Na trzy dni zanurzam si\u0119 w zupe\u0142nie innym \u015bwiecie muzycznym ni\u017c wcze\u015bniejsze. W \u015bwiecie Paw\u0142\u00f3w Szyma\u0144skiego i Mykietyna oraz okolic.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Czterodniowy festiwal Pawe\u0142 Mykietyn – Konteksty w Nowym Teatrze rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 7 pa\u017adziernika koncertem muzyki wokalnej i fortepianowej obu Paw\u0142\u00f3w (z przewag\u0105 liczebn\u0105 Szyma\u0144skiego) z udzia\u0142em Jadwigi Rappe, Micha\u0142a S\u0142aweckiego i Rados\u0142awa Kurka. Ja by\u0142am w tym czasie gdzie indziej, czemu zreszt\u0105 da\u0142am tu wyraz, ale na reszt\u0119 festiwalu zamierzam ucz\u0119szcza\u0107. Utwory dobra\u0142 sam Pawe\u0142 Mykietyn (przypomnijmy – kierownik muzyczny tego teatru), oddaj\u0105c g\u0142os swoim inspiratorom i tw\u00f3rcom, kt\u00f3rych ceni, a kuratork\u0105 jest muzykolo\u017cka Katarzyna Naliwajek-Mazurek.<\/p>\n\n\n\n
Pi\u0105tkowy koncert zosta\u0142 nazwany szumnie orkiestrowym, jako wykonawca widnia\u0142a Sinfonia Varsovia pod batut\u0105 Bassema Akiki, ale sk\u0142ady wyst\u0119puj\u0105ce oczywi\u015bcie by\u0142y kameralne, do dwudziestu paru os\u00f3b g\u00f3ra. I nie by\u0142o to \u017cadne pandemiczne ust\u0119pstwo. Po prostu wiele powstawa\u0142o w ostatnich dekadach utwor\u00f3w na sk\u0142ady orkiestry kameralnej, zwanej powszechnie sinfoniett\u0105. Owszem, jest to nazwa r\u00f3wnie\u017c formy muzycznej, ale te\u017c formy orkiestry – od London Sinfonietta po Sinfoniett\u0119 Cracovi\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ale 3 for 13<\/em>, czyli trzy cz\u0119\u015bci na trzynastu muzyk\u00f3w, m\u0142odzie\u0144cza kompozycja Paw\u0142a Mykietyna z 1994 r. (mia\u0142 w\u00f3wczas zaledwie 23 lata), kt\u00f3ra otrzyma\u0142a I nagrod\u0119 na Mi\u0119dzynarodowej Trybunie Kompozytor\u00f3w w kategorii m\u0142odych tw\u00f3rc\u00f3w, zosta\u0142a wykonana po raz pierwszy w\u0142a\u015bnie przez 13 muzyk\u00f3w Sinfonii Varsovii (pod batut\u0105 Jerzego Maksymiuka). Z pewno\u015bci\u0105 innych ni\u017c wykonali j\u0105 dzi\u015b – troch\u0119 czasu min\u0119\u0142o. M\u0142ody Mykietyn na\u015bladowa\u0142 w\u00f3wczas m\u0142odego Szyma\u0144skiego, kt\u00f3ry w tym czasie by\u0142 ju\u017c o wiele dalej, o czym \u015bwiadcz\u0105 cho\u0107by wszystkie trzy wykonane dzi\u015b utwory, a powsta\u0142e w poprzedniej dekadzie. 3 for 13<\/em> opiera si\u0119 dok\u0142adnie na tej samej technice, kt\u00f3r\u0105 nieraz stosowa\u0142 Szyma\u0144ski: stworzenia najpierw utworu klasycznego (tu by\u0142a to fuga w stylu barokowym), z kt\u00f3rej nast\u0119pnie „wygryza si\u0119” poszczeg\u00f3lne d\u017awi\u0119ki i buduje nietuzinkow\u0105 konstrukcj\u0119. W dalszej cz\u0119\u015bci utworu mamy du\u017co progresji i powt\u00f3rze\u0144 na tle dok\u0142adnie takiego, jak w wielu utworach Szyma\u0144skiego, powolnego glissanda, z tym, \u017ce tam cz\u0119\u015bciej idzie ono w d\u00f3\u0142, a tu do g\u00f3ry.<\/p>\n\n\n\n Trzy kompozycje Szyma\u0144skiego zosta\u0142y wykonane chronologicznie, z przerywnikiem mi\u0119dzy pierwszym i drugim – Ma\u0142ym requiem dla pewnej polki<\/em> Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego (znamiennym wsp\u00f3lnym elementem s\u0105 nieoczekiwane pauzy, wnosz\u0105ce wyraz niepokoju). Sonata na 9 skrzypiec, kontrabas i perkusj\u0119<\/em> powsta\u0142a w mrocznym roku 1982 z okazji Roku Szymanowskiego: Andrzej Ch\u0142opecki zam\u00f3wi\u0142 w\u00f3wczas seri\u0119 utwor\u00f3w, dla kt\u00f3rych inspiracj\u0105 mia\u0142 by\u0107 Mazurek<\/em> op. 62 nr 2. I w Sonacie<\/em> s\u0105 schowane dwa cytaty z tego mazurka, ale najwa\u017cniejsze, \u017ce cho\u0107 utw\u00f3r jest te\u017c oparty na zasadzie „prekompozycji”, to Szyma\u0144ski nie potrzebowa\u0142 tu fugi, wystarczy\u0142y mu dwa takty po osiem \u00f3semek (analizowa\u0142am kiedy\u015b dok\u0142adnie ten utw\u00f3r i wiem, \u017ce wszystko w nim, poza cytatami z Szymanowskiego, wywodzi si\u0119 w\u0142a\u015bnie z tych 16 nut). Through the Looking-Glass… I<\/em> (1987) to ju\u017c zupe\u0142nie inna technika: perpetuum mobile, ale nie repetitive music<\/em>, tylko ci\u0105g\u0142e permutacje motyw\u00f3w, a jednocze\u015bnie fascynuj\u0105cy kalejdoskop barw i harmonii. Z kolei zagrana na fina\u0142 quasi una sinfonietta<\/em> (1990) idzie w stron\u0119 mozartowsk\u0105, kalejdoskop nagle zmienia si\u0119 w pe\u0142ny fragment a la symfonia klasyczna, ale p\u00f3\u017aniej wszystko ulega rozk\u0142adowi i wpada w inn\u0105 logik\u0119 muzyczn\u0105. Mo\u017cna si\u0119 dopatrzy\u0107 podobie\u0144stwa tego „myku” z p\u00f3\u017aniejszym o 4 lata 3 for 13<\/em> Mykietyna, a wi\u0119c k\u00f3\u0142eczko si\u0119 w ten spos\u00f3b zamkn\u0119\u0142o.<\/p>\n\n\n\n W sobot\u0119 maraton kwartet\u00f3w smyczkowych<\/a>, a w niedziel\u0119 koncert elektroniczny<\/a>. Pi\u0119kny festiwal, szkoda, \u017ce ma\u0142o ludzi mo\u017ce wej\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na trzy dni zanurzam si\u0119 w zupe\u0142nie innym \u015bwiecie muzycznym ni\u017c wcze\u015bniejsze. W \u015bwiecie Paw\u0142\u00f3w Szyma\u0144skiego i Mykietyna oraz okolic.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9303"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9303"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9303\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9306,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9303\/revisions\/9306"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9303"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9303"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9303"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}