{"id":9349,"date":"2020-11-14T23:53:36","date_gmt":"2020-11-14T22:53:36","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=9349"},"modified":"2020-11-15T13:27:55","modified_gmt":"2020-11-15T12:27:55","slug":"morska-opowiesc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2020\/11\/14\/morska-opowiesc\/","title":{"rendered":"Morska opowie\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"\n

Je\u015bli kto\u015b nie wys\u0142ucha\u0142 ani nie obejrza\u0142 najnowszego dzie\u0142a Aleksandra Nowaka i Szczepana Twardocha Syrena. Melodramma aeterna<\/em>, ma jeszcze okazj\u0119 to zrobi\u0107 pod tym linkiem<\/a> do poniedzia\u0142kowego wieczoru. Bardzo warto.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

I dobrze, \u017ce nie trzeba by\u0142o tego s\u0142ucha\u0107 w trzy wieczory, jak to w zesz\u0142ym roku z Drachem<\/a><\/em> by\u0142o (nawiasem m\u00f3wi\u0105c, to wydarzenie otrzyma\u0142o w\u0142a\u015bnie nagrod\u0119 Koryfeusza Muzyki Polskiej – gratulacje), tym bardziej, \u017ce pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142ynnie przechodzi w drug\u0105. Serial jak to serial, czeka si\u0119 na nast\u0119pny odcinek, ale to jednak jest zamkni\u0119ta forma.<\/p>\n\n\n\n

Warto te\u017c zapozna\u0107 si\u0119 w charakterze wst\u0119pu ze swoistym „dziennikiem pok\u0142adowym” (log), w kt\u00f3rym kompozytor dzieli si\u0119<\/a> swoimi impresjami i przemy\u015bleniami w trakcie pisania utworu. Syreny<\/em> dotyczy pierwszych 13 wpis\u00f3w – p\u00f3\u017aniejsze zwi\u0105zane s\u0105 ju\u017c z kolejnym projektem. W najwi\u0119kszym skr\u00f3cie Nowak okre\u015bla to dzie\u0142o tak: „Wieczny melodramat dziewcz\u0105t i ch\u0142opc\u00f3w mierz\u0105cych si\u0119 ze \u015bwiatem, z samymi sob\u0105 wobec chaosu i z sob\u0105 nawzajem. G\u0142os Syreny\/Morza jest wezwaniem do ruszenia w nieuniknion\u0105 podr\u00f3\u017c, a jednocze\u015bnie odpowiedzi\u0105 na potrzeb\u0119 przewodnika. Ale nie mo\u017cna mie\u0107 pewno\u015bci czy to jest g\u0142os z wewn\u0105trz, czy z zewn\u0105trz, ani czy sprzyja, czy lepiej si\u0119 go wystrzega\u0107. Druga osoba z krwi i ko\u015bci te\u017c jest odpowiedzi\u0105, ale r\u00f3wnie\u017c niejednoznaczn\u0105 i na r\u00f3\u017cne sposoby zdradliw\u0105. Wydaje si\u0119, \u017ce jedyn\u0105 realn\u0105. Na drodze do nieokre\u015blonego, niepoj\u0119tego celu. Wzrost poprzez kolejne etapy umierania”.<\/p>\n\n\n\n

To ju\u017c kolejna opera Nowaka, w kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wnymi bohaterami s\u0105 m\u0119\u017cczyzna, kobieta i kto\u015b trzeci – tak by\u0142o w Space Opera<\/em> (Adam, Ewa i Mucha\/\u0141ajka) i w Drachu<\/em> (On, Ona i Drach), w ahat-ili<\/em> rzecz jest bardziej skomplikowana, a bohater\u00f3w wi\u0119cej, ale te\u017c jest w niej tr\u00f3jk\u0105t Inanna-Dumuzi-Ereszkigal, wykonywany zreszt\u0105 przez tych samych \u015bpiewak\u00f3w co Syrena<\/em>: Joanna Freszel, Jan Jakub Monowid, Ewa Biegas. O ile bowiem w Drachu<\/em> mamy baryton, sopran i kontratenor, to w Syrenie<\/em> jest sopran (Puella), mezzosopran (Morze\/Syrena) i kontratenor (Puer). Troch\u0119 mnie zdziwi\u0142o, dlaczego Puella i Puer, bo przecie\u017c z tekstu wynika, \u017ce chodzi jednak o ludzi w sile wieku, ale rozumiem, \u017ce kompozytor chcia\u0142, \u017ceby by\u0142o inaczej ni\u017c w Drachu<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

