To pod batut\u0105 Jerzego Maksymiuka zaczynali, a dzi\u015b zagrali ostatni koncert przed oficjaln\u0105 emerytur\u0105, dwaj znakomici skrzypkowie: Grzegorz Koz\u0142owski i Pawe\u0142 Gadzina.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Obaj byli chyba ostatnimi w Sinfonii Varsovii cz\u0142onkami dawnej Polskiej Orkiestry Kameralnej z jej najwcze\u015bniejszego zaci\u0105gu, jeszcze z lat 70. Prywatnie dodam, \u017ce ostatnimi moimi kolegami szkolnymi (tj. z mojego pokolenia, bo wielu m\u0142odszych te\u017c przecie\u017c te same szko\u0142y ko\u0144czy\u0142o). Grzegorz gra\u0142 w zespole Maksymiuka od 1973 r., czyli prawie od samego pocz\u0105tku; Pawe\u0142 przyszed\u0142 par\u0119 lat p\u00f3\u017aniej. Ponadto na emerytur\u0119 r\u00f3wnie\u017c przeszed\u0142 \u015bwietny oboista Boles\u0142aw S\u0142owik (adekwatne nazwisko), kt\u00f3ry jednak na dzisiejszym koncercie nie zagra\u0142, bo program dotyczy\u0142 tylko orkiestry smyczkowej (plus flet w jednym z utwor\u00f3w).<\/p>\n\n\n\n
Bardzo to by\u0142 przyjemny koncert, z repertuarem „dla ludzi”, ca\u0142kowicie dwudziestowiecznym. Suita Colas Breugnon<\/em> Tadeusza Bairda, stworzona przez kompozytora z muzyki teatralnej do sztuki wed\u0142ug tej powie\u015bci, wiele lat temu by\u0142a prawdziwym przebojem, grywana do znudzenia (zapewne dlatego p\u00f3\u017aniej na d\u0142ugo przestano j\u0105 gra\u0107). Pozosta\u0142e dwa utwory to prawdziwe numery popisowe. Divertimento<\/em> Bart\u00f3ka by\u0142o jednym z hit\u00f3w POK za czas\u00f3w Maksymiuka – on sam twierdzi, \u017ce grali je na pewno z kilkaset razy, je\u015bli nie wi\u0119cej. Dzi\u015b z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105 r\u00f3wnie\u017c by\u0142o \u015bwietnie, cho\u0107 \u015brodkow\u0105, powoln\u0105 i ponur\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zag\u0142uszy\u0142a nieco nag\u0142a ulewa. Prawykonania Oraw<\/em>y Kilara dokona\u0142a w 1986 r. w\u0142a\u015bnie Polska Orkiestra Kameralna, ale ju\u017c nie z Maksymiukiem, kt\u00f3ry w\u00f3wczas by\u0142 szefem BBC Scottish Symphony, lecz z Wojciechem Michniewskim. Od tej pory gra\u0142o ten utw\u00f3r ju\u017c tyle zespo\u0142\u00f3w, \u017ce ma\u0142o kto pami\u0119ta, \u017ce w\u0142a\u015bnie POK by\u0142a tym pierwszym. My\u015bl\u0119, \u017ce dzi\u015b by\u0142o nie gorzej. Entuzjazm by\u0142 wielki i maestro, po spontanicznej jak zwykle, d\u0142ugiej i zawi\u0142ej przemowie zarz\u0105dzi\u0142 jako bis ko\u0144cowy fragment utworu. Zar\u00f3wno orkiestra, jak dyrygent w znakomitej formie. Bardzo \u0142adne sol\u00f3wki koncertmistrz\u00f3w – Anny Marii Sta\u015bkiewicz i Marcela Markowskiego.<\/p>\n\n\n\n Odby\u0142a si\u0119 te\u017c ma\u0142a wzruszaj\u0105ca uroczysto\u015b\u0107 podzi\u0119kowa\u0144 dla rozstaj\u0105cych si\u0119 z orkiestr\u0105 muzyk\u00f3w; przemawia\u0142 dyrektor orkiestry Janusz Marynowski i oczywi\u015bcie dyrygent. W imieniu tr\u00f3jki przem\u00f3wi\u0142 Pawe\u0142 Gadzina, dzi\u0119kuj\u0105c szczeg\u00f3lnie dw\u00f3m wa\u017cnym dla siebie osobom: \u017conie, kt\u00f3ra zawsze go wspiera\u0142a i wr\u0119cz wypycha\u0142a na pr\u00f3by, i Maksymiukowi, z kt\u00f3rym zaczyna\u0142 orkiestrowe \u017cycie. Dodam od siebie, \u017ce \u017cona, altowiolistka i wieloletni pedagog, by\u0142a kole\u017cank\u0105 Paw\u0142a z klasy i ju\u017c w liceum stali si\u0119 par\u0105 – pami\u0119tam.<\/p>\n\n\n\n P\u00f3\u017aniej jeszcze by\u0142o ma\u0142e spotkanie towarzyskie, na kt\u00f3rym plotkowali\u015bmy troch\u0119 z dawnymi kolegami o innych kolegach. Nasze roczniki by\u0142y jeszcze tymi, z kt\u00f3rych mn\u00f3stwo muzyk\u00f3w wyje\u017cd\u017ca\u0142o w \u015bwiat; w niekt\u00f3rych krajach swego czasu Polacy niemal skolonizowali orkiestry. Troch\u0119 si\u0119 od tej pory zmieni\u0142o. Nasze pokolenie zreszt\u0105 ju\u017c stopniowo si\u0119 wycofuje, a niekt\u00f3rzy koledzy ju\u017c odchodz\u0105 z tego \u015bwiata. W lipcu zmar\u0142 inny dawny skrzypek SV i POK, Andrzej Staniewicz, kt\u00f3ry ju\u017c by\u0142 na emeryturze, a z Filharmonii Narodowej – r\u00f3wnie\u017c ju\u017c emerytowana \u015bwietna klarnecistka Hanna Wo\u0142czedska. Tak to jest.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To pod batut\u0105 Jerzego Maksymiuka zaczynali, a dzi\u015b zagrali ostatni koncert przed oficjaln\u0105 emerytur\u0105, dwaj znakomici skrzypkowie: Grzegorz Koz\u0142owski i Pawe\u0142 Gadzina.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9702"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9702"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9702\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9704,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9702\/revisions\/9704"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9702"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9702"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9702"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}