Dawno tu o Wajnbergu nie by\u0142o. A za dwa dni kolejny jubileusz – 25. rocznica \u015bmierci. Ale nie tylko dlatego o nim m\u00f3wi\u0119.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jest kilka mocnych pretekst\u00f3w. Przede wszystkim: nadmienia\u0142am tu niedawno, \u017ce od kilku miesi\u0119cy istnieje Instytut Mieczys\u0142awa Wajnberga. Jego za\u0142o\u017cycielami byli skrzypaczka Maria S\u0142awek (prezeska), flecistka Ania Karpowicz (wiceprezeska) i Aleksander Laskowski (cz\u0142onek zarz\u0105du). De facto zosta\u0142 zarejestrowany jako fundacja dwa tygodnie temu. Ka\u017cda z tych os\u00f3b ma swoje zwi\u0105zki z Wajnbergiem: Maria S\u0142awek nagra\u0142a p\u0142yt\u0119 z jego muzyk\u0105, zrobi\u0142a doktorat z jego sonat i zorganizowa\u0142a na stulecie jego urodzin sesj\u0119 muzykologiczn\u0105 na Akademii Muzycznej w Krakowie (bra\u0142am w niej zreszt\u0105 udzia\u0142<\/a>). Ania Karpowicz te\u017c gra jego utwory i organizuje festiwal WarszeMuzik. Alek Laskowski pilotowa\u0142 Rok Wajnberga na \u015bwiecie, kiedy jeszcze pracowa\u0142 w Instytucie Adama Mickiewicza; odszed\u0142 stamt\u0105d, kiedy zamkn\u0105\u0142 ten rozdzia\u0142.<\/p>\n\n\n\n Poznali si\u0119 wszyscy stosunkowo niedawno i stwierdzili, \u017ce posta\u0107 Wajnberga jest dla nich na tyle wa\u017cna i bliska, \u017ce trzeba co\u015b w zwi\u0105zku z nim zrobi\u0107. Maria S\u0142awek m\u00f3wi, \u017ce po tych kilku latach zajmowania si\u0119 nim „traktuje go rodzinnie” i \u017ce jest to „tw\u00f3rczo\u015b\u0107, kt\u00f3ra nie daje spokoju”. Dla Ani Karpowicz szczeg\u00f3lnie wa\u017cne jest przywr\u00f3cenie Wajnberga (Mietka – jak m\u00f3wi\u0105 obie) jego rodzinnemu miastu, Warszawie. Tablica na domu rodzinnym przy \u017belaznej 66 ju\u017c jest. B\u0119dzie te\u017c ulica. Zamierzaj\u0105 zrobi\u0107 spacerownik „Warszawa Wajnberga”, cho\u0107 b\u0119dzie to g\u0142\u00f3wnie spacer po nieistniej\u0105cym ju\u017c mie\u015bcie.<\/p>\n\n\n\n Wie\u015bci o dzia\u0142alno\u015bci instytutu i w og\u00f3le zwi\u0105zane z kompozytorem pokazuj\u0105 si\u0119 na Facebooku<\/a>. Mo\u017cna tam m.in. znale\u017a\u0107 zdj\u0119cia z ods\u0142oni\u0119cia wspomnianej tablicy, wiadomo\u015bci o r\u00f3\u017cnych inicjatywach zwi\u0105zanych z Wajnbergiem (np. takiej<\/a>), a tak\u017ce zapowied\u017a uczczenia 25. rocznicy jego \u015bmierci pi\u0105tkowym koncertem w ramach Polin Music Festival<\/a> (w tym roku ca\u0142kowicie online). Z kolei jutro wieczorem odb\u0119dzie si\u0119 spotkanie zoomowe na temat plan\u00f3w dzia\u0142alno\u015bci instytutu.<\/p>\n\n\n\n Wci\u0105\u017c te\u017c wychodz\u0105 nowe p\u0142yty. CD Accord wyda\u0142o w\u0142a\u015bnie kolejn\u0105, pi\u0105t\u0105 ju\u017c pozycj\u0119 w cyklu kwartetowym w wykonaniu Kwartetu \u015al\u0105skiego (pozosta\u0142y im do nagrania jeszcze dwie). Tym razem s\u0105 to dwa ostatnie utwory tego gatunku, XVI<\/em> i XVII Kwartet<\/em>, a mi\u0119dzy nimi I Kwartet<\/em>, jeszcze warszawski, z 1937 r. Wajnberg go opracowa\u0142 po latach i nie wiadomo, jak wiele w nim zmieni\u0142, ale pozosta\u0142 ten szczeg\u00f3lny rodzaj melancholii, zupe\u0142nie inny od p\u00f3\u017aniejszego – taki m\u0142odzie\u0144czy spleen w kierunku ekspresjonizmu; ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 jest taneczna i cho\u0107 Danuta Gwizdalanka w om\u00f3wieniu por\u00f3wna\u0142a jej temat do \u017cydowskiego freilechs<\/em>, to ja tu s\u0142ysz\u0119 melodi\u0119 bardziej uniwersaln\u0105, troch\u0119 s\u0142owia\u0144sk\u0105. Najbardziej jednak powala XVI Kwartet<\/em>, po\u015bwi\u0119cony siostrze Esterze; taki cichy lament bez \u0142ez, bo wszystkie dawno wysch\u0142y. Po prostu ciarki chodz\u0105.