Teatr ten jest tak elegancki, \u017ce nawet zaproszenie na streaming przysy\u0142a na kartoniku. Taktyka chyba niez\u0142a, zwa\u017cywszy, \u017ce poczu\u0142am si\u0119 zobowi\u0105zana do obejrzenia i nie \u017ca\u0142uj\u0119.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Tym bardziej, \u017ce by\u0142a to zaleg\u0142o\u015b\u0107 – nie by\u0142am obecna na premierze Napoju mi\u0142osnego<\/em> Donizettiego, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w grudniu 2019 r., poniewa\u017c w tym samym czasie znajdowa\u0142am si\u0119 w Wiedniu w zwi\u0105zku z premier\u0105 Halki<\/em> w Theater an der Wien. Tymczasem spektakl bytomski jest wart obejrzenia i pos\u0142uchania – dzi\u015b odby\u0142a si\u0119 transmisja na \u017cywo, ale jeszcze do ko\u0144ca kwietnia powisi na teatralnym VOD (za 20 z\u0142). Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142o to wydarzenie hybrydowe, poniewa\u017c na balkonie siedzia\u0142o ze 30 os\u00f3b (i nawet klaskali), ale domy\u015blam si\u0119, \u017ce ta publiczno\u015b\u0107 rekrutowa\u0142a si\u0119 z pracownik\u00f3w i os\u00f3b bliskich teatrowi. Zapowied\u017a w ka\u017cdym razie by\u0142a pod s\u0142uchaczy online: prosimy o u\u017cywanie telefon\u00f3w kom\u00f3rkowych czy innych urz\u0105dze\u0144 elektronicznych wy\u0142\u0105cznie w celu odbioru spektaklu, dozwolone jest spo\u017cywanie posi\u0142k\u00f3w i picie, czy jako\u015b tak. Orkiestra – to obecna sta\u0142a praktyka w operach – rozmieszczona by\u0142a na ca\u0142ym parterze widowni. Dyrygowa\u0142 kierownik muzyczny rodem z Francji, Franck Chastrusse Colombier, kt\u00f3ry w przerwie powiedzia\u0142 kilka zda\u0144 ca\u0142kiem niez\u0142\u0105 polszczyzn\u0105.<\/p>\n\n\n\n Re\u017cyserka Karolina Sofulak umie\u015bci\u0142a akcj\u0119 Napoju<\/em> w hotelu, wzorowanym na filmowym Grand Hotel Budapest. Niejedn\u0105 oper\u0119 ju\u017c widzia\u0142am przeniesion\u0105 do hotelu; tutaj Adina jest szefow\u0105, Giannetta mened\u017cerk\u0105, Nemorino recepcjonist\u0105, a Dulcamara i wojskowi z Belcorem na czele s\u0105 go\u015b\u0107mi hotelowymi. Nie do ko\u0144ca to si\u0119 trzyma kupy, bo jak mo\u017cliwe s\u0105 amory mi\u0119dzy szefow\u0105 a recepcjonist\u0105 – tj. mo\u017cliwe i owszem, ale pewnie raczej odbywa\u0142yby si\u0119 w tajemnicy. Ale nie ma co si\u0119 czepia\u0107, przecie\u017c to zabawa. Szczeg\u00f3\u0142em, kt\u00f3ry mnie dodatkowo rozbawi\u0142, by\u0142o ukazanie si\u0119 pod koniec I aktu rozebranych \u017co\u0142nierzy w szelkach, kt\u00f3rzy jako \u017cywo przypominali mokre sny prawak\u00f3w o paradach r\u00f3wno\u015bci – a chodzi\u0142o po prostu o to, \u017ce Belcore dosta\u0142 rozkaz i wezwa\u0142 swoich podw\u0142adnych, \u017ceby si\u0119 zbierali. No, ale mniejsza z tym.<\/p>\n\n\n\n Ten spektakl warto obejrze\u0107 przede wszystkim dla obsady, kt\u00f3ra jest znakomita – ta sama zreszt\u0105, co na rzeczonej premierze. Adina, nie sprawiaj\u0105ca wra\u017cenia bizneswoman, ale maj\u0105ca du\u017co wdzi\u0119ku, a przede wszystkim pi\u0119kny, sprawny g\u0142os – to Gabriela Go\u0142aszewska, zwyci\u0119\u017cczyni ostatniego Konkursu im. Ady Sari<\/a>, kt\u00f3ra w dziedzinie aktorstwa z pewno\u015bci\u0105 dokona\u0142a post\u0119pu. Obaj g\u0142\u00f3wni amanci – Nemorino (Andrzej Lampert) i Belcore (Stanis\u0142aw Kuflyuk) s\u0105, by tak rzec, bez pud\u0142a pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem – i g\u0142osu, i kreacji scenicznej. Kompletu dope\u0142nia dowcipny i nie nadmiernie przerysowany Adam Wo\u017aniak. Bardzo to by\u0142 przyjemny spos\u00f3b na sp\u0119dzenie wieczoru walentynkowego, ale i na inny wiecz\u00f3r te\u017c mo\u017ce by\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Teatr ten jest tak elegancki, \u017ce nawet zaproszenie na streaming przysy\u0142a na kartoniku. Taktyka chyba niez\u0142a, zwa\u017cywszy, \u017ce poczu\u0142am si\u0119 zobowi\u0105zana do obejrzenia i nie \u017ca\u0142uj\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9479"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9479"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9479\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9480,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9479\/revisions\/9480"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9479"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9479"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9479"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}