Festiwal NDI Sopot Classic wszed\u0142 w drug\u0105 dekad\u0119. O ile na zesz\u0142orocznej edycji (na kt\u00f3rej nie by\u0142am) czu\u0142o si\u0119 pono\u0107 pandemi\u0119, to wczoraj w Operze Le\u015bnej mo\u017cna by\u0142o odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce \u017cadnej pandemii nigdy nie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wszystko by\u0142o jak zawsze: rzeka ludzka p\u0142yn\u0105ca do i z opery, d\u0142ugi, bo w sumie trzygodzinny koncert z przerw\u0105, na kt\u00f3rej t\u0142oczono si\u0119 do bufet\u00f3w na wolnym powietrzu. Amfiteatr nie by\u0142 pe\u0142ny, gdzie\u015b mo\u017ce na trzy czwarte, ale to i tak przecie\u017c du\u017co. Znajomi, kt\u00f3rzy byli w zesz\u0142ym roku, m\u00f3wili, \u017ce wtedy trzeba by\u0142o nosi\u0107 maseczki. Wczoraj widzia\u0142am tylko kilka zamaskowanych os\u00f3b, i to z w\u0142asnej inicjatywy, bo wymogu nie by\u0142o, wbrew temu, co powiedzia\u0142 prowadz\u0105cy koncert Tomasz Raczek, kt\u00f3ry zreszt\u0105 myli\u0142 si\u0119 tyle razy, \u017ce nie da si\u0119 policzy\u0107. Ju\u017c nie m\u00f3wi\u0105c o pomy\u0142kach zwi\u0105zanych z muzyk\u0105 (uwertura do opery wcale nie musi si\u0119 sk\u0142ada\u0107 z motyw\u00f3w w niej u\u017cywanych, we\u017amy np. uwertur\u0119 do Cyrulika sewilskiego<\/em>, kt\u00f3ra zreszt\u0105 wcze\u015bniej by\u0142a u\u017cyta do innej opery – El\u017cbieta, kr\u00f3lowa Anglii<\/em>) czy \u017ce z wodza Attili zrobi\u0142 Atyll\u0119 (chocia\u017c niestety tak wydrukowano r\u00f3wnie\u017c w programie), ale przede wszystkim koncert inauguracyjny zapowiedzia\u0142 jako fina\u0142owy i trzyma\u0142 si\u0119 tego do ko\u0144ca, bo zacz\u0105\u0142 nas zaprasza\u0107 na jesienny koncert Polskiej Filharmonii Kameralnej (kt\u00f3rej nazw\u0119 te\u017c pomyli\u0142 z dziesi\u0119\u0107 razy), a nawet nie wspomnia\u0142, \u017ce na tym festiwalu czekaj\u0105 nas jeszcze trzy koncerty, z czego dwa w wykonaniu tej samej orkiestry.<\/p>\n\n\n\n Ona te\u017c, w powi\u0119kszonym sk\u0142adzie, pod batut\u0105 swego szefa Wojciecha Rajskiego, uczestniczy\u0142a i w tym koncercie, prezentuj\u0105c si\u0119 z jak najlepszej strony, dzielnie sobie te\u017c radz\u0105c z jego drug\u0105, l\u017cejsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 z\u0142o\u017con\u0105 g\u0142\u00f3wnie z muzyki filmowej. Wielkie brawa zdoby\u0142a ca\u0142a tr\u00f3jka \u015bpiewak\u00f3w. Aleksandra Kubas-Kruk poza ari\u0105 Gildy z Rigoletta<\/em> (Caro nome<\/em>) i Noriny z Don Pasquale<\/em> (Quel guardo, il cavaliere<\/em>) wykona\u0142a te\u017c s\u0142ynny motyw z Ojca chrzestnego<\/em>, Jan Jakub Monowid poza ariami Vivaldiego – wokaliz\u0119 z Dawno temu na Dzikim Zachodzie<\/em>, a Szymon Mechli\u0144ski po ariach Verdiego i Donizettiego – pie\u015b\u0144 neapolita\u0144sk\u0105 Non ti scordar di me<\/em>. Na koniec pr\u00f3bowa\u0142a rozta\u0144czy\u0107 publiczno\u015b\u0107 przebojami w rodzaju Mambo italiano<\/em> czy Volare<\/em>. Ale te\u017c bardzo efektownie wypad\u0142y dwie suity filmowe Nino Roty: z Amarcord<\/em> i La strady<\/em>.<\/p>\n\n\n\n To ju\u017c koniec w\u0142oskich klimat\u00f3w w tym roku, jeszcze tylko sporadycznie zabrzmi muzyka Verdiego w ramach fina\u0142owego recitalu Ildara Abdrazakova. A jutro koncert polski.<\/p>\n\n\n\n PS. Nie zd\u0105\u017cy\u0142am – a chcia\u0142am – napisa\u0107 te\u017c o sobocie na Jazzie na Star\u00f3wce, a by\u0142a wspania\u0142a. Wyj\u0105tkowo dwa koncerty: najpierw Trio Andrzeja Jagodzi\u0144skiego z materia\u0142em z ostatniej p\u0142yty po\u015bwi\u0119conej Bachowi, szlachetnie zrobionym z wielkim szacunkiem dla tego\u017c, oraz sto procent nowojorskiego jazzu w jazzie, czyli Jeremy Pelt na tr\u0105bce ze swoim kwintetem, nieco zmodyfikowanym przez pandemi\u0119, co zreszt\u0105 nie mia\u0142o wp\u0142ywu na jako\u015b\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Festiwal NDI Sopot Classic wszed\u0142 w drug\u0105 dekad\u0119. O ile na zesz\u0142orocznej edycji (na kt\u00f3rej nie by\u0142am) czu\u0142o si\u0119 pono\u0107 pandemi\u0119, to wczoraj w Operze Le\u015bnej mo\u017cna by\u0142o odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce \u017cadnej pandemii nigdy nie by\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9647"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9647"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9647\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9648,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9647\/revisions\/9648"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9647"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9647"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9647"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}