Pierwszy w tym roku koncert festiwalu WarszeMuzik na podw\u00f3rku kamienicy zabrzmia\u0142 pod adresem Ogrodowa 26a albo 10\/26, pi\u0119knie odnowionym.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Pogoda na szcz\u0119\u015bcie dopisa\u0142a i publiczno\u015b\u0107 stawi\u0142a si\u0119 w ca\u0142kiem przyzwoitej ilo\u015bci, nie m\u00f3wi\u0105c o mieszka\u0144cach obserwuj\u0105cych koncert z balkon\u00f3w. Wyst\u0105pili: znakomity, m\u0142ody, a ju\u017c utytu\u0142owany<\/a> klarnecista Andrzej Ciepli\u0144ski w duecie ze wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 festiwalu, pianist\u0105 Markiem Brach\u0105.<\/p>\n\n\n\n Na fb festiwalu zosta\u0142a zacytowana wypowied\u017a solisty: „Dla mnie granie w przestrzeni osta\u0144c\u00f3w warszawskiego Getta b\u0119dzie bardzo osobistym do\u015bwiadczeniem”. Wyja\u015bni\u0142o si\u0119, dlaczego. Przed koncertem wyzna\u0142, \u017ce losy jego rodziny zwi\u0105zane by\u0142y co prawda nie z tym adresem, ale nieodleg\u0142ym: Walic\u00f3w 12<\/a> (niestety ta kamienica jest w ju\u017c trwa\u0142ej chyba ruinie, cho\u0107 znajduje si\u0119 w rejestrze zabytk\u00f3w; WarszeMuzik uda\u0142o si\u0119 tam jeszcze kilka lat temu wej\u015b\u0107, wi\u0119c szkoda, \u017ce klarnecista nie zd\u0105\u017cy\u0142). Tam mieszka\u0142a w dzieci\u0144stwie jego babcia Ina Kalenter (mam nadziej\u0119, \u017ce nie przekr\u0119cam nazwiska), kt\u00f3ra by\u0142a pianistk\u0105, cudownym dzieckiem; podczas wojny szcz\u0119\u015bliwie uciek\u0142a z rodzin\u0105 na Wsch\u00f3d i dotar\u0142a a\u017c do Azerbejd\u017canu. Przed wojn\u0105 uczy\u0142a si\u0119 w konserwatorium u prof. J\u00f3zefa Turczy\u0144skiego, wi\u0119c bardzo mo\u017cliwe, \u017ce znali si\u0119 z Mieczys\u0142awem Wajnbergiem.<\/p>\n\n\n\n Od Wajnberga wi\u0119c koncert musia\u0142 si\u0119 zacz\u0105\u0107. Sonata na klarnet i fortepian<\/a><\/em> z 1945 r., czyli wczesnego moskiewskiego okresu, ma w sobie wiele typowego dla tego okresu melancholijnego, uwodzicielskiego uroku. Utw\u00f3r jest bardzo m\u0119cz\u0105cy do grania, wi\u0119c klarnecista musia\u0142 dosta\u0107 chwil\u0119 pauzy – w tym czasie pianista zagra\u0142 m\u0142odzie\u0144czego Mazurka<\/em> Wajnberga z 1933 r. – pocz\u0105tek jest tutaj<\/a> i zn\u00f3w mo\u017cna si\u0119 zastanawia\u0107, w kt\u00f3r\u0105 stron\u0119 poszed\u0142by kompozytor, gdyby nie by\u0142o wojny… Z tego samego roku pochodz\u0105 Preludia<\/em> op. 34 Dymitra Szostakowicza (obaj muzycy, p\u00f3\u017aniejsi bliscy przyjaciele, jeszcze w\u00f3wczas o sobie nie wiedzieli), napisane na fortepian, ale zinstrumentowane na klarnet z fortepianem przez Juliana Paprockiego – jak si\u0119 okaza\u0142o, bardzo zgrabnie.<\/p>\n\n\n\n Potem by\u0142 przeb\u00f3j Lutos\u0142awskiego – Preludia taneczne<\/em>, umieszczone w programie tak\u017ce po to, by przypomnie\u0107, \u017ce Lutos\u0142awski, Panufnik i Wajnberg studiowali w tym samym czasie (w przysz\u0142\u0105 niedziel\u0119 na Umschlagplatz zabrzmi m.in. Trio<\/em> Panufnika, w kt\u00f3rego prawykonaniu uczestniczy\u0142 Wajnberg, a Lutos\u0142awski siedzia\u0142 na widowni). Wreszcie na koniec ma\u0142e zaskoczenie: Recitativo i Allegretto<\/em> Grzegorza Fitelberga – wygugla\u0142am, \u017ce napisa\u0142 je w 1918 r. dla klarnecisty Siemiona Andriejewicza Bejlezowa. Nie wiedzia\u0142am, \u017ce by\u0142 autorem takiego klezmerskiego utworu – on, kt\u00f3ry tak podkre\u015bla\u0142 swoje zasymilowanie. Ale \u0142adnie to zabrzmia\u0142o w tym w\u0142a\u015bnie miejscu i kontek\u015bcie.<\/p>\n\n\n\n W niedzielny wczesny wiecz\u00f3r (te\u017c o 18.) na Umschlagplatz zagra Rados\u0142aw Sobczak; program bardzo interesuj\u0105cy, pianista zrobi\u0142 staranny research. Ogromnie jestem ciekawa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pierwszy w tym roku koncert festiwalu WarszeMuzik na podw\u00f3rku kamienicy zabrzmia\u0142 pod adresem Ogrodowa 26a albo 10\/26, pi\u0119knie odnowionym.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9661"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9661"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9661\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9662,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9661\/revisions\/9662"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9661"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9661"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9661"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}