{"id":9359,"date":"2020-11-17T23:50:43","date_gmt":"2020-11-17T22:50:43","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=9359"},"modified":"2020-11-17T23:53:05","modified_gmt":"2020-11-17T22:53:05","slug":"spotkanie-z-levitem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2020\/11\/17\/spotkanie-z-levitem\/","title":{"rendered":"Spotkanie z Levitem"},"content":{"rendered":"\n

W\u0142a\u015bnie pismo „Musical America” wyr\u00f3\u017cni\u0142o m.in. Igora Levita<\/a> – i przypomnia\u0142o mi to, \u017ce czeka na przes\u0142uchanie jego nowy album pt. Encounter<\/em>. Wi\u0119c przes\u0142ucha\u0142am.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Jak ju\u017c sobie o nim przypomnia\u0142am, zajrza\u0142am te\u017c na jego Twittera – i akurat trafi\u0142am na jego powr\u00f3t do internetowych koncert\u00f3w. Wczoraj zagra\u0142 VI Partit\u0119 e-moll<\/em> Bacha; mo\u017cna j\u0105 oczywi\u015bcie ods\u0142ucha\u0107. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce bardzo mi si\u0119 spodoba\u0142a; moim ulubionym wykonaniem jest oczywi\u015bcie to Piotra Anderszewskiego, ale i to jest znakomite i chwilami wzruszaj\u0105ce. Mniej tu mo\u017ce owej posuwisto\u015bci i skoczno\u015bci, kt\u00f3ra tak ujmuje w suitach PA, ale i t\u0119 wersj\u0119 kupuj\u0119. I zn\u00f3w t\u0142um wyg\u0142odnia\u0142ych s\u0142uchaczy rzuci\u0142 si\u0119 komentowa\u0107 i przy okazji wita\u0107 si\u0119 na nowo i pozdrawia\u0107 wzajemnie – jak na spotkaniu rodzinnym, ale z rodzin\u0105, kt\u00f3r\u0105 naprawd\u0119 si\u0119 lubi.<\/p>\n\n\n\n

Nast\u0119pny koncert twitterowy pianista ma da\u0107 jutro i te\u017c to ma by\u0107 Bach. Powiedzia\u0142, \u017ce zn\u00f3w jest smutno (nawiasem m\u00f3wi\u0105c, Angela Merkel w\u0142a\u015bnie odwo\u0142a\u0142a, \u017ce tak powiem, sylwestra) i wcze\u015bniej robi si\u0119 ciemno, a on poczu\u0142 potrzeb\u0119 bycia razem (togetherness<\/em>), wi\u0119c wr\u00f3ci\u0142 przed swoj\u0105 kamerk\u0119. M\u00f3g\u0142by ju\u017c sprawi\u0107 sobie co\u015b lepszego, chyba go sta\u0107, bo to jest denerwuj\u0105ce. Ale ludzie i tak s\u0105 w wi\u0119kszo\u015bci zadowoleni.<\/p>\n\n\n\n

Czas Bacha. Chyba rzeczywi\u015bcie to dobra muzyka na teraz – \u017ceby skupi\u0107 si\u0119, a zarazem odpr\u0119\u017cy\u0107. Najnowszy, dwup\u0142ytowy album te\u017c od Bacha wychodzi, ale od Bacha w wersji Busoniego – transkrypcji dziesi\u0119ciu organowych chora\u0142\u00f3w. Pierwszy jest ha\u0142a\u015bliwy jak organo pleno<\/em> – Komm, Gott<\/em> Sch\u00f6pfer<\/em>, w kolejnych nastroje si\u0119 zmieniaj\u0105 jak w kalejdoskopie, od pogodnie p\u0119dz\u0105cego Nun komm, der Heiden Heiland<\/em>, po niezwykle skupione, archaizuj\u0105ce i chora\u0142owe Durch Adams Fall<\/em> (w drugiej wersji, BWV 705), przy kt\u00f3rym, przyznam, troch\u0119 mi chodzi\u0142y ciarki.<\/p>\n\n\n\n

Busoni transkrybowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c preludia chora\u0142owe Brahmsa – jest ich tu sze\u015b\u0107. Tu, mo\u017cna powiedzie\u0107, trzej panowie B si\u0119 spotkali, bo Brahms jest w nich bardzo bachowski. Ale na pocz\u0105tku drugiej p\u0142yty mamy ju\u017c Brahmsa b\u0119d\u0105cego w pe\u0142ni sob\u0105, czyli Vier ernste<\/em> Ges\u00e4nge<\/em>, transkrybowane z kolei przez Maksa Regera – nie s\u0142ysza\u0142am tej wersji wcze\u015bniej, bardzo przekonywaj\u0105ca. Ten \u0142a\u0144cuch zwie\u0144czony jest kr\u00f3tk\u0105 pie\u015bni\u0105 Regera Nachtlied<\/em> w transkrypcji starszego kolegi Levita, pianisty berli\u0144skiego Juliana Beckera.<\/p>\n\n\n\n

Ale to nie koniec, to dopiero pocz\u0105tek. Drug\u0105, 28-minutow\u0105 po\u0142ow\u0119 p\u0142yty zape\u0142nia Palais de Mari<\/em> Mortona Feldmana – ostatni jego utw\u00f3r na fortepian, napisany na rok przed \u015bmierci\u0105; tytu\u0142 odnosi si\u0119 do podziwianych przez kompozytora podczas wizyty w Luwrze fragment\u00f3w ruin pa\u0142acu, kt\u00f3ry kiedy\u015b istnia\u0142 na terenie dzisiejszej Syrii. Osobi\u015bcie ogromnie lubi\u0119 Feldmana, kt\u00f3ry mnie wci\u0105ga, a jednocze\u015bnie odpr\u0119\u017ca – na inny zupe\u0142nie spos\u00f3b, ma si\u0119 rozumie\u0107, ni\u017c Bach. Ciche, powolne akordy, ka\u017cdy jak osobny obiekt, ale ich uk\u0142ady si\u0119 powtarzaj\u0105. Czysta kontemplacja. Levit kiedy\u015b ucz\u0119stowa\u0142 tym utworem swoich twitterowych wielbicieli, ja wtedy zrezygnowa\u0142am ze s\u0142uchania, bo z t\u0105 jako\u015bci\u0105 d\u017awi\u0119ku nie mia\u0142o to dla mnie sensu (oni jednak i w tej wersji to kupili). Dlatego teraz tym bardziej si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce ten utw\u00f3r znalaz\u0142 si\u0119 na p\u0142ycie – te 28 minut min\u0119\u0142o mi, jakby to by\u0142o 28 sekund.<\/p>\n\n\n\n

PS. W zesz\u0142y pi\u0105tek po d\u0142u\u017cszej przerwie zajrza\u0142am do redakcji i w poczcie znalaz\u0142am… zaproszenie na 15. Festiwal Goldbergowski. Tak, zaproszenie – ale oczywi\u015bcie do s\u0142uchania w sieci. Na stronie festiwalowej mo\u017cna by\u0142o ogl\u0105da\u0107 streamingi w dniach koncertowych (4-8.11.), a teraz s\u0105 wszystkie na ich kanale YouTube<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W\u0142a\u015bnie pismo „Musical America” wyr\u00f3\u017cni\u0142o m.in. Igora Levita – i przypomnia\u0142o mi to, \u017ce czeka na przes\u0142uchanie jego nowy album pt. Encounter. Wi\u0119c przes\u0142ucha\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9359"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9359"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9359\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9362,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9359\/revisions\/9362"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9359"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9359"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9359"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}