Nawi\u0105zuj\u0119 tym tytu\u0142em do tekstu Katarzyny Gardziny w ksi\u0105\u017ceczce programowej NDI Sopot Classic, traktuj\u0105cego o bohaterze koncertu fina\u0142owego Ildarze Abdrazakovie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ca\u0142y tytu\u0142 tego tekstu brzmia\u0142: Wnuk Czyngis-chana w kostiumie od Prady<\/em>. Pono\u0107 bas z Ufy dysponuje genealogi\u0105 si\u0119gaj\u0105c\u0105 tej w\u0142a\u015bnie postaci (jak r\u00f3wnie\u017c Tamerlana), a przynajmniej lubi opowiada\u0107 takie historie, dobrze robi\u0105 na wizerunek. A w kostiumie od Prady wyst\u0105pi\u0142 jako Attyla w operze Verdiego pod tym tytu\u0142em w Met. Co za\u015b do diab\u0142a, bardzo si\u0119 w t\u0119 rol\u0119 wczuwa… Ale te\u017c role kr\u00f3lewskie nadzwyczaj mu le\u017c\u0105.<\/p>\n\n\n\n Abdrazakov dysponuje bowiem nie tylko pi\u0119knym, mocnym i ciep\u0142ym basem (i to wszechstronnym – w g\u00f3rze te\u017c brzmi!), ale i zmys\u0142em aktorskim. W pierwszej cz\u0119\u015bci zagra\u0142 czterech nieszcz\u0119\u015bliwych kr\u00f3l\u00f3w: Rene, ojca Jolanty z Czajkowskiego, martwi\u0105cego si\u0119 o c\u00f3rk\u0119, Filipa II z Don Carlosa<\/em> Verdiego, przybitego brakiem mi\u0142o\u015bci \u017cony, przegranego Kniazia Igora (O dajtie, dajtie mnie swabodu<\/em><\/span>\u2026) i wreszcie udr\u0119czonego wizjami rzeczonego Attyl\u0119, kt\u00f3ry mimo tego udr\u0119czenia nie traci mocy i bezwzgl\u0119dno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n O ile te kr\u00f3lewskie role s\u0105 prze\u017cyte, to te diabelskie s\u0105 w spos\u00f3b widoczny dla \u015bpiewaka znakomit\u0105 zabaw\u0105. Dapertutto z Opowie\u015bci Hoffmana <\/em>jest postaci\u0105 diaboliczn\u0105, ale Mefistofeles Arriga Boito i Charlesa Gounoda to ju\u017c diablisko w pe\u0142nej krasie: aria z gwizdem (nie wiedzia\u0142am, \u017ce tak g\u0142o\u015bno da si\u0119 gwizda\u0107 przez z\u0119by), zako\u0144czona po polsku „Gwizda\u0107!” (publiczno\u015b\u0107 od razu us\u0142ucha\u0142a), serenada z dobrze znanym \u015bmiechem i wreszcie szalona pie\u015b\u0144 o z\u0142otym cielcu. A potem jeszcze bisy: Oczi czornyje<\/em> i Funiculi, funicula<\/em>. Ten polski debiut Abdrazakova by\u0142 mocnym zako\u0144czeniem festiwalu. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nawi\u0105zuj\u0119 tym tytu\u0142em do tekstu Katarzyny Gardziny w ksi\u0105\u017ceczce programowej NDI Sopot Classic, traktuj\u0105cego o bohaterze koncertu fina\u0142owego Ildarze Abdrazakovie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9655"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9655"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9655\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9657,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9655\/revisions\/9657"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9655"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9655"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9655"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}