Dzi\u0119ki temu, \u017ce na Chopiejach koncert by\u0142 dopiero o 21., mog\u0142am wr\u00f3ci\u0107 na chwil\u0119 na WarszeMuzik.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ostatnie koncerty festiwalu, w reakcji na prognoz\u0119 pogody, zosta\u0142y przeniesione pod dach. I tak dzisiejszy odby\u0142 si\u0119 w miejscu, gdzie kiedy\u015b istnia\u0142o kino „Czary” (zosta\u0142a tam zrekonstruowana sala kinowa), czyli na Ch\u0142odnej 31, w kompleksie, w kt\u00f3rym znajduje si\u0119 Winosfera (obecnie w remoncie). Jutrzejszy koncert Ani Karpowicz, Anny Kwiatkowskiej i Miko\u0142aja Pa\u0142osza (w programie Morton Feldman, Roman Haubenstock-Ramati, Gy\u00f6rgy Ligeti i Tilo Medek) odb\u0119dzie si\u0119 w tym samym miejscu. Uwaga: wej\u015bcie do kina jest od strony ul. Mieczys\u0142awa Wajnberga – jak mi\u0142o podawa\u0107 taki adres!<\/p>\n\n\n\n
Marek Bracha zagra\u0142 ciekawy program po\u015bwi\u0119cony \u017cydowskim mazurkom – i mo\u017ce szkoda, \u017ce nie powiedzia\u0142, \u017ce niekt\u00f3re z nich powsta\u0142y zaledwie o par\u0119 ulic dalej. Bo przecie\u017c Maria Szymanowska, z domu Wo\u0142owska, mieszka\u0142a na roku Walic\u00f3w i Grzybowskiej<\/a>, a Mieczys\u0142aw Wajnberg, jako 14-letni zaledwie Mietek, czyli kiedy napisa\u0142 swoje dwa mazurki – na \u017belaznej 66. Warszawiakiem z urodzenia by\u0142 te\u017c Edward Wolff, o 4 lata m\u0142odszy od Chopina, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c wyemigrowa\u0142 do Pary\u017ca; dodam ciekaw\u0105 informacj\u0119, \u017ce by\u0142 on rodzonym wujem Henryka Wieniawskiego<\/a>.<\/p>\n\n\n\n O ile wi\u0119c mazurki Szymanowskiej (8 z cyklu 24) by\u0142y pro\u015bciutkie, salonowe, to te Wolffa s\u0105 bardziej wyrafinowane harmonicznie, pisane najwyra\u017aniej pod wp\u0142ywem Chopina; pianista dla por\u00f3wnania zagra\u0142 po nich Chopinowskie op. 17 nr 4. Potem tak\u017ce zmienia\u0142 si\u0119 wci\u0105\u017c styl. 3 mazurki Aleksandra Tansmana z lat 20. opatrzone s\u0105 typowymi dla niego harmoniami zbli\u017conymi do jazzowych. Pochodz\u0105cy ze Lwowa Tadeusz Zygfryd Kassern zastosowa\u0142 harmonie bardziej cierpkie i szorstkie. Dzieci\u0119ce mazurki Wajnberga nic w sobie dzieci\u0119cego nie maj\u0105, s\u0105 ca\u0142kowicie dojrza\u0142ymi pr\u00f3bami. I na koniec mazurek gettowy W\u0142adys\u0142awa Szpilmana – wspomina\u0142am kiedy\u015b dzisiejszemu wykonawcy o jego historii, czyli o tym, \u017ce pierwotnie powsta\u0142 jako cz\u0119\u015b\u0107 s\u0142ynnego walca-monodramu Jej pierwszy bal<\/a><\/em>, \u015bpiewanego przez Wier\u0119 Gran z akompaniamentem kompozytora, na temat walca<\/a> z operetki Ludomira R\u00f3\u017cyckiego Casanova<\/em> (temat tego walca pojawia si\u0119 w \u015brodku mazurka), ale chyba tego nie zapami\u0119ta\u0142. Znalaz\u0142am nagranie<\/a> w powojennej, zorkiestrowanej wersji; pocz\u0105tek zwrotki z mazurkiem 10:36.<\/p>\n\n\n\n Wieczorem – Gesualdo, V Ksi\u0119ga madryga\u0142\u00f3w<\/em>, przerywana kilkoma utworami lutniowymi, dopasowanymi pod wzgl\u0119dem wyrafinowanych harmonii (Piccinini, Kapsberger). Sze\u015bcioro \u015bpiewak\u00f3w z Collegium Vocale Gent (wymieniaj\u0105cych si\u0119, bo to madryga\u0142y pi\u0119ciog\u0142osowe), dyryguj\u0105cy Philippe Herreweghe oraz lutnista Thomas Boysen (kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c towarzyszy\u0142 \u015bpiewakom w madryga\u0142ach, ale kompletnie nie by\u0142o go s\u0142ycha\u0107). Wszystkie te niesamowite zwroty harmoniczne, te gesty wokalne oddaj\u0105ce j\u0119ki, westchnienia i krzyki, kt\u00f3re nie s\u0105 przecie\u017c \u0142atw\u0105 obrazowo\u015bci\u0105, cho\u0107 mieszcz\u0105 si\u0119 w pewnej konwencji epoki – wykonane zosta\u0142y po prostu po mistrzowsku. Niezwyk\u0142y, wspania\u0142y koncert. Czekamy na kolejne wyst\u0119py maestra – ja zw\u0142aszcza na wielki fina\u0142 w Operze Narodowej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dzi\u0119ki temu, \u017ce na Chopiejach koncert by\u0142 dopiero o 21., mog\u0142am wr\u00f3ci\u0107 na chwil\u0119 na WarszeMuzik.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9705"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9705"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9705\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10572,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9705\/revisions\/10572"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9705"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9705"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9705"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}