do 1 w nocy<\/a> – na pro\u015bb\u0119 licznych zachwyconych s\u0142uchaczy przed\u0142u\u017cono termin. A jest to co\u015b po prostu niesamowitego.<\/p>\n\n\n\nSfilmowane to zosta\u0142o w Oxfordzie, w Sheldonian Theatre. Wn\u0119trze to, zaprojektowane przez m\u0142odego Christophera Wrena, inspirowane by\u0142o form\u0105 rzymskiego amfiteatru, jednak oczywi\u015bcie pod dachem. Okna zaraz pod stropem, z kt\u00f3rych w pierwszej cz\u0119\u015bci pada jeszcze \u015bwiat\u0142o dzienne, te\u017c maj\u0105 tu swoj\u0105 rol\u0119 – i fakt, \u017ce p\u00f3\u017aniejsze cz\u0119\u015bci ju\u017c ogl\u0105damy w wieczornych barwach. Aran\u017cacja bardzo teatralna – ch\u00f3rzy\u015bci (wszyscy \u015bpiewaj\u0105cy z pami\u0119ci!) porozmieszczani po audytorium w do\u015b\u0107 du\u017cych odst\u0119pach, cz\u0119\u015b\u0107 solist\u00f3w razem z nimi z wyj\u0105tkiem trzech g\u0142\u00f3wnych: Ewangelisty, Chrystusa i Pi\u0142ata, kt\u00f3rzy maj\u0105 osobne miejsca (drugi i trzeci czasem je zmieniaj\u0105, Ewangelista ma miejsce sta\u0142e). R\u00f3wnie\u017c du\u017ce odst\u0119py w orkiestrze, a Gardiner dyryguje maj\u0105c za plecami wej\u015bcie do sali.<\/p>\n\n\n\n
Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce s\u0142uchaj\u0105c tego mia\u0142am \u015bci\u015bni\u0119te gard\u0142o, czasem nawet \u0142zy w oczach. To by\u0142 \u017cywy dramat ze wszystkimi jego odcieniami. Widoczny nie tylko w \u015bpiewie solist\u00f3w i wpatrzonego w dyrygenta ch\u00f3ru, ale te\u017c w twarzy dyrygenta, b\u0119d\u0105cego ca\u0142y czas z nimi, \u015bpiewaj\u0105cego z nimi tekst. A\u017c do ostatniego spojrzenia i opuszczenia g\u0142owy w pok\u0142onie do muzyk\u00f3w, kt\u00f3rzy spontanicznie zacz\u0119li mu klaska\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Soli\u015bci w wi\u0119kszo\u015bci byli przedstawicielami wchodz\u0105cego pokolenia. Niekt\u00f3rzy z nich przeszli przez znany nam Dunedin Consort, jak sopranistka Julia Doyle czy kolejny znakomity, m\u0142ody Ewangelista – Nick Pritchard, o kt\u00f3rym z pocz\u0105tku pomy\u015bla\u0142am, \u017ce mo\u017ce b\u0119dzie za bardzo cukierkowy, ale jednak nie – on z tych Ewangelist\u00f3w „wsp\u00f3\u0142czuj\u0105cych”. Bardzo m\u0142ody by\u0142 Chrystus, William Thomas – zdecydowanie przed wiekiem chrystusowym, a jednak ma w sobie do\u015b\u0107 dostoje\u0144stwa. Wr\u0119cz symboliczny by\u0142 udzia\u0142 Alexandra Chance’a, kt\u00f3ry jest zupe\u0142nie innym kontratenorem ni\u017c jego ojciec (Michael), obdarzony g\u0142osem o ja\u015bniejszej, ostrzejszej barwie – sprawi\u0142by jeszcze lepsze wra\u017cenie, gdyby z lekka si\u0119 nie wywali\u0142 w \u015brodkowej, szybkiej cz\u0119\u015bci Es ist vollbracht<\/em>. Jeszcze troch\u0119 musi si\u0119 nauczy\u0107. Starszy w\u015br\u00f3d solist\u00f3w by\u0142 jedynie Pi\u0142at – Alex Ashworth, kt\u00f3ry zrobi\u0142 z rzymskiego namiestnika posta\u0107 refleksyjn\u0105.<\/p>\n\n\n\nPodziwia\u0107 nale\u017cy, jak d\u017awi\u0119k zosta\u0142 zebrany – trzeba przyzna\u0107, \u017ce d\u017awi\u0119kowcy dzi\u015b maj\u0105 bardzo trudne zadanie. Zw\u0142aszcza kiedy w koncercie bior\u0105 udzia\u0142 wi\u0119ksze zespo\u0142y, rozsadzone w przepisowych odleg\u0142o\u015bciach.<\/p>\n\n\n\n
Dzi\u015b zako\u0144czy\u0142y si\u0119 te\u017c Misteria Paschalia – koncert fina\u0142owy zosta\u0142 wrzucony o 18., jest darmowy i b\u0119dzie wisia\u0142 na PlayKrak\u00f3w. W pustej Sali Audytoryjnej ICE Capella Cracoviensis z Robertem Bachar\u0105 prowadz\u0105cym od skrzypiec i Marcinem \u015awi\u0105tkiewiczem na klawesynie oraz solistk\u0105 Natali\u0105 Kawa\u0142ek, brawurowo \u015bpiewaj\u0105c\u0105 arie Haendla (z Rinalda<\/em>, Ariodantego<\/em> i kantaty Armida abbandonata<\/em>) i Vivaldiego (Griselda<\/em>, Juditha triumphans<\/em>) i jeszcze mi\u0119dzy nimi dwoma tr\u0119baczami, Paw\u0142em Gajewskim i Marianem Magier\u0105, w dw\u00f3ch podw\u00f3jnych koncertach Vivaldiego. Ta muzyka to ju\u017c po prostu czysta rado\u015b\u0107 \u017cycia i cho\u0107 nie wszystko by\u0142o mo\u017ce doskona\u0142e, to nios\u0142o wiele pozytywnej energii.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dok\u0105d by\u015bmy muzycznie nie w\u0119drowali, to na same \u015awi\u0119ta zawsze najch\u0119tniej wracamy do tych kompozytor\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9554"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9554"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9554\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9557,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9554\/revisions\/9557"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9554"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9554"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9554"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}