Pi\u0119knie zosta\u0142 pomy\u015blany koncert pami\u0119ci zmar\u0142ej pod koniec stycznia El\u017cbiety Markowskiej w ramach festiwalu \u0141a\u0144cuch XVIII.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Znali\u015bmy j\u0105 jako osob\u0119, kt\u00f3ra ukszta\u0142towa\u0142a radiow\u0105 Dw\u00f3jk\u0119 tak\u0105, jak\u0105 znamy, czyli ostoj\u0119 kultury z muzyk\u0105 na pierwszym planie, a zarazem okno na \u015bwiat. By\u0142a dyrektork\u0105 programu dwa razy, a kiedy przesz\u0142a na emerytur\u0119, po prostu zmieni\u0142a obszar dzia\u0142alno\u015bci. W Towarzystwie im. Witolda Lutos\u0142awskiego by\u0142a osob\u0105 bezcenn\u0105 – dzi\u0119ki m.in. jej kontaktom festiwale towarzystwa, czyli w\u0142a\u015bnie kolejne \u0141a\u0144cuchy, by\u0142y zawsze na tak wysokim poziomie. Jej odej\u015bcie by\u0142o niespodziewane – gdyby nie pandemia, by\u0142aby wci\u0105\u017c z nami. Jeszcze w pa\u017adzierniku, przed samym lockdownem, spotyka\u0142am j\u0105 na festiwalu Pawe\u0142 Mykietyn – Konteksty w Nowym Teatrze i wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce by\u0142a w dobrej formie. Los chcia\u0142 inaczej…<\/p>\n\n\n\n
Dzisiejszy koncert Sinfonii Varsovii pod batut\u0105 Alexandra Liebreicha mia\u0142 w zwi\u0105zku ze sw\u0105 dedykacj\u0105 program sk\u0142aniaj\u0105cy do zadumy, mo\u017cna by rzec ko\u0142ysankowy. \u017ba\u0142obny wi\u0119c w domy\u015ble, bez dos\u0142owno\u015bci. Natura renovatur<\/em> Giacinto Scelsiego wspina si\u0119 spiral\u0105 w kosmos. Myst\u00e8re de l\u2019instant<\/em> Henri’ego Dutilleux – przepi\u0119kny utw\u00f3r; Dutilleux z Lutos\u0142awskim znali si\u0119 i cenili bardzo. Nadspodziewanie do tego kontekstu pasuje wolna cz\u0119\u015b\u0107 z Divertimenta<\/em> Bart\u00f3ka, kt\u00f3r\u0105 Lutos\u0142awski lubi\u0142 szczeg\u00f3lnie, a kt\u00f3ra ma mroczny, wr\u0119cz \u017ca\u0142obny nastr\u00f3j. I wreszcie patron festiwalu: Paroles tiss\u00e9es<\/em> z najlepszym polskim solist\u0105 do tego utworu – Karolem Koz\u0142owskim (\u015bpiewa\u0142 ju\u017c to w 2018 r. na \u00f3wczesnym \u0141a\u0144cuchu). Dormez cette p\u00e2leur nous est venue de loin<\/em>… to prawdziwa \u015bmiertelna ko\u0142ysanka. Co\u015b mnie przy tym zawsze \u015bciska za gard\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Koncert ten wci\u0105\u017c jest dost\u0119pny i mo\u017cna go pos\u0142ucha\u0107. Podobnie zreszt\u0105 jak poprzedni, inauguracyjny, w wykonaniu Orkiestry Polskiego Radia pod batut\u0105 Moniki Woli\u0144skiej, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 25 maja. Zupe\u0142nie inny w charakterze, o pogodnych ramach: z „si\u00f3dmym koncertem brandenburskim” Strawi\u0144skiego czyli Dumbarton Oaks Concerto<\/em> na pocz\u0105tek i Symfoni\u0105 klasyczn\u0105<\/em> Prokofiewa na koniec (pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 troch\u0119 rozwlek\u0142a). A pomi\u0119dzy nimi \u0141a\u0144cuch II<\/em> Lutos\u0142awskiego w wersji z orkiestr\u0105, znakomicie zagrany przez Roksan\u0119 Kwa\u015bnikowsk\u0105, oraz troch\u0119 odbijaj\u0105cy od kontekstu Autograf <\/em>Konstantego Regameya.<\/p>\n\n\n\n