Morze jest wielk\u0105 fascynacj\u0105 obu autor\u00f3w dzie\u0142a – Nowak o tym bardzo ciekawie pisze na swoim blogu. Nie dziwi wi\u0119c, \u017ce w pierwszej cz\u0119\u015bci brzmi morze g\u0142\u0119boko prze\u017cyte – orkiestra jest po prostu wspania\u0142a, zw\u0142aszcza kiedy nadchodzi sztorm. Trzeba doda\u0107, \u017ce smyczkom AUKSO towarzysz\u0105 saksofony (Bart\u0142omiej Du\u015b), gitara elektryczna (Daniel Popia\u0142kiewicz) i fortepian (Piotr Sa\u0142ajczyk), kt\u00f3re bardzo si\u0119 zaznaczaj\u0105 barwowo, ale ju\u017c w p\u00f3\u017aniejszych partiach utworu. Zaskakuje kontrast mi\u0119dzy rozko\u0142ysan\u0105 orkiestr\u0105 a partiami wokalnymi zaw\u0119\u017conymi do niewielkich odleg\u0142o\u015bci – ale z czasem mo\u017cna to zrozumie\u0107 jako symbol ludzkich ogranicze\u0144, jak r\u00f3wnie\u017c zrozumia\u0142e si\u0119 staje u\u017cycie kontratenoru w momencie, gdy wyra\u017ca strach (Monowid jest tu bardzo przekonywaj\u0105cy) – brzmi to bardziej dramatycznie. A kim jest tytu\u0142owa Syrena? Marek Mo\u015b w swoich paru s\u0142owach wst\u0119pu<\/a> m\u00f3wi o niej jako o bogu, moim zdaniem raczej symbolizuje \u017cywio\u0142 wody (tak jak Drach jest \u017cywio\u0142em ziemi), ale ona sama twierdzi, \u017ce poza swymi bohaterami nie istnieje. Jest w nich.<\/p>\n\n\n\n

W pierwszej cz\u0119\u015bci jest dramatyczny dialog Syreny i Puera, w drugiej, na l\u0105dzie ju\u017c, r\u00f3wnoleg\u0142e monologi (bo trudno to nazwa\u0107 dialogiem) Syreny i Puelli. W trzeciej spotykaj\u0105 si\u0119 wszyscy i pojawia si\u0119 manewr troch\u0119 podobny do fina\u0142u Dracha<\/em> – niemal bezczelne Fis-dur (pojawi\u0142o si\u0119 ju\u017c na kr\u00f3tko tak\u017ce wcze\u015bniej, w drugiej cz\u0119\u015bci), kt\u00f3re jest tu rodzajem syreniego \u015bpiewu. \u015apiewu o \u015bmierci.<\/p>\n\n\n\n

Pisz\u0119 bardzo skr\u00f3towo, bo tego trzeba po prostu pos\u0142ucha\u0107.<\/p>\n\n\n\n

PS. A tymczasem AUKSO dosta\u0142o od pana ministra 20 840 z\u0142 wsparcia, a Bayer Full – 550 tys., nie m\u00f3wi\u0105c o braciach Golcach, kt\u00f3rzy otrzymali… 1 894 670 z\u0142 (Sinfonia Varsovia – dwa razy mniej). Mo\u017cna sobie poogl\u0105da\u0107 list\u0119 beneficjent\u00f3w<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Je\u015bli kto\u015b nie wys\u0142ucha\u0142 ani nie obejrza\u0142 najnowszego dzie\u0142a Aleksandra Nowaka i Szczepana Twardocha Syrena. Melodramma aeterna, ma jeszcze okazj\u0119 to zrobi\u0107 pod tym linkiem do poniedzia\u0142kowego wieczoru. Bardzo warto.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9349"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9349"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9349\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9358,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9349\/revisions\/9358"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9349"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9349"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9349"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}