Zaryzykowa\u0142am dzi\u015b pod wiecz\u00f3r wypraw\u0119 do filharmonii mimo ulewy, ale drugiego koncertu wys\u0142ucha\u0142am spokojnie w domu z tuby.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mamy od soboty Wielkanoc, czyli Festiwal Beethovenowski. Pierwszy koncert, na kt\u00f3ry zajrza\u0142am, to recital Szymona Nehringa z ambitnym programem – Beethoven i Brahms. Niestety w Sali Kameralnej (domy\u015blam si\u0119, \u017ce dlatego, \u017ce na 19:30 zaplanowany by\u0142 ju\u017c w du\u017cej sali recital Gabrieli Montero w cyklu NIFC Przed wielkim konkursem), co nie by\u0142o sprzyjaj\u0105c\u0105 okoliczno\u015bci\u0105. Fortepian tam zwykle huczy – wsp\u00f3\u0142czesny fortepian, powinnam u\u015bci\u015bli\u0107, bo pianoforte na konkursie brzmia\u0142y znakomicie.<\/p>\n\n\n\n
Pianista zastosowa\u0142 kolejno\u015b\u0107 nie chronologiczn\u0105, lecz wiekow\u0105: najpierw m\u0142ody i nieopierzony, 20-letni Brahms (Sonata C-dur<\/em> op. 1), a potem do\u015bwiadczony, ponadpi\u0119\u0107dziesi\u0119cioletni Beethoven (Sonata c-moll<\/em> op. 111). Pierwsza sonata pierwszego i ostatnia sonata drugiego. Kiedy\u015b Adam Golka, o kt\u00f3rym tu niedawno wspomina\u0142 schwarzerpeter<\/strong>, nagra\u0142 na p\u0142yt\u0119 tego\u017c Brahmsa, ale \u0142\u0105cz\u0105c go z Hammerklavier<\/em> – i takie po\u0142\u0105czenie te\u017c mia\u0142o sens, zw\u0142aszcza \u017ce temat I cz\u0119\u015bci u Brahmsa ma dok\u0142adnie ten sam rytm. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, na tym podobie\u0144stwa si\u0119 ko\u0144cz\u0105, bo Sonata C-dur<\/em> jest jeszcze bardziej niezborna od Sonaty f-moll<\/em>, kt\u00f3rej s\u0142uchali\u015bmy niedawno w wykonaniu Nelsona Goernera. Ten ostatni mia\u0142 zreszt\u0105 pecha: nie wiem, co to by\u0142a wtedy za publiczno\u015b\u0107, ale oklaski rozlega\u0142y si\u0119 po ka\u017cdej cz\u0119\u015bci. Dzi\u015b na szcz\u0119\u015bcie tak nie by\u0142o. Nehring wydoby\u0142 z tego utworu, co by\u0142 w stanie z niego wydoby\u0107. Z Beethovenem by\u0142y pewne komplikacje: pod koniec I cz\u0119\u015bci p\u0119k\u0142a struna, co rozproszy\u0142o pianist\u0119 na chwil\u0119. Ale w przerwie wyrwa\u0142 j\u0105 i Ariett\u0119<\/em> zagra\u0142 ca\u0142kiem \u0142adnie.<\/p>\n\n\n\n Na internetow\u0105 Montero troch\u0119 si\u0119 sp\u00f3\u017ani\u0142am, ale kiedy sko\u0144czy\u0142a, uzupe\u0142ni\u0142am zaleg\u0142o\u015b\u0107. To jest plus YouTube’a – transmisji radiowej nie mog\u0142abym potem odtworzy\u0107. My\u015bl\u0119 – mo\u017ce to koledzy, kt\u00f3rzy siedzieli na sali, potwierdz\u0105 – \u017ce ten recital by\u0142 lepszy od sierpniowego. Mniej by\u0142o, jak to w\u00f3wczas okre\u015bli\u0142am, „rzucania si\u0119 jak lwica”. Cho\u0107 troch\u0119 te\u017c si\u0119 zdarza\u0142o, Sceny dzieci\u0119ce<\/em> by\u0142y chyba najszybsze, jakie s\u0142ysza\u0142am. B\u0142yskawicznie dzieciaki p\u0119dzi\u0142y w Zabawie w czarnego luda<\/em>, a Rycerz na drewnianym koniu<\/em> hasa\u0142 jak na \u017cadnym innym. Po raz pierwszy zrozumia\u0142am te\u017c, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 po polsku nazywamy Strachy<\/em>, to dzieci\u0119ca zabawa w straszenie (w oryginale F\u00fcrchtenmachen<\/em>) – s\u0142ycha\u0107 by\u0142o ma\u0142e st\u00f3pki uciekaj\u0105cych rozrabiak\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Naprawd\u0119 wzruszaj\u0105ce by\u0142o pi\u0119\u0107 zaimprowizowanych impresji-wspomnie\u0144 z Wenezueli, zw\u0142aszcza po tym, jak pianistka opowiedzia\u0142a o nich. Wenezuela, czyli kraj upad\u0142y. Coraz lepiej ten smutek rozumiemy… Z kolei II Sonata<\/em> Szostakowicza te\u017c ma w sobie smutek, a nawet ponuro\u015b\u0107, ch\u0142\u00f3d. Montero zagra\u0142a j\u0105 naprawd\u0119 \u015bwietnie. Troch\u0119 zap\u0119dzi\u0142a ko\u0144c\u00f3wk\u0119 Ballady g-moll<\/em> Chopina, ale na koniec zjedna\u0142a sobie wszystkich improwizacjami na tematy z sali. I tym razem wykazali si\u0119 blogowicze: Jak\u00f3b<\/strong> za\u015bpiewa\u0142 Na Wojtusia z popielnika iskiereczka mruga<\/em>, a pianofil<\/strong> – Pora na dobranoc, bo ju\u017c ksi\u0119\u017cyc \u015bwieci<\/em> (z Misia Uszatka<\/em>). Z pierwszego tematu zrobi\u0142a walczyka (temat si\u0119 w\u0142a\u015bciwie zgubi\u0142), a z drugiego – od ko\u0142ysanki poprzez na\u015bladowanie Chopina po habaner\u0119 i w ko\u0144cu tango.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zaryzykowa\u0142am dzi\u015b pod wiecz\u00f3r wypraw\u0119 do filharmonii mimo ulewy, ale drugiego koncertu wys\u0142ucha\u0142am spokojnie w domu z tuby.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9315"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9315"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9315\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9318,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9315\/revisions\/9318"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9315"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9315"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9315"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}