ludowe przy\u015bpiewki, gra\u0142a na tubie, ta\u0144czy\u0142a, a na zako\u0144czenie udawa\u0142a pani\u0105 z telewizji przeprowadzaj\u0105c\u0105 wywiad (i graj\u0105c jednocze\u015bnie na tubie – to trzeba by\u0142o zobaczy\u0107!). Radical Polish Ansambl, czyli tym razem a\u017c sze\u015bcioro skrzypk\u00f3w plus perkusista, grali melodie ludowe, osobno w\u0142\u0105cza\u0142 si\u0119 Miko\u0142aj Pa\u0142osz, w codziennym \u017cyciu wiolonczelista, teraz graj\u0105cy na elektronicznych „diabelskich skrzypcach”, czyli rodzaju bas\u00f3w z zamontowanymi drobnymi instrumentami perkusyjnymi. Ale to tylko par\u0119 sk\u0142adnik\u00f3w tego z\u0142o\u017conego dzie\u0142a, kt\u00f3re ton\u0119\u0142y w d\u017awi\u0119ku modyfikowanym elektronicznie przez Duchnowskiego, dzi\u0119ki czemu wszystko by\u0142o „o wiele bardziej”. Nie brak\u0142o przy tym typowego dla tego tw\u00f3rcy poczucia humoru. W sumie wychodzi\u0142o si\u0119 z tego spektaklu do\u015b\u0107 oszo\u0142omionym. M\u00f3g\u0142 kto\u015b si\u0119 zastanawia\u0107, o czym to w\u0142a\u015bciwie by\u0142o, ale po co? By\u0142o, i by\u0142o mocne.<\/p>\n\n\n\n Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce uda\u0142o mi si\u0119 w tym uczestniczy\u0107. Niestety na tym wieczorze musia\u0142am zako\u0144czy\u0107 obecno\u015b\u0107 na tegorocznych Kodach – warszawskie obowi\u0105zki wzywaj\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Oba czwartkowe koncerty na lubelskich Kodach by\u0142y mocne i wa\u017cne, ka\u017cdy inaczej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9236"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9236"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9236\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9237,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9236\/revisions\/9237"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9236"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9236"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9236"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}