Tak si\u0119 dobrze sk\u0142ada, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 tego, co s\u0142ucha\u0142am w weekend, wci\u0105\u017c wisi w sieci i mo\u017cna by\u0142o sobie czasem pos\u0142ucha\u0107 czego\u015b z op\u00f3\u017anieniem. W „normalnych” czasach nie by\u0142oby takiego komfortu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jak ju\u017c wspomina\u0142am, w pi\u0105tek rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 zar\u00f3wno POLIN Music Festival, jak cz\u0119\u015b\u0107 muzyczna Nowych Epifanii. Ten drugi festiwal jest na wej\u015bci\u00f3wki, a poszczeg\u00f3lne koncerty wisz\u0105 po 48 godzin od pory ukazania si\u0119. Koncerty tego pierwszego – wszystkie – mo\u017cna za free ods\u0142ucha\u0107 na kanale YouTube Muzeum POLIN. Koncert pie\u015bni \u017cydowskich Wajnberga, o kt\u00f3rym pisa\u0142am wcze\u015bniej (bardzo polecam; wykonawcy niezwykle si\u0119 wczuli), poprzedzony by\u0142 jeszcze przez wyst\u0119p Michaela Guttmanna i przyjaci\u00f3\u0142, natomiast nie by\u0142a to – jak zapowiadano wcze\u015bniej – transmisja ze Szwajcarii, lecz retransmisja zesz\u0142orocznego wyst\u0119pu (na tym koncercie nie by\u0142am; odwiedzi\u0142am zreszt\u0105 tylko pierwszy dzie\u0144 zesz\u0142orocznego festiwalu i nie wspomina\u0142am o nim na blogu). Szkoda, \u017ce nie by\u0142o opisane, co muzycy w danym momencie graj\u0105 – poza zapowiedzian\u0105 suit\u0105 Baal Shem<\/em> Ernesta Blocha. Wczoraj by\u0142 dzie\u0144 fortepianu: najpierw recital Alexeya Botvinova z Odessy, kt\u00f3ry zagra\u0142 suit\u0119 Seven Landscapes<\/em> swojego krajana Jana Freidlina, mieszkaj\u0105cego obecnie w Izraelu, autora m.in. muzyki teatralnej i filmowej, co w tym bardzo obrazowym utworze s\u0142ycha\u0107, a potem (niestety) suit\u0119 Glassa z filmu Godziny,<\/em> kt\u00f3r\u0105 to muzyk\u0119 mo\u017cna znie\u015b\u0107 w filmie, ale osobno nudna jest jak flaki z olejem. Po nim z Nowego Jorku zagra\u0142 nam Gershwina Eric Himy – bardzo sprawny, ale troch\u0119 powierzchowny, i jego instrument mia\u0142 nie\u0142adny, ostry d\u017awi\u0119k. Wreszcie dzi\u015b tradycyjnie na fina\u0142 – tango, ale tym razem nuevo, poniewa\u017c w tym roku przypada 100. rocznica urodzin Astora Piazzolli. Zesp\u00f3\u0142 SONICO prowadzony przez znanego ju\u017c nam kontrabasist\u0119 Ariela Ebersteina gra\u0142 repertuar swojej najnowszej p\u0142yty, \u0142\u0105cz\u0105cej tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Piazzolli z utworami innego tw\u00f3rcy tango nuevo – Eduardo Roviry. Ten napisa\u0142 nawet tango dodekafoniczne – nie s\u0142ysza\u0142am o tym nigdy. Ciekawe.<\/p>\n\n\n\n Nowe Epifanie w tym roku maj\u0105 narzucaj\u0105ce si\u0119 has\u0142o: Pie\u015bni czasu moru. Jak na razie w nurcie muzycznym odniesiono si\u0119 do „\u015bmierci” instrument\u00f3w, czyli ich wyj\u015bciu z u\u017cyciu. Maria Erdman z flecistk\u0105 Karolin\u0105 Zych i Justyn\u0105 M\u0142ynarczyk graj\u0105c\u0105 na violi da gamba pokaza\u0142a „koniec \u015bwiata klawikordu” poprzez program zawieraj\u0105cy w wi\u0119kszo\u015bci dzie\u0142a Carla Philippa Emanuela Bacha, ale te\u017c Telemanna oraz Jakoba Friedricha Kleinknechta. Klawikord wyszed\u0142 z u\u017cycia z powodu nik\u0142ego wolumenu brzmienia, kt\u00f3ry nie nadawa\u0142 si\u0119 na publiczne koncerty. Wczorajsza „\u015bmier\u0107 violi da gamba – muzyka wczesnego kapitalizmu” obrazowa\u0142a odej\u015bcie