Recitale pianistyczne i kameralistyka na najwy\u017cszym poziomie – to to, co szczeg\u00f3lnie kochamy na festiwalu Chopin i Jego Europa.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ju\u017c kt\u00f3ry\u015b raz przyje\u017cd\u017ca do nas Benjamin Grosvenor i bardzo si\u0119 przez ten czas rozwin\u0105\u0142. Zacz\u0105\u0142 si\u0119 u nas pojawia\u0107 jeszcze jako bardzo m\u0142ody zdolny, ale jeszcze niewypierzony; teraz jest artyst\u0105 dojrza\u0142ym i pewnym siebie. Na pewno bardzo sprawnym, na pewno interesuj\u0105cym, cho\u0107 jego interpretacje bywaj\u0105 dyskusyjne.<\/p>\n\n\n\n
Nieoczekiwanie, mimo tej sprawno\u015bci, musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce najbardziej podoba\u0142o mi si\u0119 to, w czym ona nie dominowa\u0142a. Tak by\u0142o w zagranych na pocz\u0105tek trzech intermezzach Brahmsa z op. 117. Intermezzo Es-dur<\/em>, najpogodniejsze z nich, zabrzmia\u0142o jak medytacja, tyle nios\u0142a spokoju i pe\u0142ni; drugie przynios\u0142o nostalgi\u0119, a trzecie by\u0142o smutn\u0105 opowie\u015bci\u0105. Nastr\u00f3j wi\u0119c by\u0142 nadspodziewanie trafiony. Potem Chopin – Sonata h-moll<\/em> w bardzo porz\u0105dnym i solidnym, cho\u0107 mo\u017ce nie porywaj\u0105cym wykonaniu.<\/p>\n\n\n\n Ta\u0144ce argenty\u0144skie<\/em> op. 2 Ginastery troch\u0119 mnie rozczarowa\u0142y: zagrane bardzo precyzyjnie, nie brzmia\u0142y jak szalone ta\u0144ce, tylko jak rozwi\u0105zywanie \u0142amig\u0142\u00f3wki. C\u00f3\u017c, Grosvenor nie jest Marth\u0105 Argerich. Ma\u0142e wyciszenie przy dw\u00f3ch Sonetach Petrarki<\/em> Liszta, troch\u0119 jakby ch\u0142odnych mimo ca\u0142ego liryzmu – i na koniec Gaspard de la Nuit<\/em>: od troch\u0119 mechanicznej Ondine<\/em> poprzez zn\u00f3w trafione w nastroju Le Gibet<\/em> po Scarbo<\/em>, kt\u00f3ry by\u0142 raczej akrobat\u0105 ni\u017c gnomem-z\u0142o\u015bliwcem. Przy gnomach pianista zosta\u0142 r\u00f3wnie\u017c na bis, fruwaj\u0105c w Gnomenreigen<\/em> Liszta. Przy wszystkich zastrze\u017ceniach w sumie jednak na plus.<\/p>\n\n\n\n Nocny koncert kameralny – prawdziwa uczta. Z pi\u0119ciorga muzyk\u00f3w ka\u017cdego ch\u0119tnie pos\u0142ucha\u0142oby si\u0119 solo; niestety spe\u0142ni si\u0119 to tylko w przypadku Alexandra Melnikova. Ale skoro w koncercie bior\u0105 udzia\u0142 tak wielcy muzycy, jak Isabelle Faust, Antoine Tamestit, Jean-Guilhem Queyras… Mniej znana jest Anne-Katherina Schreiber (II skrzypce), ale godnie uzupe\u0142nia\u0142a ten dream team<\/em>. W programie dwa razy Schumann, w tym wielki hit – Kwintet fortepianowy<\/em>, a pomi\u0119dzy tymi utworami kilka fug z II tomu Wohltemperiertes Klavier<\/em> w wersji na kwartet smyczkowy opracowanej przez Mozarta – ciekawa propozycja, zapowiadaj\u0105ca fug\u0119 z fina\u0142u Kwintetu<\/em>. Na bis niespodzianka: III cz\u0119\u015b\u0107 Kwintetu fortepianowego<\/em> Szymona Laksa, b\u0119d\u0105cego stworzon\u0105 w 1967 r. wersj\u0119 III Kwartetu smyczkowego na tematy polskie<\/em>, napisanego zaraz po wojnie. Zabawnie zabrzmia\u0142 ten utworek, oparty na pie\u015bni ludowej Oj, i w polu jezioro<\/em>, na instrumentach historycznych – Melnikov gra\u0142 na pleyelu z 1849 r. W Schumannie proporcje by\u0142y wi\u0119c idealne.<\/p>\n\n\n\n PS. Smutna wiadomo\u015b\u0107, sp\u00f3\u017aniona o par\u0119 tygodni, bo dopiero dzi\u015b si\u0119 dowiedzia\u0142am: zmar\u0142 prof. W\u0142odzimierz Zawadzki<\/a>, znany chyba wi\u0119kszo\u015bci warszawskich meloman\u00f3w. Trudno uwierzy\u0107, \u017ce nie spotkamy ju\u017c w FN tej szczup\u0142ej postaci<\/a> w granatowym sweterku i z siw\u0105 chmurk\u0105 na g\u0142owie (dawno temu podobno mylono go z Jerzym Maksymiukiem). Na po\u017cegnanie cytat z jego wypowiedzi do mojego artyku\u0142u Melomaniacy<\/em> („Polityka” nr 30\/2004): „… muzyka (…) stawia [mnie] na nogi, daje oddech, na sw\u00f3j spos\u00f3b mnie buduje. W tym rozdygotanym \u015bwiecie przynosi poczucie \u0142adu i sensu. Niekt\u00f3rzy szukaj\u0105 go w ko\u015bciele. Ja osi\u0105gam ten stan na koncercie”. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Recitale pianistyczne i kameralistyka na najwy\u017cszym poziomie – to to, co szczeg\u00f3lnie kochamy na festiwalu Chopin i Jego Europa.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9677"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9677"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9677\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9678,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9677\/revisions\/9678"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9677"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9677"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9677"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}