M\u0142odzi zwolennicy muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej r\u00f3\u017cnego rodzaju (bo nie tylko tej warszawskojesiennej) odkrywaj\u0105 dla siebie od niedawna dorobek nieistniej\u0105cego ju\u017c Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia. To dla nich muzeum, cho\u0107 bardzo interesuj\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ja chodz\u0119 troch\u0119 d\u0142u\u017cej po \u015bwiecie, a nawet na studiach mia\u0142am zaj\u0119cia w pami\u0119tnym Czarnym Pokoju na Malczewskiego (o czym zreszt\u0105 tu nieraz wspomina\u0142am), wi\u0119c wi\u0119kszo\u015b\u0107 z tego, co zabrzmia\u0142o dzi\u015b na koncercie zamykaj\u0105cym festiwal Pawe\u0142 Mykietyn – konteksty w Nowym Teatrze, poznawa\u0142am swego czasu na bie\u017c\u0105co.<\/p>\n\n\n\n
Mykietyn zrealizowa\u0142 w SEPR dwa utwory, Pawe\u0142 Szyma\u0144ski tak\u017ce, a trzeci jeszcze na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie, i wszystkie one dzi\u015b zabrzmia\u0142y, przedzielone dwoma dzie\u0142ami innych tw\u00f3rc\u00f3w – W\u0142odzimierza Koto\u0144skiego (u kt\u00f3rego obaj Paw\u0142owie studiowali) oraz Adama Falkiewicza, kt\u00f3ry przedwcze\u015bnie, tragicznie odszed\u0142 w 2007 r. maj\u0105c zaledwie 27 lat.<\/p>\n\n\n\n
Epiphora<\/em> Mykietyna na fortepian i ta\u015bm\u0119 (1996) rozpoczyna si\u0119, jak \u017cycie we wszech\u015bwiecie, wielkim wybuchem, wi\u0119c dobry to by\u0142 utw\u00f3r na pocz\u0105tek. Parti\u0119 solow\u0105 wykona\u0142a Joanna Wicherek; gra ten utw\u00f3r ju\u017c od paru lat (tutaj<\/a> nagranie). Oczywi\u015bcie najbardziej wbija si\u0119 w pami\u0119\u0107 \u00f3w g\u0119sty kola\u017c pseudocytat\u00f3w z muzyki baroku, a w ko\u0144c\u00f3wce – tekst wyg\u0142aszany po holendersku. Dla tych, co nie wiedz\u0105, na pro\u015bb\u0119 kompozytora napisa\u0142 go i nagra\u0142 Redbad Klynstra. Utw\u00f3r wygra\u0142 Mi\u0119dzynarodow\u0105 Trybun\u0119 Muzyki Elektronicznej w Amsterdamie w kategorii m\u0142odych kompozytor\u00f3w, co by\u0142o kolejnym wielkim sukcesem Mykietyna po nagrodzie dla 3 for 13<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Kiedy przyjdzie Katelbach<\/em> – utw\u00f3r z 1998 r. zosta\u0142 wykonany na koniec. Jest ju\u017c inny, cho\u0107 to te\u017c swoisty kola\u017c, szereg opowie\u015bci. Tytu\u0142 mo\u017ce si\u0119 wydawa\u0107 enigmatyczny komu\u015b, kto nie wie, \u017ce taki w\u0142a\u015bnie niemiecki tytu\u0142 (i pocz\u0105tkowo roboczy) mia\u0142 film Matnia<\/em> Romana Pola\u0144skiego, w kt\u00f3rym mityczny, nie pojawiaj\u0105cy si\u0119 Katelbach pe\u0142ni rol\u0119 Godota. Tu tak\u017ce pojawia si\u0119 tekst po holendersku, ale prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nie wiem, co to za tekst i czy to r\u00f3wnie\u017c g\u0142os Klynstry. Jest element strzelby wypalaj\u0105cej na koniec, czyli odg\u0142os pi\u0142eczki pingpongowej, kt\u00f3ry najpierw jest swoistym refrenem, ale ostatecznie zap\u0119tla si\u0119 i sko\u0144czy\u0107 nie mo\u017ce – p\u00f3ki nie zaczniemy bi\u0107 brawa. <\/p>\n\n\n\n Trzy kompozycje Paw\u0142a Szyma\u0144skiego tworz\u0105 osobny \u015bwiat. Najwcze\u015bniejsza La Folia<\/em> (1979) ma nostalgiczn\u0105 barokowo-wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, zamglon\u0105 aur\u0119 (w\u015br\u00f3d elektroniki pobrzmiewa klawesyn W\u0142adys\u0142awa K\u0142osiewicza) i jest po prostu pi\u0119kna i rozmarzona. Druga, …under