instrumentu bardziej jeszcze popularnego i wyj\u0105tkowego, ale r\u00f3wnie\u017c o brzmieniu s\u0142abszym ni\u017c kolejne formy instrument\u00f3w smyczkowych – pech chcia\u0142, \u017ce przyczynili si\u0119 do tego Carl Friedrich Abel i Johann Christian Bach, kt\u00f3rzy byli zwolennikami i organizatorami koncert\u00f3w publicznych, ale te\u017c mi\u0142o\u015bnikami gamby, na kt\u00f3r\u0105 napisali wiele utwor\u00f3w. Anna i Krzysztof Firlusowie oraz Tomasz Pokrzywi\u0144ski zagrali repertuar wybrany z sonat Abla odkrytych kilka lat temu przez Soni\u0119 Wronkowsk\u0105, kt\u00f3ry znalaz\u0142 si\u0119 na p\u0142ycie DUX sprzed dw\u00f3ch lat – do mnie akurat ta p\u0142yta nie trafi\u0142a, ale widz\u0119, \u017ce chyba w ca\u0142o\u015bci (niestety po kawa\u0142ku) zosta\u0142a umieszczona na YouTube, wi\u0119c mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107. To muzyka wirtuozowska i efektowna. Dzi\u015b w ramach Nowych Epifanii \u015bpiewa\u0142 pie\u015bni „morowe” Adam Strug z Monodi\u0105 Polsk\u0105, ale na razie sobie darowa\u0142am – mo\u017ce jutro. Reszta koncert\u00f3w w przysz\u0142y weekend.<\/p>\n\n\n\n Mi\u0119dzy tymi wszystkimi koncertami uda\u0142o mi si\u0119 jeszcze zajrze\u0107 na kolejne Odd\u017awi\u0119ki<\/em> z cyklu Sinfonii Varsovii, po\u015bwi\u0119cone muzyce polskiej XX i XXI w. Te\u017c wisz\u0105 na tubie, na kanale orkiestry. Tym razem odby\u0142y si\u0119 w sali UMFC bez publiczno\u015bci, pod batut\u0105 Szymona Bywalca, a w programie znalaz\u0142y si\u0119 10 ta\u0144c\u00f3w polskich<\/em> na orkiestr\u0119 kameraln\u0105 Lutos\u0142awskiego (jedno z licznych podobnych dzie\u0142 z lat 50.; to akurat rzadziej grywane), II Symfonia<\/em> Andrzeja Krzanowskiego z 1984 r. – na sk\u0142ad podobny do Preludi\u00f3w i fugi<\/em> Lutos\u0142awskiego, maj\u0105ca zreszt\u0105 podobny typ intensywno\u015bci i \u015bpiewno\u015bci. Wreszcie prawykonanie: Koncert na klarnet, multiperkusj\u0119 i orkiestr\u0119<\/em> m\u0142odej kompozytorki Martyny Koseckiej z 2019 r., nawi\u0105zuj\u0105cy w nazwach cz\u0119\u015bci do II Symfonii<\/em> Lutos\u0142awskiego (H\u00e9sitant\u00a0<\/em>i\u00a0Direct<\/em>), ale pod wzgl\u0119dem stylistyki raczej plasuj\u0105ce si\u0119, co potwierdza sama autorka, w postspektralizmie. Ciekawe brzmienia, w og\u00f3le pomys\u0142 po\u0142\u0105czenia takich w\u0142a\u015bnie solist\u00f3w interesuj\u0105cy (grali Rados\u0142aw Soroka i Karol Krasi\u0144ski). Kolejne Odd\u017awi\u0119ki<\/em> ju\u017c 13 marca. To bardzo warto\u015bciowy cykl.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tak si\u0119 dobrze sk\u0142ada, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 tego, co s\u0142ucha\u0142am w weekend, wci\u0105\u017c wisi w sieci i mo\u017cna by\u0142o sobie czasem pos\u0142ucha\u0107 czego\u015b z op\u00f3\u017anieniem. W „normalnych” czasach nie by\u0142oby takiego komfortu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9505"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9505"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9505\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9506,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9505\/revisions\/9506"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9505"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9505"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9505"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}