To dzi\u015b mija p\u00f3\u0142 wieku od \u015bmierci wielkiego Igora. A w Elbphilharmonie rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 festiwal online zwi\u0105zany z t\u0105 rocznic\u0105.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pami\u0119tam, kiedy umar\u0142 – by\u0142am wtedy na pocz\u0105tku studi\u00f3w i cho\u0107 zajmowali\u015bmy si\u0119 ju\u017c w tych czasach zupe\u0142nie inn\u0105 muzyk\u0105, to Strawi\u0144ski wci\u0105\u017c by\u0142 idolem. Jeden z koleg\u00f3w pope\u0142ni\u0142 wtedy jako \u0107wiczenie studenckie utw\u00f3r jego pami\u0119ci, kt\u00f3ry by\u0142 oczywistym nawi\u0105zaniem do stylistyki Symfonii psalm\u00f3w<\/em>, i nawet mu go wykonali\u015bmy (ja w ch\u00f3rze).<\/p>\n\n\n\n Koncert w Elbphilharmonie w wykonaniu ch\u00f3ru NDR pod batut\u0105 Philippa Ahmanna rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 i zako\u0144czy\u0142 muzyk\u0105 Strawi\u0144skiego, a w \u015brodku zosta\u0142 uzupe\u0142niony motetami Monteverdiego i da Venosy. Te ostatnie po to, by wprowadzi\u0107 Tres sacrae cantionae<\/em> Strawi\u0144skiego wed\u0142ug Gesualda, ze wszelkich nawi\u0105za\u0144 w jego tw\u00f3rczo\u015bci jedno z mniej niestety przekonuj\u0105cych. Bardziej osobiste by\u0142y pozosta\u0142e utwory, wykonane na pocz\u0105tku i ko\u0144cu.<\/p>\n\n\n\n Zez\u0142o\u015bci\u0142am si\u0119, czytaj\u0105c dzi\u015b tekst w „Gazecie Wyborczej”<\/a>, w kt\u00f3rym kole\u017canka napisa\u0142a: „Wprawdzie tw\u00f3rca legendarnego \u015awi\u0119ta wiosny<\/em>, w kt\u00f3rym podepta\u0142 wszelkie \u015bwi\u0119to\u015bci, na stare lata zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 ku muzyce religijnej (Symfonia psalm\u00f3w<\/em>), jednak do ko\u0144ca pozosta\u0142 przede wszystkim racjonalist\u0105”. Pomijaj\u0105c ju\u017c fakt, \u017ce 48 lat to chyba jednak raczej nie „stare lata” (zw\u0142aszcza w przypadku Strawi\u0144skiego, kt\u00f3ry prze\u017cy\u0142 ich w sumie 89), to w rzeczywisto\u015bci by\u0142 on cz\u0142owiekiem wr\u0119cz g\u0142\u0119boko religijnym, cho\u0107 tej religijno\u015bci specjalnie nie uzewn\u0119trznia\u0142, uwa\u017caj\u0105c j\u0105 za swoj\u0105 spraw\u0119 prywatn\u0105. S\u0142ycha\u0107 j\u0105 zreszt\u0105 w jego zwi\u0105zanych z t\u0105 tematyk\u0105 utworach. Takich jak trzy kr\u00f3tkie utwory ch\u00f3ralne, kt\u00f3re us\u0142yszeli\u015bmy na pocz\u0105tku koncertu: Pater noster<\/em> (1926), Credo<\/em> (1932) i Ave Maria<\/em> (1934). Te dzie\u0142ka w\u0142a\u015bciwie nazywaj\u0105 si\u0119 Otcze nasz<\/a><\/em>, Wieruju<\/a><\/em> i Bogorodice Diewo<\/a><\/em> i przynale\u017c\u0105 do muzyki cerkiewnej; pono\u0107 napisa\u0142 je zdegustowany banalno\u015bci\u0105 tego, co s\u0142ysza\u0142 w cerkwi w Nicei. Po emigracji do Stan\u00f3w Zjednoczonych od pocz\u0105tku by\u0142 cz\u0142onkiem gminy prawos\u0142awnej w Los Angeles, gdzie r\u00f3wnie\u017c tworzy\u0142 dzie\u0142a religijne, m.in. Msz\u0119<\/em> (1948). Ostatnim by\u0142y Requiem canticles<\/em> (1966), przejmuj\u0105cy utw\u00f3r (cho\u0107 nie\u0142atwy w odbiorze), kt\u00f3ry napisa\u0142 w\u0142a\u015bciwie dla siebie – wykonano go na jego pogrzebie.<\/p>\n\n\n\n Symfonia psalm\u00f3w<\/em> powsta\u0142a jednak jeszcze we Francji na zam\u00f3wienie Siergieja Kusewickiego na jubileusz 50-lecia jego bosto\u0144skiej orkiestry. Na partyturze widnieje dedykacja zawieraj\u0105ca s\u0142owa \u00e0 la gloire de DIEU<\/em>. Nie jest to jednak dzie\u0142o sakralne jak tamte, jest \u015bwieckie, ale wyrastaj\u0105ce ze sfery sacrum. I ona ma korzenie prawos\u0142awne – Laudate Dominum<\/em> to mia\u0142o pierwotnie by\u0107 Hospody pomy\u0142uj<\/em>; p\u00f3\u017aniej jednak kompozytor zmieni\u0142 koncepcj\u0119 i zastosowa\u0142 tekst \u0142aci\u0144ski. Jest to dla mnie jeden z najbardziej przejmuj\u0105cych utwor\u00f3w w historii muzyki i cho\u0107 na tym koncercie wykonano wersj\u0119 mniej doskona\u0142\u0105, czyli tylko z fortepianem na cztery r\u0119ce (w opracowaniu Szostakowicza), to wzruszy\u0142am si\u0119 i tak.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To dzi\u015b mija p\u00f3\u0142 wieku od \u015bmierci wielkiego Igora. A w Elbphilharmonie rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 festiwal online zwi\u0105zany z t\u0105 rocznic\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9558"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9558"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9558\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9559,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9558\/revisions\/9559"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9558"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9558"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9558"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}