koncercie sprzed dw\u00f3ch lat <\/a>by\u0142 jeszcze obecny patron konkursu – wpadli wraz z ma\u0142\u017conk\u0105 z tradycyjnych dorocznych wakacji w Jastrz\u0119biej G\u00f3rze. „Co ty tu robisz?” – zdumia\u0142 si\u0119 na m\u00f3j widok. Teraz mi tego brak…<\/p>\n\n\n\nKrzysztof Penderecki tylko patronowa\u0142 temu konkursowi, kt\u00f3ry odbywa si\u0119 od pocz\u0105tku istnienia festiwalu – nigdy nie by\u0142 w jury. Sk\u0142ad si\u0119 zmienia\u0142, jeden element pozostaje sta\u0142y: osoba przewodnicz\u0105cego, kt\u00f3rym jest Krzysztof Meyer. W tym roku uczestniczyli te\u017c: Daniel Cichy (dyrektor PWM), Jerzy Kornowicz (dyrektor Warszawskiej Jesieni), a tak\u017ce Rafa\u0142 Janiak, dyrygent dzisiejszego koncertu (i r\u00f3wnie\u017c kompozytor) oraz po raz pierwszy Pawe\u0142 Mykietyn, kt\u00f3rego utw\u00f3r Krzyki<\/em> rozpocz\u0105\u0142 dzisiejszy koncert.<\/p>\n\n\n\nNie zna\u0142am akurat tego dzie\u0142a, napisanego niemal dwie dekady temu dla wroc\u0142awskiej orkiestry Leopoldinum. Wtedy dopiero Mykietyn zaczyna\u0142 swoje komputerowe zabawy z przyspieszaniem czasu. Tu dotyczy to tylko samego zako\u0144czenia utworu, w kt\u00f3rym ponadto dzieje si\u0119 du\u017co r\u00f3\u017cnych ciekawych rzeczy. W p\u00f3\u017aniejszych utworach motyw manipulowania czasem wed\u0142ug wyliczonego matematycznego modelu by\u0142 przez kompozytora chyba ju\u017c nadmiernie eksploatowany. Ale Krzyki<\/em> maj\u0105 w sobie co\u015b \u015bwie\u017cego.<\/p>\n\n\n\nKrystian Ne\u015bcior, zwyci\u0119zca konkursu, pochodzi z Olsztyna, ale obecnie jest studentem kompozycji w krakowskiej Akademii Muzycznej, studiuje te\u017c \u015bpiew (tenor), a ponadto jest zwi\u0105zany ze \u015brodowiskiem krakowskich dominikan\u00f3w. Pisuje muzyk\u0119 religijn\u0105, ale zwyci\u0119ski utw\u00f3r jest \u015bwiecki (cho\u0107 pono\u0107 nie do ko\u0144ca). Nosi tytu\u0142 francuski L’Entourage de silence<\/em> z podawanym t\u0142umaczeniem Otuliny ciszy<\/em>, co moim zdaniem nie oznacza dok\u0142adnie tego samego. Mniejsza o to jednak – koncepcja jest ciekawa, a w skr\u00f3cie mo\u017cna o niej powiedzie\u0107 tyle, \u017ce d\u0142u\u017csze pauzy, kt\u00f3re pojawiaj\u0105 si\u0119 trzykrotnie pomi\u0119dzy migotliwymi brzmieniami smyczkowymi, nie s\u0105 traktowane jako przerwy, tylko jako cz\u0119\u015b\u0107 muzyki. Mniej mnie interesuje, \u017ce, jak napisano w nocie programowej, utw\u00f3r jest „swoist\u0105 apoteoz\u0105 perychorezy trynitarnej” – zapewne jest to wa\u017cne dla kompozytora z teologicznego punktu widzenia. Muzyki niezale\u017cnie od tego s\u0142ucha si\u0119 dobrze.<\/p>\n\n\n\nNa koniec, jak zwykle na tych koncertach, utw\u00f3r Pendereckiego – tym razem Sinfonietta nr 3<\/em>, b\u0119d\u0105ca wersj\u0105 III Kwartetu smyczkowego „Kartki z nienapisanego dziennika”<\/em> – uwaga: nie „niezapisanego”, bo chodzi w\u0142a\u015bnie o to, \u017ce ten dziennik nie zosta\u0142 napisany, tylko \u017cy\u0142 w wyobra\u017ani i pami\u0119ci kompozytora; niezapisany to jakby to by\u0142a tabula rasa<\/em>. Zupe\u0142nie inny typ emocji, zw\u0142aszcza \u017ce wiele z tych wspomnie\u0144 by\u0142o bolesnych i to si\u0119 czuje. Troch\u0119 mi tych emocji brakowa\u0142o w dzisiejszym wykonaniu Polskiej Filharmonii Kameralnej, w utworze Mykietyna te\u017c wola\u0142abym wi\u0119ksze zaanga\u017cowanie. Ale to trudna muzyka.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Kolejna edycja konkursu przy NDI Sopot Classic przynios\u0142a zamian\u0119 laureat\u00f3w. Dwa lata temu wygra\u0142 Andrzej Ojczenasz, a drugie miejsce zaj\u0105\u0142 Krystian Ne\u015bcior. W tym roku – odwrotnie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9649"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9649"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9649\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9785,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9649\/revisions\/9785"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9649"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9649"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9649"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}