Wybitna mezzosopranistka znana jest publiczno\u015bci przede wszystkim ze wspania\u0142ych kreacji barokowych i mozartowskich. Ale wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 jej repertuaru jest muzyka wsp\u00f3\u0142czesna.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Szczeg\u00f3lnie wa\u017cna jest dla niej wsp\u00f3\u0142praca z w\u0142oskim kompozytorem Salvatorem Sciarrino – i dla niego jak wida\u0107 te\u017c, skoro trwa to ju\u017c kilkuna\u015bcie lat. W 2004 r. zadebiutowa\u0142a jako Lady Macbeth w operze Macbeth<\/em> i od tego czasu jest jedn\u0105 z najbardziej cenionych wykonawczy\u0144 jego muzyki. Wyst\u0119powa\u0142a we wszystkich jego kolejnych operach, niekt\u00f3re z r\u00f3l zosta\u0142y napisane specjalnie dla niej. By\u0142a ju\u017c Izumi w Da gelo a gelo<\/em>, La Malaspin\u0105 w Luci mie traditrici<\/em>, Suzarr\u0105 w L’altro giardino<\/em>, La Donn\u0105 w Superflumina<\/em>, a ponadto dokona\u0142a prawykona\u0144 napisanych dla niej dzie\u0142: Immagina il deserto<\/em> oraz Cantiere del poema<\/em>; ten ostatni utw\u00f3r by\u0142 wykonany r\u00f3wnie\u017c na Warszawskiej Jesieni<\/a>. Zosta\u0142 te\u017c wykonany dzi\u015b na koncercie online’owym Chain Ensemble w ramach Sceny Muzyki Nowej, ostatnim w tym roku, streamingowanym z Nowego Teatru.<\/p>\n\n\n\n Renesans i barok dzi\u015b – mo\u017cna by d\u0142uga\u015bny program na ten temat u\u0142o\u017cy\u0107. Andrzej Bauer poprzesta\u0142 w\u0142a\u015bnie na dw\u00f3ch dzie\u0142ach Sciarrina, do\u0142\u0105czaj\u0105c do nich Mykietyna. Pierwszy z utwor\u00f3w w\u0142oskiego tw\u00f3rcy troch\u0119 mnie zaskoczy\u0142, przywyk\u0142am bowiem do jego brzmie\u0144 w granicach ciszy, szemrz\u0105cych i dr\u017c\u0105cych, a Le voci sottovetro<\/em> to po prostu bardzo szczeg\u00f3lne opracowanie czterech madryga\u0142\u00f3w Gesualda. Da Venosa jest jedn\u0105 z fascynacji Sciarrina, to w\u0142a\u015bnie wariacj\u0105 wok\u00f3\u0142 jego \u017cycia jest wykonywana i u nas opera Luci mie traditrici<\/em>, ale nie ma tam cytat\u00f3w z Gesualda, jest za to z innego, starszego przedstawiciela manieryzmu, Claude’a Le Jeune. W Le voci…<\/em> jest sam Gesualdo, tylko zaskakuj\u0105co przeinstrumentowany, nawet z winkrustowanym momentami g\u0142osem.<\/p>\n\n\n\n Anna Radziejewska przy okazji pokazuje swoj\u0105 wszechstronno\u015b\u0107, bo w tym utworze jej g\u0142os ma g\u0119st\u0105, ciemn\u0105 barw\u0119 altow\u0105, by w Cantiere del poema<\/em> przybra\u0107 zupe\u0142nie inne, ja\u015bniejsze brzmienie. I zn\u00f3w mnie ten utw\u00f3r zachwyci\u0142. Cho\u0107 tam po prawdzie renesans jest obecny w tylko jednym wersie Petrarki, kt\u00f3ry kompozytor wpl\u00f3t\u0142 we w\u0142asny tekst, a sama muzyka jest bardziej typowa dla Sciarrina, szemrz\u0105ca i rozedrgana jak poranny \u015bpiew ptak\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Obawia\u0142am si\u0119 troch\u0119, \u017ce m\u0142odzie\u0144cze 3 for 13<\/em> Paw\u0142a Mykietyna b\u0119dzie si\u0119 stylistycznie ostro wybija\u0107 z kontekstu, bo wi\u0119cej tam barokowych dos\u0142owno\u015bci (w sensie baroku poci\u0119tego i zrekonstruowanego, jak u Paw\u0142a Szyma\u0144skiego), ale okaza\u0142o si\u0119, \u017ce nie mia\u0142am racji – w\u0142a\u015bnie w tym kontek\u015bcie dostrzega\u0142o si\u0119, \u017ce w rozpadzie barokowego schematu jest tu co\u015b podobnego. Pod koniec ju\u017c mniej, ale pocz\u0105tek przez chwil\u0119 zabrzmia\u0142 jak dalszy ci\u0105g Sciarrina.<\/p>\n\n\n\n