To ju\u017c rok… Kto by pomy\u015bla\u0142, \u017ce to tak zleci. I \u017ce zn\u00f3w b\u0119dziemy siedzie\u0107 w domach i s\u0142ucha\u0107 muzyki Krzysztofa Pendereckiego z komputera.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
A jeszcze je\u015bli wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119, \u017ce rok temu siedzieli\u015bmy w domach przy paruset zaka\u017conych dziennie na ca\u0142y kraj, a teraz mamy ka\u017cdego dnia powy\u017cej 30 tys. i wielu ludzi nie chce nawet tego wiedzie\u0107, chodz\u0105c po mie\u015bcie bez maseczek i zara\u017caj\u0105c otoczenie. Ja dzi\u015b w ka\u017cdym razie sp\u0119dzi\u0142am wiecz\u00f3r w domu lawiruj\u0105c pomi\u0119dzy spektaklem Opery Krakowskiej a koncertem Festiwalu Beethovenowskiego.<\/p>\n\n\n\n
Diab\u0142y z Loudun<\/em>, pokazane z okazji dzisiejszej rocznicy na PlayKrak\u00f3w, to rejestracja spektaklu w re\u017cyserii Laco Adamika, kt\u00f3ry mia\u0142 premier\u0119 na otwarciu nowego gmachu Opery Krakowskiej w 2008 r., co opisa\u0142am tutaj<\/a>. Obsada zarejestrowana w 2014 r. r\u00f3\u017cni\u0142a si\u0119 od premierowej rol\u0105 Urbana Grandier, kt\u00f3r\u0105 wykona\u0142 Leszek Skrla, tu w bardzo przyzwoitej formie. Dobry, mocny spektakl. Dawno nie s\u0142ucha\u0142am Diab\u0142\u00f3w<\/em>, maj\u0105 one \u015bwietn\u0105, bardzo sugestywn\u0105 warstw\u0119 orkiestrow\u0105, w \u015bpiewie troch\u0119 \u015bmiesz\u0105 nienaturalne czasem skoki, kt\u00f3re musz\u0105 wykonywa\u0107 soli\u015bci (taka uroda techniki serialnej, w kt\u00f3rej cz\u0119\u015bciowo utrzymane jest dzie\u0142o), ale w sumie bardzo wci\u0105ga. Wersja z 2013 r., wystawiona w Operze Narodowej<\/a>, jest moim zdaniem mniej sp\u00f3jna i my\u015bl\u0119, \u017ce w przysz\u0142o\u015bci raczej b\u0119dzie si\u0119 grywa\u0107 pierwotn\u0105.<\/p>\n\n\n\n Na Festiwalu Beethovenowskim smutn\u0105 dzisiejsz\u0105 rocznic\u0119 obchodzi\u0142a Orkiestra Polskiego Radia pod batut\u0105 Micha\u0142a Klauzy. Dawno jej nie s\u0142ysza\u0142am i musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce to teraz naprawd\u0119 dobry zesp\u00f3\u0142. Po Et exspecto ressurectionem mortuorum<\/em> Oliviera Messiaena, tym mocnym, niesamowitym prawie rytuale, zabrzmia\u0142y dwa utwory Pendereckiego: wczesny i p\u00f3\u017any. Psalmy Dawida<\/em> te\u017c ju\u017c troch\u0119 zapomnia\u0142am, zw\u0142aszcza rytmiczny przedostatni (bo zwykle kiedy my\u015bli si\u0119 o wczesnym Pendereckim, przychodz\u0105 na my\u015bl efekty, brzmienia, ale raczej nie rytm). Wci\u0105\u017c brzmi\u0105 \u015bwie\u017co. Natomiast Hymn do \u015bw. Danii\u0142a<\/em> wychodzi wprost od muzyki cerkiewnej, troszk\u0119 od niej momentami odbijaj\u0105c, ale pozostaj\u0105c w tej estetyce. Ciekawe by\u0142o zestawienie takich skrajno\u015bci na jednym koncercie.<\/p>\n\n\n\n Dosta\u0142am jeszcze w\u0142a\u015bnie informacj\u0119 o tym, \u017ce Instytut Adama Mickiewicza zainicjowa\u0142 naprawd\u0119 \u0142adn\u0105 stron\u0119: PendereckisGarden.pl<\/a>. Mo\u017cna sobie po tym ogrodzie w\u0119drowa\u0107, s\u0142ucha\u0107 muzyki, ogl\u0105da\u0107 filmiki ze wspomnieniami lub historie z \u017cycia kompozytora. Dzi\u015b w\u0142o\u017cyli dodatkowo taki koncert<\/a>, kt\u00f3ry jak dla mnie jest z kompletnie innej bajki – ale w ko\u0144cu nie ma przymusu s\u0142uchania.<\/p>\n\n\n\n