Jurek Dyba\u0142 jest cz\u0142owiekiem wielu talent\u00f3w: nie podejrzewa\u0142am, \u017ce poza gr\u0105 na kontrabasie i dyrygentur\u0105 potrafi te\u017c re\u017cyserowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
By\u0142am na pierwszej edycji Festiwalu im. Pendereckiego, odbywaj\u0105cego si\u0119 320 m pod ziemi\u0105, w zabrza\u0144skiej kopalni Guido – pisa\u0142am o tym tutaj<\/a>, a link do zdj\u0119\u0107 w ko\u0144c\u00f3wce wpisu jest chyba wci\u0105\u017c czynny. P\u00f3\u017aniej ju\u017c nie je\u017adzi\u0142am, bo zwykle co\u015b mi si\u0119 nak\u0142ada\u0142o, i teraz zaskoczy\u0142o mnie, \u017ce to ju\u017c \u00f3sma edycja, ale nie da si\u0119 ukry\u0107… Oczywi\u015bcie edycji jako takiej by\u0107 nie mog\u0142o, w zamian organizatorzy zaproponowali filmowo-muzyczn\u0105 impresj\u0119 Agnus Dei<\/em>, po\u015bwi\u0119con\u0105 pami\u0119ci zmar\u0142ego w marcu patrona festiwalu, a za dwa dni udost\u0119pni\u0105 rejestracj\u0119 koncertu sprzed trzech lat, na kt\u00f3rym Siedem bram Jerozolimy<\/em> prowadzi\u0142 kompozytor.<\/p>\n\n\n\n Film pokazany dzi\u015b wyre\u017cyserowa\u0142, jako si\u0119 rzek\u0142o, inicjator i szef festiwalu, a zarazem szef orkiestry Sinfonietta Cracovia, Jurek Dyba\u0142. Warto obejrze\u0107 (linki pod poprzednim wpisem), trwa tylko 17 minut, ale naprawd\u0119 robi wra\u017cenie. Nie do\u015b\u0107, \u017ce \u015bwietnie dobrany program, to jeszcze ca\u0142o\u015b\u0107 ciekawie sfilmowana. Aria<\/em> z III Suity orkiestrowej<\/em> Bacha rozbrzmiewa z pe\u0142n\u0105 nostalgii pogod\u0105 w tle zdj\u0119\u0107 z pierwszego festiwalu, z obecno\u015bci\u0105 kompozytora (i ja tam by\u0142am, i szampana z nimi pi\u0142am…). Zmiana nastroju jest nag\u0142a i ca\u0142kowita – ciemno\u015b\u0107, \u017ca\u0142oba. Agnus Dei<\/em> z Polskiego Requiem<\/em> powsta\u0142o po \u015bmierci prymasa Wyszy\u0144skiego, a teraz pos\u0142u\u017cy\u0142o do wyra\u017cenia \u017ca\u0142oby po samym Pendereckim, wykonane w opracowaniu na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 nieod\u017ca\u0142owanego wybitnego wiolonczelisty Borisa Pergamenszczikowa. Niesamowitym pomys\u0142em by\u0142o umieszczenie muzyk\u00f3w w pandemicznych p\u00f3\u0142torametrowych odleg\u0142o\u015bciach pojedynczo na d\u0142ugo\u015b\u0107 korytarza; kamera b\u0142\u0105dzi od jednego do drugiego. Logistyka tego wykonania musia\u0142a by\u0107 do\u015b\u0107 skomplikowana, ale wysz\u0142o \u015bwietnie.<\/p>\n\n\n\n Dwa ostatnie utwory zesp\u00f3\u0142 wykona\u0142 ju\u017c w jasno o\u015bwietlonej Sali Kompresor\u00f3w. Najpierw kr\u00f3ciutka, oniryczna Ko\u0142ysanka<\/em> – wolna cz\u0119\u015b\u0107 Kwintetu smyczkowego<\/em> Joanny Wnuk-Nazarowej. Ten utw\u00f3r, mo\u017cna powiedzie\u0107, jest prawykonywany na raty – Scherzo<\/em> zagra\u0142 Kwartet Polski Deutsche Oper Berlin na 80. urodziny Pendereckiego; to ten zesp\u00f3\u0142 zam\u00f3wi\u0142 dzie\u0142o z tej w\u0142a\u015bnie okazji, jednak kompozytorka nie zd\u0105\u017cy\u0142a napisa\u0107 go w ca\u0142o\u015bci (w ko\u0144cu mia\u0142a w\u00f3wczas jeszcze inne zaj\u0119cia). Pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej ca\u0142o\u015b\u0107 wr\u0119czy\u0142a adresatowi dedykacji. Utw\u00f3r czeka wi\u0119c na prawdziwe prawykonanie, a dzi\u015b ten ma\u0142y fragment zosta\u0142 wykonany w wersji na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105.<\/p>\n\n\n\n Aria<\/em> z Trzech utwor\u00f3w w dawnym stylu<\/em> zabrzmia\u0142a na koniec jako znakomita rama tego wirtualnego koncertu, symetrycznie do Arii<\/em> Bacha. Rama podw\u00f3jna zreszt\u0105, poniewa\u017c wykonano j\u0105 r\u00f3wnie\u017c na inauguracji pierwszego festiwalu. I r\u00f3wnie\u017c pojawi\u0142 si\u0119 portret kompozytora autorstwa innego utalentowanego polskiego kontrabasisty z Filharmonik\u00f3w Wiede\u0144skich – Bartosza Sikorskiego. Wtedy, w 2013 r., pokazano tu jego wystaw\u0119 (Sikorski jest r\u00f3wnie\u017c znakomitym, cenionym plastykiem). A teraz mo\u017cemy te\u017c obejrze\u0107 zrobion\u0105 przeze\u0144 jaki\u015b czas temu impresj\u0119 festiwalow\u0105<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jurek Dyba\u0142 jest cz\u0142owiekiem wielu talent\u00f3w: nie podejrzewa\u0142am, \u017ce poza gr\u0105 na kontrabasie i dyrygentur\u0105 potrafi te\u017c re\u017cyserowa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9431"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9431"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9431\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9432,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9431\/revisions\/9432"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9431"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9431"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9431"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}