<\/p>\n\n\n\n Dosta\u0142am te\u017c cykl wydany przez DUX w wykonaniu Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia Amadeus pod batut\u0105 Anny Duczmal-Mr\u00f3z. Wcze\u015bniej dotar\u0142a do mnie tylko pierwsza p\u0142yta z serii, z Symfoniami kameralnymi I<\/em> i III<\/em> oraz I Koncertem fletowym<\/em> z \u0141ukaszem D\u0142ugoszem; do tego doszed\u0142 dwup\u0142ytowy album z Symfoniami kameralnymi II<\/em> i IV<\/em>, II Koncertem fletowym<\/em> (z tym samym solist\u0105) i II Sinfoniett\u0105<\/em>. Na kolejnej p\u0142ycie s\u0105 II<\/em> i VII Symfonia<\/em>. Tym samym jest to pierwsze polskie wykonanie kompletu Symfonii kameralnych<\/em>, a zdaje si\u0119, \u017ce to jeszcze nie koniec. To wykonanie jest zupe\u0142nie inne ni\u017c znane nam z albumu Kremeraty, bardziej refleksyjne, momentami wr\u0119cz hipnotyczne. Szkoda tylko, \u017ce autor om\u00f3wienia utwor\u00f3w w ksi\u0105\u017ceczkach, Dariusz Marciniszyn, skupi\u0142 si\u0119 na zewn\u0119trznym opisie i pomin\u0105\u0142 rzeczy najwa\u017cniejsze, np. \u017ce pierwsze trzy Symfonie kameralne<\/em> to opracowania m\u0142odzie\u0144czych kwartet\u00f3w smyczkowych, tylko czwarta rzeczywi\u015bcie powsta\u0142a pod koniec \u017cycia Wajnberga, te\u017c zreszt\u0105 z udzia\u0142em cytat\u00f3w z wcze\u015bniejszych dzie\u0142.<\/p>\n\n\n\n Ju\u017c pierwsz\u0105 z tych p\u0142yt zachwyci\u0142 si\u0119 hiszpa\u0144ski magazyn muzyczny „Scherzo”, przyznaj\u0105c jej nagrod\u0119 Excepcional, czego jedn\u0105 z konsekwencji by\u0142o poproszenie dyrygentki o napisanie eseju o kompozytorze. Ukaza\u0142 si\u0119 na \u0142amach w numerze z maja 2019; niestety po hiszpa\u0144sku i tylko na papierze. Pani Anna do\u0142\u0105czy\u0142a do p\u0142yt list, kt\u00f3rego fragmenty pozwol\u0119 sobie zacytowa\u0107 (mam nadziej\u0119, \u017ce nie b\u0119dzie mi tego mia\u0142a za z\u0142e): „…Kilka lat intensywnie analizowa\u0142am \u017cycie kompozytora i wnikliwie stara\u0142am si\u0119 przekaza\u0107 d\u017awi\u0119kiem to, co Wajnberg prze\u017cywa\u0142 na ka\u017cdym etapie swojego \u017cycia w momencie, w kt\u00f3rym przelewa\u0142 je na papier. (…) Rozprzestrzenianie muzyki tego\u017c kompozytora na \u015bwiecie jest dla mnie niebywale wa\u017cn\u0105 misj\u0105. Ca\u0142kowicie poch\u0142on\u0105\u0142 on moje \u017cycie i my\u015bli”. Ten Wajnberg naprawd\u0119 co\u015b z lud\u017ami robi. Zw\u0142aszcza z dobrymi muzykami.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dawno tu o Wajnbergu nie by\u0142o. A za dwa dni kolejny jubileusz – 25. rocznica \u015bmierci. Ale nie tylko dlatego o nim m\u00f3wi\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9497"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9497"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9497\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9500,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9497\/revisions\/9500"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9497"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9497"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9497"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}