the plane tree<\/em>… z 1980 r. funkcjonuje te\u017c pod polskim tytu\u0142em …pod jaworem<\/em>…, kt\u00f3ry wzi\u0105\u0142 si\u0119 z piosenki: „W zielonym gaju ptaszki \u015bpiewaj\u0105, ptaszki \u015bpiewaj\u0105 pod jaworem”. Ptaszki rzeczywi\u015bcie roz\u0107wierkuj\u0105 si\u0119 na ca\u0142\u0105 sal\u0119, w tym ptaszki elektroniczne (nie jestem zreszt\u0105 pewna, czy nie wy\u0142\u0105cznie), i mog\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 jako muzyka relaksacyjna. Z czasem elektroniki s\u0142yszalnej, ostentacyjnej, jest coraz wi\u0119cej. A Through the Looking-Glass…II<\/em> (1988; ten z Berlina) to ju\u017c ca\u0142kiem inna, bardziej abstrakcyjna i mroczna opowie\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n Pomi\u0119dzy nimi – Aela <\/a><\/em>Koto\u0144skiego<\/a> z 1970 r. Pami\u0119tam, jak s\u0142uchali\u015bmy na studiach tego utworu z partytur\u0105 – by\u0142a w\u00f3wczas moda, by tworzy\u0107 partytury muzyki elektronicznej (zdaje si\u0119, \u017ce mia\u0142o to ca\u0142kiem banalne przyczyny finansowe: p\u0142aci\u0142o si\u0119 za nuty). To zdecydowanie jeden z najlepszych jego utwor\u00f3w elektronicznych, cho\u0107 du\u017c\u0105 w nim rol\u0119 odegra\u0142 przypadek i chyba w\u0142a\u015bnie on zadecydowa\u0142 o tym, co w nim najlepsze.<\/p>\n\n\n\n Jego uczniem by\u0142 te\u017c Adam Falkiewicz – prywatnie, b\u0119d\u0105c licealist\u0105. Hypnos<\/em>, utw\u00f3r radiowy, stworzy\u0142 w 1999 r., maj\u0105c zaledwie 19 lat. Jest to rzeczywi\u015bcie raczej s\u0142uchowisko, forma radiowa: opiera si\u0119 na g\u0142osach opowiadaj\u0105cych sny, kt\u00f3rym towarzyszy elektronika podbijaj\u0105ca nastr\u00f3j depresji. Biedny Adam przez wiele lat by\u0142 gn\u0119biony przez w\u0142asne demony, kt\u00f3re ostatecznie nie da\u0142y mu \u017cy\u0107. Szkoda, to by\u0142 prawdziwy talent.<\/p>\n\n\n\n Bardzo udany by\u0142 ten minifestiwal. A ju\u017c nied\u0142ugo zaplanowane s\u0105 w Nowym Teatrze kolejne koncerty z cyklu Scena Muzyki Nowej pod patronatem Towarzystwa im. Witolda Lutos\u0142awskiego, w wykonaniu Chain Ensemble prowadzonego przez Andrzeja Bauera. Najbli\u017cszy koncert 20 pa\u017adziernika<\/a>. Nast\u0119pne: 9 listopada Podr\u00f3\u017ce i „podr\u00f3\u017ce”<\/em> (Kagel, Szalonek, Romitelli), 1 grudnia – Musica Pura z Austrii<\/em> (K\u00fchr, Schaufler, Harnik, Furrer, Gander) i 15 grudnia Renesans i barok dzi\u015b<\/em> (Davies, Sciarrino, Mykietyn). Zobaczymy, co z tego si\u0119 odb\u0119dzie i w og\u00f3le co dalej…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" M\u0142odzi zwolennicy muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej r\u00f3\u017cnego rodzaju (bo nie tylko tej warszawskojesiennej) odkrywaj\u0105 dla siebie od niedawna dorobek nieistniej\u0105cego ju\u017c Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia. To dla nich muzeum, cho\u0107 bardzo interesuj\u0105ce.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9312"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9312"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9312\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9314,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9312\/revisions\/9314"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9312"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9312"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9312"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}