Bardzo tajemnicza sprawa z tym nowo odnalezionym fortepianem Chopina. Znajduje si\u0119 w prywatnej kolekcji gdzie\u015b w Niemczech i tylko na trzy dni zosta\u0142 wypo\u017cyczony do Hamburga, w\u0142a\u015bnie na dzisiejszy koncert.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Kilka miesi\u0119cy temu Hubert Rutkowski, profesor Hochschule f\u00fcr Musik und Theater w Hamburgu, a zarazem prezes Towarzystwa Chopinowskiego w tym mie\u015bcie, otrzyma\u0142 wiadomo\u015b\u0107, \u017ce jest taki instrument Pleyela, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by by\u0107 fortepianem Chopina. Tak si\u0119 sk\u0142ada, \u017ce nietrudno to sprawdzi\u0107 – instrumenty maj\u0105 numery, a one znajduj\u0105 si\u0119 w zachowanych rejestrach sprzeda\u017cy. By\u0142o wi\u0119c wiadomo<\/a>, \u017ce model PP, czyli Petit Patron, o numerze 13214 znajdowa\u0142 si\u0119 w mieszkaniu Chopina od marca 1847 do lutego 1848, kiedy to powr\u00f3ci\u0142 do firmy, by zosta\u0107 sprzedany dalej. Towarzyszy\u0142 wi\u0119c dramatycznemu czasowi rozpadu zwi\u0105zku Chopina z George Sand, ale te\u017c grali na nim jego uczniowie, w tym tak wa\u017cni jak Karol Mikuli, Adolphe Gutmann, Thomas Tellefsen, Marcelina Czartoryska, Maria Kalergis czy te\u017c Jane Stirling. Ekspertyzy dokonali wybitni specjali\u015bci, jak Beniamin Vogel czy Olivier Fadini z Pary\u017ca.<\/p>\n\n\n\n Instrument przeszed\u0142 podobno do\u015b\u0107 burzliw\u0105 histori\u0119, kilka remont\u00f3w i renowacji, ale teraz prze\u017cy\u0142 kolejn\u0105, bardzo skuteczn\u0105. Jego sta\u0142e miejsce pobytu nie jest ujawniane, wiadomo tylko, \u017ce jest to prywatna kolekcja gdzie\u015b w Niemczech. Nie wiadomo te\u017c, jakie b\u0119d\u0105 dalsze losy fortepianu; miejmy nadziej\u0119, \u017ce b\u0119dzie czasem wypo\u017cyczany – szkoda by\u0142oby, gdyby sta\u0142 w ciszy.<\/p>\n\n\n\n Koncert odby\u0142 si\u0119 w Sali Lustrzanej ratusza hamburskiej dzielnicy Bergedorf i by\u0142o to miejsce bardzo odpowiednie – niezbyt du\u017cy salon ze zbli\u017conej epoki, czyli wn\u0119trze dopasowane do chopinowskich brzmie\u0144. Hubert Rutkowski zaprosi\u0142 do wsp\u00f3lnego recitalu Tomasza Rittera, kt\u00f3ry obecnie jest jego studentem i wygl\u0105da na to, \u017ce \u015bwietnie si\u0119 rozumiej\u0105 – bardzo si\u0119 z tego ciesz\u0119. Ju\u017c gdy Ritter zagra\u0142 na pocz\u0105tek Nokturn Es-dur<\/em> op. 9 nr 2 (ten opus Chopin po\u015bwi\u0119ci\u0142 Marie, \u017conie Camille’a Pleyela) i opatrzy\u0142 go licznymi swobodnymi ozdobnikami i biegnikami, pomy\u015bla\u0142am sobie: to wp\u0142yw profesora, takie bawienie si\u0119 utworem. Cho\u0107 s\u0105 to osobowo\u015bci bardzo r\u00f3\u017cne. Ritter gra w spos\u00f3b bardziej skupiony i klasyczny, a Rutkowski – z charakterystyczn\u0105 dezynwoltur\u0105, \u017cywio\u0142ow\u0105 swobod\u0105 i romantycznym rozwichrzeniem (a przy tym nawet czasem poczuciem humoru). Mam du\u017c\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 do tej ekspresji i my\u015bl\u0119, \u017ce opiera si\u0119 ona z jednej strony oczywi\u015bcie na temperamencie pianisty, ale z drugiej – na ogromnej wiedzy o epoce. Dlatego mimo \u017ce r\u00f3\u017cne „suszone pupki”, m\u00f3wi\u0105c j\u0119zykiem kompozytora<\/a>, mog\u0142yby uwa\u017ca\u0107 tak\u0105 gr\u0119 za zbrodni\u0119 na Chopinie, ja jestem jej zwolenniczk\u0105. <\/p>\n\n\n\n Obaj panowie bardzo ciekawie komentowali program, oparty \u015bci\u015ble na kontekstach obecno\u015bci tego instrumentu w \u017cyciu Chopina. W sumie to by\u0142a prawdziwa uczta, a fina\u0142owy nokturn Gutmanna na cztery r\u0119ce by\u0142 wisienk\u0105 na torcie. Koncertu wci\u0105\u017c mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107<\/a>. Co do samego brzmienia, wyda\u0142o mi si\u0119 mniej urozmaicone od tego pami\u0119tnego instrumentu, na kt\u00f3rym na konkursie gra\u0142 Ablogin (to by\u0142 pleyel wypo\u017cyczony, zdaje si\u0119 z 1842 r.). Zdaj\u0119 sobie jednak spraw\u0119, \u017ce aby w pe\u0142ni rzecz oceni\u0107, trzeba by\u0142oby by\u0107 na miejscu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bardzo tajemnicza sprawa z tym nowo odnalezionym fortepianem Chopina. Znajduje si\u0119 w prywatnej kolekcji gdzie\u015b w Niemczech i tylko na trzy dni zosta\u0142 wypo\u017cyczony do Hamburga, w\u0142a\u015bnie na dzisiejszy koncert.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9507"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9507"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9507\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9511,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9507\/revisions\/9511"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9507"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9507"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9507"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}